Золата князёўны

Качкі збіваюцца ў чараду пасярэдзіне сажалкі, зь берагу да іх не дастрэліць. Таму адзін з нас (выпала таму, каторы забыўся стрэльбу на лаўцы) павінен падплыць да іх на чаўне (ўчора заўважылі ў чароце нейкія начоўкі), качкі будуць разьлятацца і тут ужо не лаві варон.

Золак. Сьцелецца туман. У небе лёгкі посьвіст качыных крылаў. Пасярэдзіне сажалкі цёмная сіплагалосая пляма. Вы замаськіраваліся ў прыбярэжных хмызах і чакаеце. Ад берага павольна адплывае човен з “загоншчыкам”, набліжаецца да качак.

…На працягу трох гадзін навокал грымяць стрэлы, шчыльнасьць стральбы – быццам полк ў абароне. Па небе з хуткасьцю рэактыўных зьнішчальнікаў і амальна гэткай жа вышыні мітусяцца качкі. Вы, падхоплены азартам, зайздросьцячы кожнаму чужому стрэлу, раз за разам кідаеце ў сусвет зарады шроту. Вынік такі ж, як пасьля “салюту”.

Урэшце рэшт побач плюхаецца падбітая недзе крыжанка і пасьля вашага снайперскага дуплету, не пасьпеўшы шмыгануць у чарот, перакульваецца дагары нагамі. Сарваўшы адзеньне, загразаючы ў муле, аблеплены з ног да галавы тваньню, вы, бы той спаніэль, “апарціруеце” здабычу на бераг.

Сонца даволі высока. Поедам ядуць камары. Сарамліва кінуўшы свой трафей у агульную кучу, вы з чыстым і ясным позіркам распавядаеце, што растралялі ўвесь патранташ, зьбілі тузін качак, але, халера на іх, усе пападалі ў трысьнёг і чарот. Шкада, што няма якога спаніэля або сэтара, бо знайсьці іх там без сабакі – марная справа. Ды і не палезеш жа з-за нейкай качкі ў гэткую жужлу…

Падводзяцца вынікі ранішняга паляваньня. Страты: амаль усе набоі растраляныя, човен утоплены, “загоншчык” мокры, а ягоная шматпакутная стрэльба утоплена. Набыткі: на кожнага, улічваючы “загоншчыка” і праспаўшых, па тры качкі, ратаваньне стрэльбы было пасьпяховым і яе гаспадар зараз самы шчасьлівы з усіх.

Ваш сябра праводзіць рэвізію хатулёў з мэтай знайсьці лекаў ад “беларускай хваробы”. Знаходіць. І даволі шмат. Можна сьнедаць.

Ізноў па крузе пускаецца шклянка, гучаць віншаваньні “з полем”, жарты, досьціпы. Нехта выхваляецца трапнай стральбой, нехта кляне камуністаў за меліярацыю і паніжэньне ў сувязі зь ёй качынага пагалоўя. Ваш сябра, а зь ім і тыя, што не здолелі ранкам прачнуцца, задавальняюцца, арганізаваўшы “стэндавую стральбу” па бутэльках. Усе стомлены і вырашаюць не чакаць вечара, тым больш, што набояў амаль не засталося.

Дома вы ганарыста кідаеце на стол сваю долю ад агульнай здабычы і загадваеце жонцы давесьці трафеі да розуму. У адказ ваша урбанізаваная палова, якая дагэтуль толькі тэарэтычна ўяўляла качак у пер’і, прапаноўвае заняцца імі самому. Бо па-першае, яна ніколі нічога не скубла і не ведае, як гэта робіцца, па-другое “ты здабыў, ты і займайся”, па-трэцяе, ёй “шкада бедных птушачак”. І толькі пасьля строгага тлумачэньня, што для мужчыны-беларуса ганьба скубці птушку і чысьціць рыбу, гэта традыцыйна жаночы абавязак, неахвотна бярэцца за справу. Не застаюцца без працы і астатнія. Сын чысьціць стрэльбу, дачка разьбірае рэчавы мяшок і вешае на прасушку вопратку. Галава сям’і прымае ванну.