Meduza: Tygrys w opałach [Medusa: A Tiger by the Tail - pl]

Pośrodku garażu znajdowała się pojedyncza kamera zamontowana na wolno obracającej się podstawie. Zupełna pestka. Podszedłem do agentki robiącej coś przy samochodzie i zacząłem z nią rozmawiać, a kiedy kamera znalazła się w odpowiedniej pozycji, pozbawiłem ją przytomności. Tym razem miałem kilka chwil, by przyjrzeć się dokładnie rysom twarzy ofiary i by zabić ją w sposób bardziej estetyczny, tak więc nie miałem żadnych kłopotów z odtworzeniem jej rysów. Była postawną kobietą i jej mundur, w który przebrałem się szybko pod osłoną samochodu, leżał na mnie zupełnie nieźle.

Sztuczka replikacji wydała mi się względnie łatwa. Należało jedynie skoncentrować się na ofierze, dopasować jego czyjej wardenowską konfigurację do swojej i pozwolić własnym „wardenkom” na odtworzenie wzoru. Było to niesamowite — czuć, jak włosy rosną błyskawicznie na głowie, i obserwować ciało, które zachowuje się jak coś posiadającego własne, niezależne życie; sama jednak zmiana, teraz kiedy miałem te kilka minut czasu, okazała się bardzo prosta.

Kiedy wyszedłem zza samochodu, byłem już szeregowcem SM dla każdego, kto mnie zobaczył. Ponownie odczekałem kilka sekund na odpowiednie położenie kamery i włożyłem ciało do bagażnika samochodu. Jeśli będę miał szczęście, to odkryją to ciało nie wcześniej jak za jakieś dwa dni, a mnie nie potrzeba było aż tyle czasu.

Zadowolony wyjąłem „swoją” kartę, przywołałem windę i pojechałem do tamtego biurka i do tamtej sekcji przyjęć i przesłuchań, które tak dobrze znałem. Zawsze panował tu duży ruch i ryzyko wiązało się ze spotkaniem jakiegoś przyjaciela osoby, którą rzekomo byłem. Nie mógłbym ani przez moment zmylić kogoś, kto świetnie znał oryginał.

Najważniejszym było jednak sprawianie wrażenia, że jest się u siebie i ma się do wykonania jakieś polecenia. Zazwyczaj to wystarcza w miejscach publicznych, gdzie nikt się czegoś takiego nie spodziewa. Poszedłem do szeregu niewielkich kabin, z których każda wyposażona była we własny terminal i które agenci SM wykorzystywali do składania raportów. Wybrałem jedną z nich, włączyłem terminal i zacząłem.

Chociaż nie spodziewałem się specjalnych kłopotów związanych z przełamywaniem prostych kodów komputerowych, to tutaj zostałem zaskoczony faktem, iż te komputery w ogóle z żadnych kodów nie korzystały. Wsadzałeś po prostu swoją kartę, która informowała przecież, że jesteś autentycznym funkcjonariuszem SM, i to wystarczało, kiedy komputer porównywał twój wygląd z kartoteką. Żadnych odcisków palców, żadnego sprawdzania wzoru siatkówki, tylko najprostsza metoda identyfikacji, typowa dla społeczeństwa, które zbyt dużo spraw traktuje jako oczywiste.

Wystukałem KOR-CHING-LU i czekałem, aż dane pojawią się na ekranie. Przeleciałem szybko wzrokiem podstawowe informacje i zatrzymałem się na ostatnim zapisie, który był właśnie tym, czego szukałem.

ARESZTOWANIE 1416 FUNKCJONARIUSZE CENTRUM 17-9-51. POSTĘPOWANIE SM 0355 18-99-51 WYR OD, DANE OSÓB. CENTRUM DYSTRYKT, PRZEKAZ. CENTRUM 0922 18-9, WYDZ. 41 lv 1705, SPR. ZAMKN. NR AKT 37-6589234.

Nietrudno było się domyślić, co tu się wydarzyło. Przywieziono tu Ching wczesnym rankiem, przeprowadzono postępowanie, uznano winną i skazano na OD — ostateczną degradację — i przekazano oficjalnie do Centrum. Miała wyjechać o 1705, czyli za niecałą godzinę. Komputer nie podał środka transportu, ale to musiał być wahadłowiec. Wystukałem podany numer sprawy i uzyskałem podobny odczyt:

HONO, NIEKLAS., ARESZTOWANIE 1416 FUNKCJONARIUSZE CENTRUM 17-9-51. Reszta danych była identyczna jak u Ching, tyle że na koniec było odniesienie do sprawy Ching. Z czego wynikało, że obydwie znajdą się na tym samym promie. No cóż, być może i ja również powinienem się tam znaleźć.

Blef i brawura normalnie nie zaprowadzą człowieka zbyt daleko, jednak potrafią one działać cuda w społeczeństwie tak ściśle uformowanym jak to. Wyszedłem z budynku bez najmniejszych problemów i poszedłem do autobusu jadącego na terminal centralny. Nie miałem zamiaru ryzykować próby zabrania jednego z samochodów SM, upoważnienia bowiem dotyczące korzystania z tych pojazdów na pewno były dokładnie sprawdzane. Nagle zatrzymałem się, przekląłem własną głupotę i wróciłem do garażu, gdzie odnalazłem samochód z ciałem w bagażniku. To przecież musiał być jej samochód, co wielce ułatwiłoby moją sytuację, o ile naturalnie to cholerne pudło jest na chodzie.

Było, i wkrótce po opuszczeniu garażu zbliżałem się do bramy miasta z ciałem pod tylnym siedzeniem i z jakimś irytującym piskiem dochodzącym gdzieś z przodu, piskiem, który był niewątpliwie powodem, dla którego zajmowała się wtedy tym samochodem.

Dojechałem do bramy na drodze prowadzącej do terminalu bez żadnych problemów. Tutaj jednak musiałem wysiąść, pokazać kartę maszynie monitorującej i poinformować ją, że udaję się na terminal ze specjalnymi papierami, które zapomniał wziąć ze sobą jakiś inny agent. Była to dość rutynowa sprawa i bariery zostały szybko opuszczone.