Teraz albo nigdy

Po chwili uniosła głowę i spojrzała mu w twarz; oczy nadal miał zamknięte.

Wyślizgnęła się z objęć Harry’ego, wędrując ustami w dół jego ciała.

Zacisnął dłonie na jej włosach, kiedy wzięła w usta penisa, pobudzając go do miłości.

Jęknął.

– Czekaj, Mal… kochana, proszę…

Odsunął się od niej, zanim było za późno, usiadł i przyciągnął Mal do siebie.

Ujął w dłonie jej twarz, zaglądając głęboko w oczy.

– Chcę się z tobą kochać – szepnął. Posadził ją sobie na kolanach, pochylił głowę, by ucałować jej piersi. Obrysował językiem brodawki, aż zaczęła drżeć z rozkoszy. Wtedy otoczył ją ramieniem i kochał się z nią powoli i pięknie.

Potem czuła przy sobie bicie jego serca, czuła jak pot chłodzi ich ciała, czuła zapach miłości, jej smak w ustach. Miała wrażenie, że wchłonęła Harry’ego wszystkimi porami skóry i teraz płynie w srebrzystej przestrzeni, która należy tylko do nich dwojga.

Harry przesunął dłonią po jej plecach, wzdłuż linii kręgosłupa, dziwiąc się delikatności jej ciała, rozkosznym wzgórkom i dołeczkom, jej słodkiemu zapachowi.

– Powiedz, trafiliśmy do nieba, Malone? – wyszeptał, skubiąc wargami jej ucho.

Objęła go za szyję, wtuliła głowę w zagłębienie jego ramienia.

– Nigdy nie byłam go tak blisko, detektywie – wymamrotała radośnie, zawieszona ciągle w tej opalizującej poświacie, gdzie powietrze zdawało się naelektryzowane.

Światło dnia sączyło się już przez jedwabne, kremowe zasłony.

– A może świat zmienił się w srebro, kiedy spaliśmy – powiedział Harry w zdumieniu.

Mal otworzyła oczy, rozejrzała się z uśmiechem.

– A ja myślałam, że to ty – szepnęła, składając głowę na jego piersi. – Wiesz, że spaliśmy ze sobą? W prawdziwym łóżku, nie na poduszkach na dywanie?

– Co do łóżka zgoda, ale nie pamiętam, żebym spał.

Położył się na plecach, a ona przesunęła się z nim razem, jedwabista, pachnąca i bardzo kobieca. Harry zerknął na zegarek. Wskazówki były niemiłosierne.

Wiedział, że musi zacząć działać, jeżeli chce złapać poranny samolot. Spojrzał na Mal, wtuloną w niego.

– Wiem, wiem – westchnęła. – Musisz iść – usiadła, spuszczając z łóżka długie nogi. Obejrzała się przez ramię, uśmiechnięta. – Pamiętałam o bagietkach.

– Skąd wiedziałaś, że zostanę?

– Nazwij to intuicją.

Wstała, uniosła ramiona nad głowę i przeciągnęła się ruchem tak zmysłowym, że zapragnął jej znowu.

Patrzył, jak naga podchodzi do szafy. Poruszała się jak tancerka. Do chwili, gdy obejrzała się na niego i palcem u nogi uderzyła w krzesło. Chwyciła się za stopę, podskakując i jęcząc. Roześmiał się.

– Doprawdy nie wiem, Malone! Moim zdaniem przyciągasz nieszczęśliwe wypadki – wstał z łóżka i w drodze do łazienki poczochrał jej włosy.

Rzuciła mu złe spojrzenie.

– Gruboskórny drań! – zawołała za nim, po czym zaczęła się śmiać. Słysząc wodę w łazience, naciągnęła białe szorty i szary sweter, i poszła do kuchni.

Wczorajsza kolacja stała nietknięta na stole, z wyjątkiem chleba i masła, które zjedli w przerwach między kochaniem się. I wina, którym podtrzymywali siły w ciągu nocy.

Nastawiła kawę, pokroiła bagietki i wsunęła je do opiekacza, wyjęła z szafki masło i dżem truskawkowy. Ustawiła wszystko na sosnowym blacie razem z talerzykami w różowe kwiatki, odtłuszczonym mlekiem i miseczką z brązowym cukrem.

Nasłuchiwała; woda przestała lecieć. Wyłączyła opiekacz, roztrzepała dłonią włosy, przesunęła językiem po wargach i czekała na niego z uśmiechem. Wszedł do kuchni, całkowicie już ubrany.

Spojrzał najpierw na nią, potem na wypalone świece i resztki kolacji. Przeniósł wzrok na idealnie upieczone bagietki.

– Jesteś cudotwórczynią – powiedział z niedowierzaniem, potrząsając głową. – Wychodzę spod prysznica i „voila”, śniadanie gotowe.

– Nie przyzwyczajaj się, detektywie. Staram się zaprezentować z jak najlepszej strony – błysnęła zębami w uśmiechu. – Czy zauważyłeś, że zawsze mamy mnóstwo żywności, ale nigdy nie dochodzi do jedzenia?

– Zauważyłem. Umieram z głodu.

– Jest mnóstwo zimnego makaronu. I sałaty.

– Przykro mi, Mal – powiedział ze skruchą. – To była wspaniała kolacja. Dawno takiej nie jadłem. Inne sprawy okazały się jednak pilniejsze.

– Nie zapomniałam o nich – powiedziała cicho. Wzięła bagietkę, posmarowała masłem. – Z dżemem truskawkowym…? – zapytała.

Harry zrobił wielkie oczy.

– Bagietkę?

Spojrzała na niego zmieszana.

– Az czym zwykle jesz?

– Z szynką, salami, tuńczykiem…

– Dżem nie zawiera tłuszczu – powiedziała stanowczo, wręczając mu bagietkę.

– Tak, psze pani, panno Malone – ugryzł kawałek, zrobił wniebowziętą minę i Mal się roześmiała.

– Niestety, zjadam i pędzę – pił pośpiesznie kawę, czarną, tak jak lubił.

Skrzyżowała ramiona na piersi i wsparła się o kontuar.

– Będę potrzebowała każdej informacji, jaką możesz mi przekazać, powiedziała, poważniejąc.

– Jak tylko wyląduję w Bostonie – obiecał.