Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

— Wie pan, Henry… — Vetinari zwrócił się do byłego dziekana. — Myślę, że byłoby świetnym pomysłem, aby to pan był sędzią w tym meczu.

— No nie, to byłoby bardzo niesprawiedliwe! — oburzył się Ridcully.

— Wobec kogo, jeśli wolno spytać?

— Tego, no… Może się pojawić kwestia rywalizacji między magami.

— Ale z drugiej strony — odparł Vetinari idealnie jedwabistym głosem — można też sądzić, że z politycznych powodów inny mag będzie miał żywotny interes, by nie pozwolić, żeby kolega nadrektor został pokonany przez osobników, którzy, niezależnie od swych często niezwykłych talentów, umiejętności, cech charakteru i historii życia, są jednak zbryleni pod wspólnym określeniem zwykłych ludzi.

Ridcully wzniósł bardzo wielki kieliszek brandy w ogólnym kierunku granicy wszechświata.

— Mam całkowite zaufanie do mojego przyjaciela Henry’ego — zapewnił. — Nawet jeśli jest trochę nazbyt tłusty.

— To nieuczciwe — obruszył się Henry. — Człowiek potężnie zbudowany może biegać całkiem lekko. Czy jest szansa, żebym dostał zatruty sztylet?

— Nastały nowe czasy — odparł Vetinari. — Przykro mi to mówić, ale musi panu wystarczyć jakaś odmiana gwizdka.

I w tej chwili ktoś spróbował klepnąć Patrycjusza w plecy.

Zdarzyło się to niezwykle szybko, a skończyło jeszcze szybciej, Vetinari wciąż siedział w fotelu z kuflem piwa w jednej ręce i przegubem intruza ściskanym mocno nad głową. Wypuścił go i powiedział:

— Czego pan sobie życzy?

— Pan jesteś lord Veterinary, co? Żem widział na znaczkach od poczty.

Ridcully rozejrzał się wokół. Kilku urzędników Patrycjusza zmierzało ku nim pospiesznie, wraz z kilkoma przyjaciółmi bełkotliwego mówcy, których w tym momencie można było zdefiniować jako osoby odrobinę bardziej trzeźwe niż on — i trzeźwiejące w bardzo, bardzo szybkim tempie, ponieważ kiedy człowiek klepnął tyrana po plecach, potrzebuje wszystkich przyjaciół, jakich może znaleźć.

Vetinari skinął swoim dżentelmenom, którzy rozpłynęli się w tłumie, po czym pstryknął palcami na kelnera.

— Proszę podać krzesło mojemu nowemu przyjacielowi.

— Jest pan pewien? — spytał Ridcully, gdy podsunięto krzesło mężczyźnie, który szczęśliwym zbiegiem okoliczności i tak już przewracał się do tyłu.

— Znaszy… — tłumaczył — bo mówią, żeś pan jess kawał drania, ale ja tam mówię, że pan masz rassje z tą piłką. Nie ma sso sie tłuss po staremu. Wiem, sso mówię, dwa razy mie w głowę kopnęli.

— Doprawdy? — zdziwił się Vetinari. — A jak brzmi pańskie imię?

— Swithin, szefie.

— A może również nazwisko?

— Dustworthy. — Mężczyzna uniósł palec, jakby salutował. — Kapitan Kogudziobnych Dzików.

— Ach, ostatni sezon nie był dla was udany — zauważył Vetinari. — Potrzebujecie w drużynie świeżej krwi, zwłaszcza odkąd Jimmy Wilkins trafił na Tanty, ponieważ odgryzł komuś nos. Nastroszone Wzgórze przeszło po was spacerkiem, bo straciliście ducha, kiedy obaj bracia Pinchpenny trafili do Lady Sybil. Od trzech sezonów tkwicie w bagnie. Owszem, wszyscy twierdzą, że Harry Capstick dobrze się spisuje, odkąd odkupiliście go od Kopalni Melasy za dwie skrzynki Specjalnie Warzonego Winkle’a i worek boczku. To nieźle jak na kogoś z drewnianą nogą, ale nie ma żadnego wsparcia.

Krąg ciszy narastał wokół Vetinariego i chwiejącego się Swithina. Ridcully rozdziawił usta, a kieliszek brandy Henry’ego pozostał w połowie pełny, co było zjawiskiem niezwykłym dla kieliszka trzymanego w dłoni maga przez czas dłuższy niż piętnaście sekund.

— Słyszałem też, że waszym zapiekankom sporo brakuje, na przykład martwej i ugotowanej zawartości organicznej — mówił Vetinari. — Trudno porwać Ścisk za sobą, kiedy ludzie widzą chodzące samodzielnie zapiekanki.

— Moje chłopaki są najlepssze, jakie ssą — oświadczył Swithin. — To nie ich wina, że siągle trafiają na lepszszych. Nigdy nie mają ssanszy zagrać ss kimś, kogo by mogli pobić. Dają ss ssiebie zsto dwazieścia prosent i szecież nie da sie wiensej. Ale jak pan wiesz o tym szyskim? Nie jesteśmy szecież tasy ważni.

— Och, interesuję się tym. Uważam, że piłka nożna jest jak życie.

— Szszera prawda, szefuniu, szszera prawda. Szłowiek sie sstara, jak może, a potem dostaje kopa w rosskrok.

— W takim razie mocno zachęcam, byście zainteresowali się nową piłką. W niej chodzi przede wszystkim o szybkość, zwinność i myślenie.

— Jassne, pewno, szysko do załatwienia — zapewnił Swithin i zsunął się z krzesła.