Жар кахання [Апавяданні пра жанчын]

— У маладых — маладое, — адказваў я, — дык няможна ўзяць i пераступіць цераз сваю маладосць. Усяму свой час.

— А я вось хачу пераступіць...

Як я, сталы ўжо чалавек, тады не адчуў: гуляю з адмысловым агнём, што для мяне не страшны, бо я ад яго ўжо абаронены, але які можа абпаліць Валіну яшчэ незагартаваную душу. Няўжо — нават насуперак самому сабе — я захапляюся яе маладосцю i красой, а то i тайна кахаю, хачу часта бачыць i чуць?

Не раз i не два пытаўся ў сябе: што рабіць? Валя вясёлая па натуры, але вельмі пачуццёвая, у яе няўлоўная далікатная душэўная тонкасць, што ўсплывае шчырасцю, дабрынёй i пяшчотай, але заадно ёй самой можа прынесці глыбокую capдэчную рану. Прызнаюся, я не знаходзіў слоў, каб сказаць: Валя, між намі не можа нічога быць. Выбачай, мілае дзяўчо, што я міжволі абудзіў тваё першае пачуццё! А тут яшчэ маці, Клара, зусім расхвалявала мяне:

— Замаркоцілася мая юная лэдзі. Здаецца, закахалася. I няўдала.

Чуючы гэта, я не мог падняць на яе вачэй, толькі мармытнуў:

— Што ж, прыйшоў яе час.

—Прыйшоў, — уздыхнула затрывожаная жанчына. — Але не дай Бог, каб трапіўся які нягоднік...

Вось так, падумаў я сам сабе, гэтым мярзотнікам магу стаць я. Але не, не стану. Hi дзеля Валі, ні дзеля яе маці-гаротніцы, што цяпер бачыць сваё шчасце найперш ва ўдалым даччыным лёсе. Як добра кажуць, час — найлешны лекар. Пройдзе месяц-другі — Валя супакоіцца, пакрыху забудзе мяне, a некалі сама будзе з усмешкам успамінаць, як яна ў свой час, лічы, дзіця, закахалася ў дарослага дзядзьку. А я... Мне, канечне ж, будзе сумнавата без яе, але я павінен абарваць наша знаёмства ці сяброўства. Ды Валя не адступілася, аднойчы першая пазваніла.

Дазвання страціў я спакой i развагу, як хлапчук. Ды вельмі здзівіла Валіна маладая настойлівасць:

— Што вы мне скажаце, дзядзька Толя?

— Давай, — кажу, — сустрэнемся, пагаворым.

Сышліся ў Купалавым скверыку, селі ў зацішным месцы на лаўку. Гляджу на Валю i не магу не ўразіцца: каб не выглядаць побач са мной вельмі юнай, адмыслова апранулася. Сядзіць во ў чорных туфліках на шпільках, у строгім сінім касцюме, з гладка зачасанымі i сабранымі на патыліцы ў вялікі вузел валасамі — быццам сталая ўжо жанчына. Ды i на тварыку — сур'ёзнасць, нібы пражыла ўжо доўгае i клопатнае жыццё.

— Валя, — прамовіў, — верыш ці не: я ў адчаі?

— Веру, — адказвае ціха.

— Чаму?

— Бо я — дзяўчына, а вы — старэйшы, сямейны чалавек...

— Ты мяне, Валя, здзіўляеш усё больш i больш...

Апусціла галаву, мне-цісне чорную сумачку, а губы мыляюць-мыляюць. Зусім як у падлетка. Сціснулася сэрца: мала што з трывогай чакала гэтай сустрэчы, першая папрасіла яе, па-свойму апранулася ды строіць з сябе сталую, на самай справе ўсё ж горкае дзіцянё.