Золата князёўны
- Автор: Ляхновіч Павел
- Год: 2008
- Язык: белорусский
- ISBN: 978-985-6107-38-5
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Золата князёўны». Краткое содержание книги:
І адразу закрыў яму рот далоньню, каб не крыкнуў чаго спрасоньня. І прашалясьцеў яму на вуха: “Гля…Нарушитель…Баба”. А конь тым часам павярнуў з ракі ў ручай і спакойным крокам набліжаўся да “сакрэту”. Выцягнулі чырвоныя байцы з похваў шаблі і сталі за стаўбурамі хвояў, якіх тут расло незьлічона.
А калі параўняўся конь з байцамі, выступілі яны з-за дрэваў і Федзя спакойна ўзяў каня за вобраць. Ускрыкнула Канстанцыя, пашкадавала што так саманадзейна насьмелілася на гэтую небясьпечную гульню. Але ўжо тузануў яе за руку кацап у шапцы з вострым верхам, падобным на цыцку каровіну, сьцягнуў з каня, кінуў на зямлю. “Конік мой конік, чаму ты не пачуў небясьпеку, чаму не панёс назад?” – думала Канстанцыя пакуль чырвоны баец прывязваў коніка да дрэва і яшчэ не ўсьведамляла, што гэта найвялікшая няўдача яе жыцьця.
- Ну, что пани? Отъездилась? Показания – откуда, куда, зачем – будешь кому надо давать. А нам – просто – давать. Скидавай порты, прелюбодействовать будем… - А калі ўбачыў, што не разумее яго дзяўчына, проста нахіліўся і рыўкам разарваў кашулю да пояса, агаліўшы тугія грудзі. Ускочыла князёўна на ногі, апякла позіркам гвалтаўніка, уськінула руку. А ў руцэ – пісталет, не пісталет нават, а цацка небясьпечная, малюсенькі такі. Блізка было, хапіла б Фёдару гэтай цацкі каб пакінуць сьвет, але малодшы сябра і напарнік яго, Ігнат Порфір’ев, салдат рэвалюцыі, пагрузіў сваю шаблю у сьпіну паненкі, аж вастрыё паміж грудзямі вылезла. Захлынулася крывёй дачка класавага ворага, выпусьціла з рота чырвоную бурбалку і абсела на зямлю, дзе Чорны Ручай з Іслаччу зьліваецца. І зьявілася ў Ракаве магіла-склеп пад чатырохскатным дахам-капліцай і кароткай эпітафіяй “Загінула ад бальшавіцкіх рук”. На могілках каталіцкіх, побач з гасьцінцам. Нябожчыкаў ракаўцы здавён хаваюць асобна – юдэяў, каталікоў і праваслаўных.
* * *
Зьвінелі над Ракавам касьцёльныя званы. Несьлі на руках труну з дзіўнага чырвонага дрэва. Ляжала ў труне ў шлюбным убранстве Канстанцыя. І была яна нават прыгажэйшая, чым у жыцьці. Адпяваў князёўну кардынал ажно з Кракава. Праводзіць сабраліся амаль што ўсе ракаўцы – каталікі, праваслаўныя, юдэі. Калі працэсія праходзіла паўз дома Пупкіна, той зьняў кіпу, ды прыстроіўся ў хвасьце даўжэразнай калоны.
* * *
Вярнуўся прыгаломшаны, выцягнуў зэдлік і сеў ля ганку на ўлюбёным месцы. Сядзеў доўга, пераводзячы вочы ад сьценаў сінагогі, што месьцілася за царквою, на званьніцу. Нарэшце вымавіў сам сабе: “Ай-ай! Што ты скажаш на гэтае няшчасьце? Хто ж мог падумаць, што гэтае дзіцё рашыцца дзейнічаць само…” Потым змоўк і зноў перакідваў погляд пукатых чорных вачэй са сьцен царквы на сьцены сінагогі. А калі вярнуўся ў хату, Фіра сказала:
- Міхоль, я маю ў запасе пару словаў…
- Кажы, Фіра.
- Там ніякія не дакументы…
- І я так думаю, Фіра.
- Трэба паслаць туды надзейнага чалавека, Міхоль. Пашлі Кур’яна, ён шмат разоў насіў табе кантрабанду…
- Не, Фіра. Кур’ян хітры. Ён праверыць што нясе. Трэба новы чалавек. Трэба мужык зь вёскі. Чэсь Пякарскі зь Міхалова прасіў пазычыць грошай. Хоча купляць зямлю.
- Ты даў, Міхоль?
- Ён не адказаў, як зьбіраецца вяртаць, Фіра. Я не такі багаты, каб рабіць прэзэнты мужыкам.…
* * *
- Слухайце, Чэсь, - сказаў Міхоль Пупкін Пякарскаму, паклікаўшы таго ў “залу”, – я не сквапны, як вы маглі пра мяне падумаць. Я хачу даць вам магчымасьць самаму зарабляць неблагія грошы. Празь нейкі час вы здолееце сабраць патрэбную суму.
Чэсь, высокі, – Міхоль ледзьве даставаў яму да грудзей, – хударлявы прыгорблены мужчына гадоў трыццаці пяці, у пацёртых нагавіцах і дашчэнту стаптаных чаравіках, нярвова камячыў кепку. Слухаў уважліва, баючыся прапусьціць хоць адно слова. У ваччу сьвяцілася надзея.
- Толькі, Чэсь. Наша гутарка – У “крамнай” палове хаты былі кліенты, таму Міхоль панізіў голас, – не павінна стаць нікому вядомай. Нават жонцы.
- І жонцы? А як жа ж…
- Праца, якую я маю прапанаваць будзе займаць не шмат часу. Разы тры-чатыры на месяц. І то – начамі. Жонцы трэба што-небудзь прыдумаць. Але, Чэсь, праца будзе небясьпечная. Затое і заробкі большыя, чым у вашага пана Маслоўскага. Ці згодзен?
- А гэта… Не красьці? Ці гэта…Не рабаваць?
- Не-не! Ну што вы, Чэсь! Ці ж я падобен на злодзея, ці на бандыта? Звычайны гэшэфт, толькі крыху незаконны. Трэба будзе хадзіць за мяжу, насіць туды і адтуль тавары. Калі зловяць, будзеш казаць, – шукаў карову, заблукаў, а мяшок знайшоў. Ну? Дык вы згодны?