Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Pell.

Norwegia naśladowała wiernie wszystkie manewry Floty, która właśnie cisnęła synchronicznie całą swą masę w przestrzeń realną. Komunikator i skanery pośpiesznie wkroczyły do akcji szukając pyłka, jakim był gigantyczny Tybet, który w tym panicznym odwrocie wszedł w skok przed nimi jako straż przednia.

— Jest potwierdzenie — nadał komunikator z uspokajającą szybkością na mostek dowodzenia. Tybet znajdował się tam, gdzie powinien, nietknięty; zwiadowca nie ucierpiał od żadnej wrogiej działalności. Po układzie kręciło się kilka statków, normalka; szybko wyparowywała wiązanka pogróżek z jakiejś samozwańczej jednostki milicyjnej. Tybet tak nastraszył jeden ze statków kupieckich, że ten wszedł w panice w skok i to była zła wiadomość. Nie potrzebowali plotkarzy gnających w te pędy na stronę Unii; ale w tej chwili było to raczej ostatnie miejsce, w jakim chciał się znaleźć ten kupiec.

W chwilę później nadeszło potwierdzenie z Europy, z mostka dowodzenia statku flagowego: znajdowali się w bezpiecznej przestrzeni i nie była przewidywana żadna akcja.

— Odbieram teraz transmisję komunikatora z samej Pell przekazał na jej stanowisko za pulpitem sterowniczym wciąż nasłuchujący Graff. — Sądząc po treści, wszystko w porządku.

Signy sięgnęła do pulpitu i wystukała na klawiaturze komunikat o sytuacji dla kapitanów rajderów. Nie oderwały się od kadłuba Norwegii, przywarte do niego niczym stado pasożytów. Komunikator odbierał bezpośrednie, nadawane w gorączkowym pośpiechu sygnały identyfikacyjne ze statków milicyjnych zbaczających gwałtownie z zaplanowanych kursów, żeby zejść z drogi eskadrze, która wtargnęła w układ niebezpiecznie szybko, a do tego nie w jego płaszczyźnie. Sama Flota zachowywała się bardziej niż nerwowo; sondując przed sobą drogę, gnała całym stadem do ostatniego bezpiecznego obszaru, jaki mieli nadzieję, jeszcze im pozostał.

Statków było teraz dziewięć. Po Libii Chenela pozostały tylko strzępy i para, a Indie pod dowództwem Keu straciły dwa spośród swych czterech rajderów.

Znajdowali się w pełnym odwrocie, uciekali z pogromu przy Vikingu szukając miejsca, w którym mogliby wylizać rany. Wszyscy byli poharatani: za brzechwą Norwegii ciągnęła się chmura metalicznych trzewi, jeśli po wyjściu ze skoku mieli jeszcze w ogóle jakąś brzechwę. Na pokładzie byli zabici — trzech techników, którzy znajdowali się w tej sekcji. Nie mieli czasu wypchnąć ciał w kosmos ani nawet uprzątnąć tego rejonu; uciekali, ratowali statek, Flotę, to co pozostało z potęgi Kompanii. Pulpit Signy wciąż błyskał czerwonymi lampkami. Wysłała rozkaz do służb porządkowych, żeby pozbyli się wszystkich trupów, jakie znajdą.

Tutaj też mogła być zastawiona pułapka — nie było jej, chyba nie było. Patrzyła na migoczące przed nią lampki, na pulpit, a środki farmakologiczne wciąż przytępiały jej zmysły i odbierały czucie w palcach, gdy manipulowała elementami sterowniczymi, żeby wyjść z trybu synchronizacji z komputerem i przejąć od niego kontrolę nad Norwegię. Nawet nie próbowali wdawać się w potyczkę przy Vikingu, zawrócili na pięcie i zrejterowali taka była decyzja Maziana. Nigdy nie kwestionowała jego rozkazów, od lat podziwiała strategiczny geniusz tego człowieka. Stracili statek i on nakazał odwrót, po miesiącach planowania, pb manewrach, które zabrały cztery miesiące i przesiedleniu niezliczonych mas ludzkich.