Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

— Wszystko jak należy — poinformowała ludzi oczekujących w półpogotowiu. — Odpoczywać, odprężyć się, nie pić; nadal znajdujemy się w stanie pogotowia i pozostaniemy w nim, dopóki tu jesteśmy. Trudno przewidzieć, kiedy każą nam startować ani ile będziemy mieli na to czasu. Być może będziecie musieli wejść do akcji, ale to mało prawdopodobne. Według mnie nie każą nam wykonać skoku operacyjnego, nie dając nam przedtem ani odrobiny czasu na odpoczynek. Ta operacja przebiega zgodnie z naszym, nie zaś Unii harmonogramem.

Nie było obiekcji. Wjechała windą na poziom główny i przeszła krótszą drogą do korytarza numer jeden. Nogi miała wciąż jak z waty, ale leki łagodziły mrowienie. Weszła do swej kajuty/gabinetu, jednym krokiem pokonała odległość dzielącą ją od pryczy, położyła się, żeby trochę odpocząć, chociaż na chwilę zamknąć oczy i zaczekać, aż odpłynie napięcie, nerwowa energia, którą skok zawsze w niej wzniecał, bo oznaczał zwykle wyjście do boju, błyskawiczne podejmowanie decyzji, zabijanie lub śmierć.

Nie tym razem; to był skok zaplanowany, coś, do czego dążyli poprzez miesiące lekkich ataków, rajdów, w trakcie których, szarpiąc i niszcząc, gdzie to było możliwe, rozpoznawali podstawowe przyczółki i wyposażenie nieprzyjaciela.

Odpocząć chwilkę; zasnąć, jeśli się da. Nie było jej to dane. Ucieszyła się nawet, kiedy nadeszło wezwanie.

Dziwnie było stanąć znowu w korytarzach Europy, jeszcze dziwniej znaleźć się w towarzystwie tych wszystkich, którzy zasiadali teraz w sali odpraw statku flagowego… Zgromadzenie w jednym miejscu ich wszystkich, którzy nie spotykając się pracowali razem przez tyle lat, którzy tak skrupulatnie unikali zbliżania się jeden do drugiego z wyjątkiem krótkich zgrupowań służących przekazaniu rozkazów ze statku na statek, wzbudzało uczucie niesamowitości i paniki. W ostatnich latach czymś nieprawdopodobnym było, aby sam Mazian wiedział, gdzie znajduje się cała jego flota, czy określone statki wyszły cało z misji, na którą je wysłano… albo jakie szalone akcje mogły podejmować w pojedynkę. Stanowili nie tyle flotę, co oddział walki podjazdowej, skradający się, uderzający i wycofujący.

Teraz byli tutaj, ostatnia dziesiątka ocalała z manewrów ona; Tom Edger z Australii, szczupły, o ponurej twarzy; wielki Mika Kreshov z Atlantyku, patrzący wiecznie spode łba; Carlo Mendez z Bieguna Pólnocnego, niski, smagły człowieczek o układnych manierach. Był tu Chenel z Libii, który przeszedł kurację odmładzającą, po tym jak widziała go po raz ostatni, a było to przed rokiem, włosy całkiem mu posiwiały; był ciemnoskóry Porey z Afryki, niewiarygodnie pokiereszowany człowiek… Flota nie mogła zapewnić chirurgii plastycznej po odniesionych ranach; Keu z Indii, jedwabiście łagodny i śmiały; Sung z Pacyfiku, sama sprawność; Kant z Tybetu, wierna kopia Sunga.

I Conrad Mazian. Posiwiały po przebytej kuracji odmładzającej wysoki, przystojny mężczyzna w ciemnoniebieskim ubraniu, trzymający ręce na stole i przesuwający powoli wzrok po twarzach zebranych. Było to obliczone na efekt; chociaż może owo otwarte spojrzenie wyrażało szczere przywiązanie. Poczucie dramatyzmu i Mazian stanowili nierozerwalną parę; ten człowiek nim żył. Znając go, znając tę jego manierę, Signy nadal stwierdzała, że wciąga ją to samo stare podniecenie.

Bez wstępów, bez słów powitania, po prostu owo jakże znajome spojrzenie i skinienie głowy.

— Przed wami leżą foldery — zagaił Mazian. — Ściśle tajne: znajdziecie w nich kody i współrzędne. Zabierzecie je ze sobą i zapoznacie ze szczegółami swój podstawowy personel, ale nie dyskutujcie niczego między statkami. Nastawcie swoje komputery na alternatywy A, B, C i tak dalej, i przechodźcie na nie zależnie od sytuacji. Ale nie przewidujemy korzystania z tych alternatyw. Wszystko ustalono tak jak należy. Schemat… Wywołał obraz ustawiony przed nimi ekran, pokazał im znajomy rejon ich ostatnich operacji, w którym usunięto z kilku stacji podstawowy personel, pozostawiając chaos. I samotną nienaruszoną stację przypominającą rurkę lejka skierowaną na Pell, ku porozrzucanym na rozległej przestrzeni Gwiazdom Tylnym. Jedyna stacja. Viking. Signy dawno już rozgryzła ten system, była to taktyka stara jak Ziemia, stara jak wojna, taktyka, której skutki przerosną Unię, bowiem Unia nie potrafi się pogodzić z tym, że istnieją miejsca, których nie obejmuje ich władza, nie potrafi ścierpieć bałaganu na zdobytych stacjach ogołoconych z techników, z zarządców, ze służby bezpieczeństwa, celowo skazanych na upadek. Unia rozpoczęła tę grę w przejmowanie stacji. A więc wepchną te stacje Unii w gardło; Unia będzie wtedy musiała wykonać ruch, bo inaczej je straci, będzie musiała dostarczyć techników i inny przeszkolony personel, który zastąpi ewakuowanych. Unia będzie musiała rozciągnąć równomiernie swój monstrualny potencjał, żeby utrzymać to, co dano jej do przetrawienia.