Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

— Nic ci do patrzenia na moje wszystko… to znaczy na ułożenie ciała.

— To sposób, w jaki pani stoi, panno Glendo.

— Umiesz czytać mi w myślach?

— Może się tak wydawać. Przepraszam.

— O czym myślała Juliet?

— Nie jestem pewien, ale lubi pana Treva. Uważa, że jest zabawny.

— Więc przeczytałeś Trevowe wszystko? Założę się, że to świńska książka.

— Nie, panienko. Jest zagubiony i niespokojny. Powiedziałbym, że usiłuje zrozumieć, jakim człowiekiem się stanie.

— Naprawdę? Zawsze był nicponiem.

— Myśli o przyszłości.

Gdy tylko ostatni służący pospiesznie zajęli swoje miejsca, po przeciwnej stronie holu otworzyły się wielkie drzwi.

Nie zrobiło to wrażenia na zamyślonej Glendzie. Trudno jej było przyznać, że jednak lampart może zmienić swoje cętki.

Muszę przyznać, że ostatnio faktycznie był jakiś spokojny, myślała. I napisał dla niej śliczny wiersz… Taki wiersz ma wielkie znaczenie. Kto by pomyślał? To zupełnie do niego niepodobne…

Z atomową prędkością Nutt zniknął nagle, a drzwi zostały otwarte na oścież i wchodzili przez nie kapitanowie z orszakami, wszyscy nerwowi; niektórzy nosili niezwyczajne garnitury, niektórzy już teraz szli trochę niepewnie, bo u magów koncepcja aperitifu bywa niebezpieczna. Półmiski zapewne właśnie się napełniały, kucharze przeklinali, dźwięczały piece, kiedy… kiedy… A właściwie co jest w menu?

Zycie w niewidocznej części Niewidocznego Uniwersytetu było kwestią przymierzy i wrogości, zobowiązań i przyjaźni, wymieszanych razem, skręconych i splątanych.

Glenda potrafiła to robić. Nocna kuchnia zawsze gościnnie przyjmowała innych ciężko pracujących i w tej chwili cały główny hol był jej winien przysługi, choćby za to, że trzymała buzię na kłódkę. Ruszyła więc do Lśniącego Roberta, jednego z głównych kelnerów. Powitał ją ostrożnym skinieniem, należnym komuś, kto wie o sprawach, o których nie powinna się dowiedzieć matka.

— Masz menu?

Wyjął kartę spod serwetki. Glenda przeczytała ze zgrozą.

— To nie są potrawy, jakie lubią.

— Ojej, Glendo… — Robert uśmiechnął się drwiąco. — Chcesz powiedzieć, że są dla nich za dobre?

— Dajecie im avec. Prawie każde danie ma w środku avec, a jedzenie z avec w nazwie nadaje się tylko dla wyrobionego podniebienia. A czy oni tam wyglądają na takich, co jedzą w obcym języku? No nie, jeszcze dajecie im piwo! Piwo i Alec!

— Dostępny jest bogaty wybór win. Oni wybierają piwo — wyjaśnił chłodno Robert.

Glenda popatrzyła na kapitanów. Czuli się już o wiele swobodniej. Mieli tu darmowe jedzenie i picie, a choć jedzenie smakowało dziwnie, było go dużo, za to piwo smakowało przyjemnie znajomo i też go nie brakowało.

Nie podobało jej się to. Niebiosa świadkiem, że piłka nożna zrobiła się ostatnio dość obrzydliwa, ale… No, nie całkiem zrozumiała, co ją tak niepokoi, jednak…

— ‘szepraszam, panienko… — Młody piłkarz postanowił zwrócić się do jedynej kobiety w uniformie, która nie niosła przynajmniej dwóch talerzy równocześnie.

— W czym mogę pomóc?

Zniżył głos.

— Ten sos smakuje rybą, panienko.

Rozejrzała się po uśmiechniętych twarzach przy stole.

— To jest kawior, proszę pana. Napełni ołowiem pański ołówek.

Stół, jak jeden dobrze nasączony pijak, ryknął śmiechem, ale młodzik tylko się zdziwił.

— Nie mam ołówka, panienko…

Znowu śmiech.

— Nie ma ich tutaj wiele — oświadczyła Glenda i zostawiła ich rozbawionych.