Trzej muszkieterowie

— Tak, tak — rzekł pan de Tréville, który miał słabość do literatury — pan de Benserade[*] cytował mi je pewnego dnia. Poczekaj no... Otóż to, przypomniałem sobie: “Timeo Danaos et dona ferentes”. Co znaczy: “Miej się na baczności przed nieprzyjacielem składającym ci dary”.

— Ten diament nie pochodzi od nieprzyjaciela, panie — podjął d’Artagnan — ale od królowej.

— Od królowej! Ho, ho, ho! — zawołał pan de Tréville. — W samej rzeczy, jest to zaiste klejnot królewski, wart tysiąc pistolów, jak jeden grosz. Przez kogo przesłała ci królowa ten prezent?

— Dała mi go sama.

— Gdzie?

— W gabinecie przylegającym do pokoju, gdzie zmieniała strój.

— Jakże to?

— Podała mi rękę do ucałowania.

— Ucałowałeś rękę królowej! — zawołał pan de Tréville patrząc na d’Artagnana.

— Jej Królewska Mość zechciała mi udzielić tej łaski.

— W obecności świadków? Nierozważna, po trzykroć nierozważna!

— Nie, panie, niech pan będzie spokojny, nikt nie widział.

I opowiedział panu de Tréville, jak rzeczy się miały.

— Och, kobiety, kobiety! — zawołał stary żołnierz — poznaję ich romantyczną wyobraźnię, wszystko, co pachnie tajemnicą, urzeka je; widziałeś rękę, nic więcej; spotkasz królową i nie rozpoznasz jej, ona spotkawszy cię nie będzie wiedziała, kim jesteś.

— Nie, ale dzięki temu diamentowi... — rzekł młody człowiek.

— Posłuchaj — rzekł pan de Tréville — czy chcesz, żebym ci dał radę, dobrą radę, radę przyjacielską?

— Wyświadczy mi pan zaszczyt — odpowiedział d’Artagnan.

— Dobrze. Udaj się do pierwszego lepszego złotnika i sprzedaj mu ten diament za cenę, którą ci ofiaruje; gdyby nawet był najbardziej skąpy, dostaniesz i tak osiemset pistoli. Pistole nie mają imienia, a ten pierścień ma imię straszne, mogące zdradzić tego, kto go nosi.

— Sprzedać ten pierścień! Pierścień pochodzący od mojej królowej! Nigdy! — zawołał d’Artagnan.

— W takim razie odwróć kamień do środka, biedny szaleńcze, wiadomo bowiem, że młokos z Gaskonii nie znajduje takich klejnotów w szkatułce swej matki.

— Sądzisz pan zatem, że mam powody do obaw? — zapytał d’Artagnan.

— Mój chłopcze, człowiek zasypiający na minie z zapalonym lontem może się uważać za bezpiecznego w porównaniu z tobą.

— Do diabła — rzekł d’Artagnan, którego ton pana de Tréville zaczął niepokoić — do diabła, co robić?

— Mieć się na baczności zawsze i przed wszystkim. Kardynał ma wyborną pamięć i jest mściwy; możesz mi wierzyć, że wypłata ci jeszcze jakiegoś figla.

— Ale jakiego?

— Ba, czyż ja to mogę wiedzieć? Czy nie ma na usługach wszystkich forteli szatana? Co najmniej możesz się spodziewać, że cię aresztują.

— Jak to! Ośmielono by się aresztować człowieka będącego w służbie Jego Królewskiej Mości?

— Tam do kata, bardzo liczono się z Atosem! W każdym razie, chłopcze, wierzaj człowiekowi, który od trzydziestu lat jest przy dworze: uważaj, inaczej jesteś zgubiony. Powiadam ci, dopatruj się wszędzie nieprzyjaciół. Jeśli ktoś szuka z tobą zwady, unikaj jej, nawet gdyby to było dziesięcioletnie dziecko; jeśli napadną cię w dzień lub w nocy, zmykaj bez najmniejszego wstydu; jeśli przechodzisz przez most, uważaj, żeby jakaś deska nie usunęła ci się spod nóg; jeśli mijasz budowany dom, patrz w górę, żeby kamień nie spadł ci na głowę; jeśli wracasz późno, niechaj idzie za tobą twój służący i niech będzie dobrze uzbrojony, o ile w ogóle możesz ufać swemu służącemu. Nie dowierzaj nikomu: ni przyjacielowi, ni rodzonemu bratu, a kochance przede wszystkim.

D’Artagnan spłonął rumieńcem.

— Kochance — powtórzył machinalnie — dlaczego jej właśnie?

— Ponieważ kochanką posługuje się kardynał najchętniej i najbardziej skutecznie: kobieta sprzeda cię za dziesięć pistoli, przykładem Dalila. Znasz Pismo Święte, hę?

D’Artagnan pomyślał o spotkaniu wyznaczonym przez panią Bonacieux na dzisiejszy wieczór; ale musimy powiedzieć na pochwałę naszego bohatera, że niepochlebny sąd pana de Tréville o kobietach w ogóle, nie natchnął go najmniejszym podejrzeniem wobec uroczej kramarki.

— Ale powiedz no — podjął pan de Tréville — co się stało z twymi trzema towarzyszami?

— Chciałem właśnie pana zapytać, czy nie masz od nich jakichś wiadomości.

— Żadnych.

— Pozostawiłem ich w drodze: Portosa w Chantilly z pojedynkiem na karku; Aramisa w Crève-cœur z kulą w ramieniu; Atosa w Amiens, oskarżonego o fałszerstwo pieniędzy.

— Otóż masz — rzekł pan de Tréville — a jakżeś się sam wydostał?

— Cudem, panie, muszę to powiedzieć; dostałem cios szpadą w piersi i na drodze do Calais przygwoździłem hrabiego de Wardes do ziemi jak motyla do tkaniny.