Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Wyprostował się odchylając z pola widzenia kamery. Lampki ostrzegawcze na konsoli kamery zgasły. Rozejrzał się dokoła i stwierdził, że bałagan na pulpitach znacznie się zmniejszył, bo w tej chwili cała stacja zajęta była czym innym. Niektóre rozmowy zostały podjęte od razu, były to prawdopodobnie te konieczne i pilne; większość została przerwana. Wciągnął w płuca haust powietrza, zastanawiając się jedną częścią swego umysłu, co też mogło się dziać w jego mieszkaniu, albo jeszcze gorzej, poza nim — żywiąc nadzieję, że Jessad nadal tam przebywa i lękając się, że odkryto tam jego obecność. Mazian. Wojsko na stacji; to mogło zapoczątkować kontrolę rejestrów, zadawanie bardziej dociekliwych pytań. A jeśli wyjdzie na jaw, że udziela schronienia Jessadowi…

— Sir. — To był szef komunikatom. Jarzył się trzeci ekran od lewej. Angelo Konstantin, wściekły i czerwony na twarzy. Jon nacisnął przycisk przyjęcia połączenia.

— Przestrzegaj procedur — syknął Angelo i wyłączył się. Ekran pociemniał, a Jon wstał zaciskając pięści i usiłując dociec, czy przyczyną było to, że zaskoczył Angela bez gotowej odpowiedzi, czy to, że Angelo był zajęty.

Niech już do tego dojdzie, pomyślał w przypływie nienawiści, czując silne pulsowanie krwi w żyłach. Niech Mazian ewakuuje wszystkich, którzy będą tego chcieli. Potem przyjdzie tu Unia… będzie potrzebowała takich, którzy znają stację. Do porozumienia można zawsze dojść; torowała mu drogę jego współpraca z Jessadem. Teraz nie czas dla bojaźliwych. Wdepnął w to i nie było już odwrotu.

Ten pierwszy krok… pokazać się, wygłosić uspokajające oświadczenie; niech Jessad zobaczy go w takiej roli. Dać się poznać, niech jego twarz stanie się znana na całej stacji. To była przewaga, jaką zawsze mieli nad nim Konstantinowie, monopol na pokazywanie się publicznie, przystojne twarze. Angelo wyglądał na żywotnego patriarchę; on nie. Jemu brak było tej ogłady, nawyku wynikającego z trwania przez całe życie u steru. Ale zdolności miał; i kiedy w miarę wychodzenia z szoku, jakiego doznał na widok zamętu panującego tam na zewnątrz, jego serce zaczęło się uspokajać, dostrzegł w tym zamęcie korzyść dla siebie; w każdym razie cały obecny bałagan działał na szkodę Konstantinów.

Tylko ten Jessad… przypomniał sobie Marinera, który przestał istnieć, kiedy w pobliżu pojawił się w pełnej sile Mazian. Teraz ratowało ich tylko jedno… to, że Jessad, nie rozpostarłszy jeszcze własnej sieci, musiał polegać na nim i na Hale’u jak na swych rękach i nogach; a w tej konkretnie chwili Jessad był elegancko unieszkodliwiony i chcąc nie chcąc musiał mu ufać, bo nie śmiał wyjść na korytarz bez papierów — nie waży się tego uczynić zwłaszcza teraz, kiedy nadciąga Mazian.

Odetchnął głęboko; rozpierało go poczucie władzy, którą aktualnie dysponował. Znajdował się na najlepszej pozycji wyjściowej, jaką można sobie było wymarzyć. Jessad może stanowić asekurację… a jeśli nie, to cóż znaczy jeszcze jedno ciało wypchnięte w próżnię, jeszcze jeden trup bez dokumentów, jak czasami kończą ci z Q? Nigdy jeszcze nie zabijał, ale od chwili, gdy pogodził się z obecnością Jessada, miał świadomość, że taka ewentualność zawsze istnieje.