Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Ponownie spróbował uzyskać połączenie poprzez komunikator i tym razem nie zapaliła się nawet czerwona lampka. Wandale demolowali wyposażenie Q z takim zapamiętaniem, że ich własne brygady remontowe nie nadążały z naprawami… ich własne brygady remontowe. Ściągnięcie tutaj monterów z Pell trwało parę dni i przez ten czas niektóre urządzenia pozostawały zepsute. Nawiedzały go koszmary o takim właśnie końcu dla nich wszystkich — sabotaż niszczący coś niezbędnego do życia, dokonany przez jakiegoś maniaka, któremu nie wystarcza popełnienie samobójstwa i unicestwia wraz z sobą całą sekcję.

Ktoś mógł się na to zdecydować.

Ktoś przechodzący załamanie.

Albo ot, tak sobie.

Przechadzał się po pokoju tam i z powrotem coraz to szybciej i szybciej, ściskając rękami żołądek, który bolał go bez przerwy, kiedy był zdenerwowany. Ból wzmagał się wypierając inne lęki.

Zapanował wreszcie nad nerwami i założył kurtkę; w odróżnieniu od większości mieszkańców Q, nie miał broni, bo musiał często przechodzić przez bramkę kontrolną. Kładąc dłoń na zwalniaczu drzwi myślał, że zwymiotuje, wziął się jednak w garść i wyszedł na mroczny korytarz o pomazanych ścianach. Zamknął za sobą drzwi. Nie ograbiono go jeszcze, ale spodziewał się, że wkrótce to nastąpi, pomimo ochrony, jaką zapewniał mu Coledy; okradano każdego. Najbezpieczniej niewiele posiadać, nie było zaś dla nikogo tajemnicą, że on posiadał dużo. Jeśli był bezpieczny, to tylko dlatego, że to co posiadał, należało do Coledy’ego w oczach jego ludzi, że on sam, według nich, do niego należał… jeśli tylko nie dotarło do ich uszu, że prosił o przeniesienie.

Korytarzem, obok strażników… ludzi Coledy’ego. Wszedł do doku i znalazł się wśród tłumu cuchnącego potem, nie zmienianymi ubraniami i antyseptycznymi sprayami. Ludzie poznawali go i szarpali za ubranie brudnymi łapskami, pytając o najświeższe wiadomości o wypadkach rozgrywających się na stacji głównej.

— Nic nie wiem, nic jeszcze nie wiem; komunikator w mojej kwaterze nie działa. Idę się właśnie dowiedzieć. Tak, zapytam. Zapytam, proszę pana — powtarzał w kółko, wyrywając się jednej parze przytrzymujących go rąk po to, aby zaraz chwyciła go druga, przeciskając się od jednego pytającego do następnego, napotykając co chwila dzikie oczy ludzi znajdujących się pod wpływem narkotyków. Nie biegł; bieg był paniką, panika była tłumami, tłumy były śmiercią; a przed nim znajdowały się drzwi sekcji, zwiastun bezpieczeństwa, miejsce, poza które Q nie mogło sięgnąć, dokąd nie mógł przejść nikt nie posiadający cennej przepustki, którą on miał przy sobie.