Teraz albo nigdy

– Podoba mi się fartuch – przyznał ostrożnie. – Czy to oznacza, że coś gotujesz?

– Gotuję.

Miał większą ochotę na nią niż na kolację. Nadal mu się przyglądała.

– Doris powiedziała mi, że się niewłaściwie odżywiam, że potrzebuję kobiety, która by dla mnie gotowała.

– Doris to powiedziała?

– Aha! Odparłem, że to byłoby źle dla „Ruby”, a ona na to, że dobrze dla mojego cholesterolu.

Rzuciła mu kpiące spojrzenie.

W – Cieszę się, że to sobie wyjaśniliśmy. Może wejdziesz? – odsunęła się i gestem zaprosiła go do środka. – Mój dom jest twoim domem, detektywie.

Stanął tuż przed nią.

– Wyglądasz… cudownie, w sensie odzieżowym i każdym innym – szepnął, ujmując jej twarz i całując w nos. – Zdecydowanie cudownie, choć pachniesz czosnkiem.

– Dobrze, że nie jodyną.

– To nigdy nie była jodyna – powiedział. Przytulił ją mocno i pocałował w usta.

Znów doznała tego cudownego wrażenia, że się w nim zatraca, nie wie o Bożym świecie, chce tylko, by nadal ją całował, chce czuć przy sobie jego mocne ciało, mięśnie twarde jak stal.

– Och, Mal! – powiedział odrywając w końcu wargi i obsypując pocałunkami jej włosy, czoło, zamknięte powieki. – Potrzebuję cię.

Gwałtownie otworzyła oczy. Odchyliła się w jego ramionach, zaglądając mu w twarz.

– To tak, jak z „cudowną” – powiedziała wzruszona. – Nikt mi tego wcześniej nie mówił.

Potrząsnął smutno głową.

– Ja ci to mówię. To były ciężkie dwa dni.

Zaprowadziła go do salonu, pomogła zdjąć kurtkę, podsadziła w wygodnym fotelu, zaproponowała szampana.

– A masz bourbona?

Skinęła głową. Harry wyglądał na znękanego, śmiertelnie znużonego faceta.

Zastanawiała się, co takiego mogło się wydarzyć między niedzielą wieczór, kiedy go pożegnała a dzisiejszym wieczorem. Podeszła do barku na kółkach, wrzuciła kilka kostek lodu do szklanki, zalała bourbonem.

– Dzięki – powiedział cicho, kiedy podała mu drinka. Spojrzała na niego z powątpiewaniem, przekrzywiając głowę.

– Czytałam gdzieś – pewnie w „Cosmo”, oni wiedzą najrozmaitsze rzeczy – że kiedy mężczyzna wraca zmęczony do domu, najłatwiej trafić do jego serca przez żołądek. Choć przyznaję, że nie oczekiwałam wyczerpanego mężczyzny, mogę go chyba uleczyć. Zajmę się gotowaniem, a ty połóż wysoko nogi i posłuchaj kojącej muzyki.

Zmieniła płytę z Santany na Mozarta, przyciszyła, rzuciła mu uśmiech przez ramię i zniknęła w kuchni.

Harry nie był nawet głodny, choć przez cały dzień nic nie jadł. Był po prostu zadowolony, że jest z nią. To prawda, że jej potrzebował. Potrzebował na więcej sposobów, niż mogła przypuszczać.

Popijał bourbona, rozkoszując się jego słodkawym smakiem. Z kuchni doleciał jakiś smakowity zapach, a cicha muzyka sączyła mu się w umysł, kojąc nerwy, jak to przewidziała Mal. Zrobiło mu się bardzo przyjemnie, i gdyby nie to, że była blisko, i że o niej myślał, pewnie by zasnął.

Wróciła do pokoju, podeszła do niego bezszelestnie.

– Przepraszam, Mal – powiedział ze znużeniem. – Nie powinienem tu dzisiaj przychodzić. Ale tak bardzo chciałem być z tobą.

Usiadła na dywanie u jego stóp, wsparła głowę na jego kolanach, szczęśliwa, że jest przy nim.

– Wpadaj jak najczęściej.

Z trudem otrząsnął się z wydarzeń ostatnich dni, wracając do miłej, bądź co bądź, rzeczywistości.

– Jeden przyzwoity posiłek i stanę na nogi – powiedział z uśmiechem.

– Ciekaw jestem, co szefowa kuchni tego luksusowego lokalu ma do zaproponowania.

– Pan pozwoli za mną – odparła, biorąc go za rękę.

Okrągły stół w kuchni był pięknie zastawiony podstawkami z reprodukcją obrazów Matisse’a i żółtoniebieskimi talerzami. Sałata zieleniła się w szklanej misie.

Był również chleb orzechowy, kostka słodkiego francuskiego masła i spaghetti ze świeżym pomidorowym sosem i malutkimi warzywami. Płonęły świece, butelka białego wina chłodziła się w wiaderku.

Harry spojrzał najpierw na zastawiony stół, potem na Mal.

– Ty to wszystko przygotowałaś? – zapytał ze zdumieniem. Skinęła głową.

– Lepiej spróbuj, zanim zaczniesz chwalić.

Wyjął butelkę, nalał wino do kieliszków, przysunął jej krzesło.

– Madame le Chef! – pocałował ją, kiedy usiadła, a ona przylgnęła ustami do jego warg.

– Nigdy w ten sposób nie zaczniemy jeść – powiedziała bez tchu.

– Ależ zaczniemy! To wygląda wspaniale, Mal. Nigdy bym się nie domyślił, ale właśnie na coś takiego mam ochotę.

Nałożyła sałatę, podsunęła mu chleb i masło, patrzyła niespokojnie, jak próbuje sosu.

– Bardzo dobre – powiedział. – Więcej niż dobre. Wspaniałe! Najlepsza rzecz, jaką jadłem od wielu dni.

– Cóż, wszystko wydaje się lepsze od tego, co serwuje „Ruby” – mruknęła, ale widać było, że jest zadowolona.

Harry rozgrzebywał jedzenie widelcem, a ona obserwowała go z niepokojem. Nie jadł, nie rozumiała, co się stało. Co miał na myśli, mówiąc, że jej potrzebuje?