Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Będzie musiała przejąć Vikinga w całości, ze wszystkimi wewnętrznymi komplikacjami nie ewakuowanej stacji… przejmie ją na końcu, bo wpychając stacje szybko, jedna po drugiej, w przełyk Unii, dyktowali kolejność i kierunek ruchów jej statków i ludzi.

Viking był ostatni.

Położony centralnie względem innych stacji walczących o przetrwanie, osamotniony.

— Wszystko wskazuje na to — powiedział cicho Mazian że postanowili ufortyfikować Vikinga; logiczna decyzja: Viking jest jedyną stacją z kompletnym oprogramowaniem komputerowym, jedyną, na której mieli możliwość zgarnąć wszystkich dysydentów, całą opozycję, gdzie mogli zastosować swoją policyjną taktykę i natychmiast opatrzyć każdego etykietką. Teraz jest tam czysto, wystarczająco higienicznie na bazę ich operacji; pozwoliliśmy im włożyć w to dużo wysiłku; odbijemy Vikinga i uderzymy na inne stacje nanizane jak na sznurek w kolejności znaczenia… a dalej nie ma już nic oprócz rozległych nieużytków pomiędzy nami a Fargone; pomiędzy Pell a Unią. Uczynimy ekspansję trudną, kosztowną; zapędzimy tę bestię na jej większe pastwiska rozciągające się w przeciwnym kierunku… jeśli zdołamy. W folderach znajdują się specyficzne instrukcje dla każdego z was. Drobne szczegóły mogą w określonych granicach wymagać pewnej improwizacji, zależnie od obrotu spraw w waszych sektorach. Norwegia, Libia, Indie tworzą zespół pierwszy; Europa, Tybet, Pacyfik, zespół drugi; Biegun Północny, Atlantyk i Afryka, zespół trzeci; Australia ma zadanie wydzielone. Jeśli nam się poszczęści, nic nie zajdzie nas od tyłu, ale bierzemy pod uwagę wszelkie ewentualności. To będzie długa sesja; i dlatego pozwoliłem wam odpocząć. Będziemy prowadzić symulację, dopóki pozostanie choć jedno nie wyjaśnione pytanie.

Signy powoli wciągnęła powietrze w płuca i wypuściła je, otworzyła folder, a Mazian milcząco zezwolił im na to. Przebiegała wzrokiem plan operacji i jej usta zaciskały się w coraz to węższą i węższą linię. Nie trzeba było żadnych ćwiczeń; znali swoje zadania, były to wariacje na stare tematy, które każdy z osobna już przerabiał. Ale wchodziła tu w grę nawigacja, która wypróbuje wszystkie ich umiejętności, zmasowany atak, precyzja przybycia — oddzielnie, nie synchronizowanego — katastrofa, jeśli jeden statek skokowy wyjdzie w pobliżu innego, jeśli w sąsiedztwie znajdzie się obiekt o masie zbliżonej do nieprzyjaciela. Mieli wyprysnąć ze skoku na tyle blisko Vikinga, aby nie dać przeciwnikowi żadnych szans, otrzeć się o włos o katastrofę. W razie obecności jakiegokolwiek nieprzyjacielskiego statku w miejscu, w którym statystycznie nie powinno go być, rozwinięcie się statków na podejściu do stacji w zwykłych konfiguracjach… wszelkiego rodzaju nieprzewidziane sytuacje. Brali też pod uwagę położenia planet i satelitów układu w czasie ich przybycia, żeby zasłonić się, z każdej możliwej strony. Wyprysnąć z przestrzeni skokowej z ospałymi nerwami, zaprząc do pracy otumanione umysły i starać się natychmiast określić pozycje swoich i wroga, koordynować atak tak precyzyjnie, aby część formacji przeskoczyła Vikinga, a część wyszła ze skoku przed nim, wychodzić w realną przestrzeń ze wszystkich stron naraz, startując z tego samego punktu…