Жар кахання [Апавяданні пра жанчын]

На маіх вачах звычайнела, пакрыху старэла Клара i падымалася яе дачка — тая часта, калі маці занядужвала i мусіла працаваць дома, прыносіла нам у рэдакцыю (найчасцей мне) надрукаванае на машынцы, а то мы часта бачыліся на дачы. Дзяўчынка хораша ўзяла ад бацькоў усё лепшае: ад маці — гонкасць, грацыёзнасць i далікатныя рысы ва ўсім абліччы, ад бацькі — цёмны колер валасоў i вачэй, жвавасць. Спачатку яна была нясмелая, нават сарамлівая, бянтэжылася перада мной — як падлетак, а пазней як дзяўчынка, у якой досыць рана з неадольнай сілай пачала праяўляцца жаноцкасць: паволі знікала яе худзізна, сутуласць, круглелі клубы i большалі грудзі. Затым, як заўважаў я, яе дзіцячая скаванасць змянілася радасным інтарэсам да жыцця, да ягоных тайнаў, нейкім хвалюючым узбуджэннем, а яшчэ пазней — i жаночым какецтвам, какецтвам той, што пазнала ўжо цану маладосці i красы, хоча i ўмее падабацца мужчынам. У васемнаццаць гадоў яна, гэтая Валя, паўстала ўжо красуняй.

— Мая юная лэдзі — самае дарагое, што ў мяне ёсць, — аднойчы з радасцю i матчынай уцехай сказала мне Клара. — Самы вялікі мой ізумруд. Калi яна, не дай Бог, будзе гэткая нешчаслівая, як i я, то не вытрываю, зайдуся з гора...

Што да мяне (а мы з Валяй, бывала, падоўгу, як я лічу, шчыра гаварылі пра яе школу i равеснікаў, пра мае i іншых літаратараў кнігі альбо пра новыя фільмы, а пазней я памагаў ёй паступіць на філфак), дык мне, скажу шчыра, было не толькі прыемна, але вельмі радасна бачыць гэтую юную лэдзі — яе зграбненькі стан, лёгкую i прыгожую, як у балерыны, хаду, прадаўгаваты тварык з роўным носікам, святло i чароўнасць, што сыходзілі ад яе сардэчнасці, яе цёплы i даверлівы позірк. Я яе нават палюбіў — не, не пакахаў, як кахае мужчына жанчыну, а якраз адчуў да яе чалавечую любоў. Як да маладой, чыстай i абаяльнай душы.

— Валечка, — неяк, любуючыся, сказаў я ёй, лічы, па-бацькоўску, — сталей, вучыся, а я за гэты час знайду табе сярод журналістаў альбо маладых пісьменнікаў добрага хлопца. Ты павінна ашчаслівіць сваёй красой іменна нашага брата.

— Добра, дзядзька Толя, — з жартам, а то нават i какетліва адказала яна, але крыху пазней, калі я аднойчы па-сяброўску выйшаў з рэдакцыі правесці яе да метро, мала сказаць збянтэжыла — можа, нават перавярнула ўсё мае жыццё.