Niewidoczni Akademicy [Unseen Academicals - pl]

— Ale to powinno być coś, co mogą śpiewać kibice piłki.

— Jednakże — mistrz muzyki groźnie uniósł pałeczkę — czyż klasy wykształcone nie mają obowiązku podnosić standardy stanów niższych?

— Ma trochę racji, Mustrumie — wtrącił kierownik studiów nieokreślonych.

Ridcully poczuł się, jakby własny dziadek kopnął go w rodzinne dziedzictwo. Był zadowolony, że nie ma tutaj tej służącej… jak jej było? A tak, Glenda, rozsądna panna. Ale mimo nieobecności Glendy odbicie jej miny zauważył na twarzy Treva Likely’ego.

— Może w ciągu tygodnia — burknął. — Ale raczej nie w soboty. Ale to piękne dzieło i chętnie usłyszę inne owoce pańskiej pracy.

Mistrz muzyki wyszedł wzburzony, a chór wymaszerował za nim w perfekcyjnym unisono. Ridcully zatarł ręce.

— A zatem, panowie, pokażcie mi trochę gry.

Gracze rozbiegli się po sali.

— Muszę zauważyć — odezwał się Nutt — że profesor Macarona spisuje się fenomenalnie. Wyraźnie doskonale sobie radzi z piłką, a zapewne i podobnymi obiektami.

— Nie dziwi mnie to — odparł energicznie Ridcully.

— Bibliotekarz jest, oczywiście, znakomitym strażnikiem gola, to znaczy bramki, bo tak teraz wygląda. Zwłaszcza że może stanąć pośrodku i sięgnąć rękami do obu brzegów. Uważam, że komukolwiek z naszych przeciwników trudno będzie go pokonać. Oczywiście, pan również weźmie udział, nadrektorze…

— Och, nie zostaje się nadrektorem, jeśli nie potrafi się szybko łapać nowych rzeczy. Ale na razie będę się tylko przyglądał.

I przyglądał się. Kiedy Macarona po raz drugi niczym srebrzysta smuga przemknął wzdłuż sali i trafił piłką do bramki przeciwników, zwrócił się do Myślaka.

— Wygramy, prawda?

— Jeśli on nadal będzie grał dla was — wtrącił były dziekan.

— Daj spokój, Henry. Czy możemy zgodzić się przynajmniej na to, żeby rozgrywać tylko jeden mecz naraz?

— Uważam, że dzisiejsza sesja powinna się niedługo skończyć — oświadczył Myślak. — W końcu mamy bankiet, a przygotowanie sali wymaga czasu.

— Proszę o wybaczenie, szefuniu, ale to racja — odezwał się Trev za jego plecami. — Musimy jeszcze opuścić kandelabr i wstawić nowe świece.

— Opracowaliśmy niewielki pokaz na dzisiejszy wieczór — wtrącił Nutt. — Może nadrektor chciałby to zobaczyć.

Ridcully zerknął na zegarek.

— Owszem, panie Nutt, ale czas nagli. Dlatego z radością obejrzę wszystko później. Świetna robota, wszyscy! — zahuczał.