Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

— Co się tu dzieje?

Podziałało. Właściwy ton głosu u kobiety z rękami zaplecionymi na piersi zwykle wymusza odpowiedź na nieprzygotowanym mężczyźnie, i to nawet szybciej, niż jest w stanie wymyślić jakieś kłamstwo.

— Podnieśli kandelabr! Wciągnęli go, ale nie zapalili świec! Nie mamy już czasu, żeby go opuścić i znowu podnieść, zanim zjawią się goście.

— Panie Smeems… — zaczął Trev.

— A oni tylko odszczekują i kłamią — poskarżył się Smeems z goryczą.

— Umiem zapalić je stąd, panie Smeems. — Nutt mówił cicho; nawet jego głos się garbił.

— Nie kręć! Nawet magowie nie daliby rady, nie zachlapując całej sali woskiem, ty mały…

— Wystarczy, panie Smeems — rzekł głos, który, ku zdumieniu Glendy, okazał się jej własnym. — Zapali je pan, panie Nutt?

— Tak, panienko. We właściwym czasie.

— No właśnie — rzekła Glenda, zwracając się do Smeemsa.

— Proponuję zostawić tę sprawę panu Nuttowi.

Smeems patrzył na nią i widziała, że w jego myśleniu tkwi niewidzialny młotek: uczucie, że może wpaść w jakieś kłopoty. — Ja bym już pędziła — poradziła mu.

— Nie mogę tu czekać. Muszę dopilnować ważnych spraw.

— Smeems wydawał się trochę zakłopotany i zagubiony, ale z jego punktu widzenia nieobecność była dobrym rozwiązaniem. Glenda widziała niemal, jak jego umysł wyciąga wnioski. Bycie gdzie indziej rozmywało winę za cokolwiek, co mogło się nie udać. — Nie mogę czekać — powtórzył. — Ha! Gdyby nie ja, wszyscy byście tkwili w ciemności.

Po czym złapał swoją brudną torbę i odszedł.

Glenda spojrzała na Nutta. Przecież w żaden sposób nie mógłby się zrobić mniejszy, pomyślała. Ubranie pasowałoby na niego jeszcze gorzej niż teraz. Na pewno sobie to wyobrażam.

— Naprawdę potrafisz stąd zapalić świece? — spytała.

Nutt nadal wbijał wzrok w posadzkę.

Zwróciła się do Treva.

— Czy on rzeczywiście…

Ale Treva nie było, ponieważ stał kawałek dalej, opierał się o ścianę i rozmawiał z Juliet.

Zrozumiała wszystko od jednego rzutu oka: jego zaborczą pozę, jej skromnie spuszczony wzrok… nie migdalenie jako takie, lecz z pewnością uwertura i zapowiedź migdalenia. Och, potęga słów…

Ale kto obserwuje, ten sam jest obserwowany. Glenda spojrzała niżej, prosto w przenikliwe oczy Nutta. Czyżby marszczył czoło? Co zobaczył w jej twarzy? Więcej niżby chciała, to pewne.

Krzątanina w holu nabierała tempa. Kapitanowie drużyn piłkarskich zbierali się w którymś z przedpokojów — wyobrażała ich sobie w czystych koszulach, a przynajmniej w koszulach mniej brudnych niż zwykle, przybywających tu z rozrzuconych po całym mieście różnych wersji ulicy Botnicznej. Patrzyli na wspaniałe sklepienia i zastanawiali się, czy wyjdą stąd żywi. Hm… zatrzymała się przy tej myśli. Żywi owszem, ale pewnie tak pijani, że będą mieli kłopoty z wychodzeniem… I właśnie kiedy umysł zaczął krążyć wokół tej wizji, usłyszała oschły głos za plecami.

— Nie spodziehwaliśmy się spotkać cię w tym hwielkim holu, Glendo.

To musiała być pani Whitlow. Tylko ona wymawiała „wielki” przez h. Poza tym, nawet się nie odwracając, Glenda słyszała zgrzyt straszliwego gorsetu[16] oraz brzęk srebrnego łańcuszka, na którym podobno wisiał jedyny klucz otwierający każdy zamek na Niewidocznym Uniwersytecie.

Odwróciła się. Nie ma żadnego młotka!

— Pomyślałam, że wieczorem przyda się pani dodatkowa pomoc, pani Whitlow.

— Mimo to obyczaj i praktyka…

— Och, droga pani Whitlow, możemy już chyba ich wpuszczać. — Nadrektor podszedł do nich pospiesznie. — Kareta jego lordowskiej mości wkrótce wyjedzie z pałacu.

Pani Whitlow potrafiła wyrastać groźnie, choć głównie w poziomie. Ridcully jednak miał nad nią przewagę niemal dwóch stóp. Odwróciła się więc pospiesznie i powitała go dyskretnym półdygnięciem, które — nigdy nie ośmielił się tego powiedzieć — uważał za lekko irytujące.

— A to panna Glenda, zgadza się? — ciągnął radośnie. — Miło panią widzieć na górze. To bardzo rozsądna młoda dama, pani Whitlow. Ma inicjatywę i szybką orientację.

— Bardzo pan łaskaw. Glenda to jedna z moich najlepszych dziewcząt — zapewniła gospodyni przez zaciśnięte zęby, starannie unikając nagle anielskiego spojrzenia Glendy.

— Widzę, że wielki kandelabr się nie pali — zauważył Ridcully.

Glenda wystąpiła naprzód.

— Pan Nutt zaplanował dla nas niespodziankę, proszę pana.

— Pan Nutt jest pełen niespodzianek. Mieliśmy dzisiaj niezwykły dzień, panno Glendo. Nasz pan Nutt uczył chłopców, jak grać w piłkę jego stylem. Wie pani, co zrobił wczoraj? Nigdy pani nie zgadnie. Niech pan powie, panie Nutt.