Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Prawdopodobnie się spóźnią — zgodził się głośno. — My też możemy.

Spokojnie, jakby była to najnormalniejsza rzecz na świecie, rozeszli się do swoich pokojów. Ayres zdjął szlafrok i powiesił go na krześle stojącym przy łóżku, stwierdzając w duchu po raz nie wiadomo który, że jest dumny ze swych towarzyszy, którzy tak dzielnie się trzymają i że nienawidzi — nienawidzi Unii. Nie przybył tu po to, żeby nienawidzić, ale żeby osiągnąć swój cel. Marsh był już przynajmniej wolny. Ciekaw był, co robi Unia ze swoimi zmarłymi. Może przerabia ich na nawóz. W takim społeczeństwie byłoby to normalne. Ekonomiczne. Biedny Marsh.

Było więcej niż pewne, że Unia postąpi perwersyjnie. Zanim ułożył się wygodnie w łóżku, zredukował pracę swego umysłu do poziomu wykluczającego trzeźwe myślenie i zamknął oczy, żeby zasnąć, otworzyły się z poświstem drzwi zewnętrzne i na patio rozległ się tupot obutych nóg. Bezceremonialnie rozsunięto drzwi jego pokoju i na tle jasnego prostokąta stanęły sylwetki uzbrojonych żołnierzy.

Z wystudiowanym spokojem wstał z posłania.

— Ubierać się — rzucił jeden z żołnierzy.

Zastosował się do rozkazu. Z tymi manekinami nie było dyskusji.

— Ayres — warknął żołnierz wskazując na niego lufą karabinu. Zabrano ich do jednego z biur, jego, Belę i Dias, gdzie kazano im usiąść na twardych ławkach i czekać co najmniej godzinę na jakiegoś wyższego urzędnika, który miał ich przyjąć. Służba bezpieczeństwa potrzebowała chyba czasu na dokładną rewizję w ich mieszkaniu. — Ayres — powtórzył żołnierz, tym razem ostro, dając mu znak, że ma wstać i pójść za nim.

Usłuchał zostawiając Dias i Belę trochę przestraszonych rozdzieleniem. Będą ich maglować, pomyślał, może nawet oskarżą o zamordowanie Marsha.

To tylko następny sposób na złamanie ich oporu. Być może on ma teraz zająć miejsce Marsha; to jego oddzielono od pozostałych.

Wyprowadzono go z biura i na korytarzu zewnętrznym otoczony został przez oddział żołnierzy. Ruszyli szybko, oddalając się coraz bardziej od biur, od wszystkich zwykłych miejsc, zjechali windą na dół i przemaszerowali przez kolejny hall. Nie protestował. Gdyby powiedział, że dalej nie pójdzie, ponieśliby go; z ludźmi o takiej mentalności nie ma dyskusji, a on był za stary, żeby pozwolić się wlec korytarzem.

To były doki… doki zapchane wojskiem; oddział za oddziałem uzbrojonych żołnierzy; trwał załadunek na statki. „Nie”, sprzeciwił się zapominając o wszystkich swoich zasadach, ale lufa karabinu uderzyła go w plecy i popchnęła dalej, przez obskurny, zbity ze zwykłych desek pomost aż do rampy i rękawa przejściowego łączącego jakiś statek z dokiem. Znalazł się w środku; przynajmniej powietrze było tu chłodniejsze niż w dokach.

Przeszli przez trzy korytarze, minęli windę, kilkoro drzwi. Ostatnie były otwarte i oświetlone; wepchnęli go do pomieszczenia umeblowanego pokładowymi sprzętami ze stali i plastiku 0 obłych kształtach, krzesłami dziwacznej konstrukcji, ławami przymocowanymi na stałe do podłogi. Pokłady wykazywały krzywiznę wyraźniejszą niż na stacji, wszystko tu było stłoczone i poustawiane pod nienaturalnymi kątami. Potknął się nie przyzwyczajony do takiego zagracenia i spojrzał zdziwiony na mężczyznę siedzącego za stołem.

Dayin Jacoby wstał z fotela, żeby się z nim przywitać.

— Co tu się dzieje? — spytał Jacoby’ego.

— Doprawdy nie wiem — odparł Jacoby i chyba nie kłamał. — Ściągnięto mnie z łóżka dzisiaj w nocy i sprowadzono na pokład. Czekam tu już pół godziny.

— Kto tu dowodzi? — zwrócił się Ayres do manekinów. Powiadomcie go, że chcę z nim rozmawiać.

Nawet się nie poruszyli; stali tylko trzymając karabiny wciąż na tej samej, regulaminowej wysokości. Ayres usiadł powoli, idąc w ślady Jacoby’ego. Był przerażony. Być może Jacoby też. Uciekł w swój stary nawyk milczenia nie widząc żadnych tematów do rozmowy ze zdrajcą. Jakakolwiek kulturalna konwersacja nie była możliwa.

Statek drgnął; zgrzyt rozszedł się echem po kadłubie i korytarzach wytrącając ich z ponurej zadumy. Żołnierze sięgnęli do uchwytów pod wpływem przyprawiającego o mdłości momentu startu. Uwolnieni od grawitacji stacji mieli jeszcze chwilę na wytworzenie własnej przez włączające się systemy statku. Ubrania pełzały nieprzyjemnie, żołądki protestowały; wiedzieli, że zaraz doznają uczucia spadania i że wrażenie to, kiedy już nadejdzie, będzie ustępowało powoli.

— Wystartowaliśmy — mruknął Jacoby. — A więc jednak.

Ayres nic nie odpowiedział myśląc z przerażeniem o Beli i Dias, którzy pozostali na stacji. Pozostali.

W drzwiach pojawił się ubrany na czarno oficer, a za nim jeszcze jeden.

Azov.

— Odmaszerować — rozkazał Azov manekinom i ci bez słowa, opuścili kabinę. Ayres i Jacoby jednocześnie wstali z miejsc.