Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Zbierają się do wyjścia – zameldował po chwili Drozd. – Wreszcie.

Ochlapałem twarz zimną wodą, wykonałem kilka forsownych oddechów. Jeśli coś miało się zdarzyć, to właśnie teraz. Dochodziła dwudziesta trzecia. Niedługo zamkną restaurację, a goście rozejdą się po pokojach. Większość z nich pójdzie spać, jutro czeka ich ciężki dzień – obchody dwudziestodwulecia Mosfilmu. Reżyserzy, scenarzyści, aktorzy. No i nasza ślicznotka, Nina Krawczenko.

Odgłosy kroków w korytarzu zapowiedziały nadejście aktorki i Kotuszewa. Zgrzytnął klucz, zza ściany doszedł nas damski chichot. Tima nie tracił czasu... Cóż, wojna. To nie jest moment na subtelne uwodzenie, kwiaty i recytowanie wierszy. Każdy dzień mógł być ostatnim, każda godzina liczyła się za miesiąc. Lepiej umierać ze wspomnieniem kobiecych ust na wargach, niż żałować, że czegoś się nie zrobiło. Na refleksję przyjdzie pora później. O ile będzie jakieś „później”...

Rozmyślania przerwał mi brzęk tłukącego się szkła. Poszła szyba w oknie albo na balkonie. Balkon! Siedzieliśmy na ostatnim piętrze, jeśli ktoś się przyczaił na dachu... Tylko że dach sprawdzono dwa dni temu i założono kłódkę na strych.

Obaj z Drozdem rzuciliśmy się do drzwi, gdzieś z dołu rozległy się stłumione strzały. Czyżby napastników było więcej? Palba dochodziła z pewnego oddalenia – piętro albo dwa niżej.

Wpadliśmy do apartamentu Krawczenko, dobrze, że szczęśliwa para nie zamknęła go od wewnątrz. Kotuszew – nagi jak go Pan Bóg stworzył – walczył z ubranym na czarno napastnikiem, aktorka leżała na dywanie, miałem nadzieję, że jest jedynie nieprzytomna.

Widząc nas, nieznajomy odrzucił Timę z taką łatwością, jakby krzepko zbudowany chłopak ważył nie więcej niż piórko. Jedynie solidny, a w chwilę później zdruzgotany stół, który znalazł się na drodze Kotuszewa, świadczył, że prawo grawitacji nie przestało jednak działać. Zaatakowałem podstępnym kopnięciem, które powinno zmiażdżyć mordercy rzepkę kolanową. Niestety, nic z tego, poczułem ból, jakbym trafił w drewniany słup, a mój przeciwnik odpowiedział zamaszystym, niefachowym ciosem. Tyle że zadanym z nieprawdopodobną, oślepiającą wprost szybkością. Zwaliłem się na podłogę, nie zdążywszy w żaden sposób zareagować.

Słyszałem dziki, zwierzęcy warkot, przez mgnienie ujrzałem wykrzywioną w śmiertelnej koncentracji twarz Drozda. Próbowałem podnieść się na kolana, ale ręce nie chciały mnie słuchać, leżałem skulony w dziwacznej, niemalże embrionalnej pozycji. Zbliżające się głosy świadczyły, że pomoc jest już blisko. Żeby tylko Drozd wytrzymał! Żeby wytrzymał... Ktoś mnie potrącił, ktoś inny nadepnął na rękę. No i chuj! Grunt, że teraz damy sobie radę z napastnikiem. Nad moją głową przeleciało czyjeś ciało, oberwałem odłamkiem deski – znaczy znowu poszedł jakiś mebel. Nie wyglądało na to, żeby wojennaja razwiedka wygrywała... Podniosłem się na kolana, potrząsnąłem głową jak pies wychodzący z wody, odzyskałem ostrość widzenia. Na nogach trzymał się tylko nieznajomy i trzech naszych: dwóch trzymało mordercę za ręce, a trzeci – Mitia Fiszer – masakrował jego twarz potężnymi, metodycznie wymierzonymi ciosami. Ubrany na czarno mężczyzna przyjmował je z przerażającą, nieludzką odpornością, szarpiąc się i kopiąc, jakby bito nie w niego, lecz w ceglaną ścianę. Wreszcie udało mi się stanąć, złapałem grubą stołową nogę. Jak się okazało, doszedłem do siebie w ostatniej chwili: morderca trafił Mitię w biodro, wyraźnie słyszalny chrzęst pękających kości świadczył, że jest już o jednego gracza mniej... Nie czekałem na ciąg dalszy, uderzyłem nieznajomego w kark. Nie zdziwiłem się, że nie upadł, chyba po trosze tego oczekiwałem. Kiedy zaczął się odwracać, zadałem kilka kolejnych ciosów. Każdy z nich powinien nie to, że powalić, ale zabić. Zadziałał dopiero ostatni.