Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Pod Valentinem ugięły się nogi. Poczuł ból w skroniach i spływające wzdłuż kręgosłupa krople zimnego potu. Nie można było się mylić co do znaczenia tej pantomimy. Jeśli spodziewał się potwierdzenia tego, czego doświadczał od pobytu w Pidruid, to właśnie je otrzymał. Ale dlaczego tutaj? Dlaczego w tym mieście zagubionym w lasach? Dlaczego pośród tego pradawnego ludu?

Popatrzył na własną, skarykaturowaną twarz.

Popatrzył na twarz Koronala.

Pozostałych ośmiu lunatycznych żonglerów podskakiwało i podrygiwało w jakimś koszmarnym tańcu. Ich nogi to podnosiły się wysoko, to tupały o ziemię. Fałszywe ramiona Skandarów wirowały dokoła i grzmociły o własne ciała, fałszywe włosy Carabelli i fałszywe włosy Sleeta powiewały na nocnym wietrze.

Dziewiąty fałszywy Valentine nieustannie zmieniał twarz z ciemnowłosej na jasnowłosą, z jasnowłosej na ciemnowłosą.

Nastąpił koniec przedstawienia. Dziewięciu Metamorfów znieruchomiało pośrodku scenicznego kręgu, wyciągając ręce ku publiczności, a publiczność odpowiedziała im powstając z miejsc i poddając się rytmowi jakiegoś szalonego tańca.

Tańcząc, potoki Metamorfów wypłynęły w noc ku straganom i następnym rozrywkom, jakie zgotował im festyn.

Valentine, oszołomiony, odwrócił się powoli i zobaczył zastygłe ze zdziwienia twarze współtowarzyszy. Zalzan Kavol stał z obwisłą szczęką i bezwładnie opuszczonymi ramionami, tuż za nim cisnęli się zbici w gromadkę jego bracia, z wyrazem przerażenia w oczach. Sleet był niebezpiecznie blady. Carabella, wprost przeciwnie, płonęła jak w gorączce. Valentine wyciągnął ku nim rękę. Zalzan Karol, potykając się, przestępując z nogi na nogę, ruszył do przodu i przystanął kilka kroków przed Valentinem. Zamrugał oczami, przejechał językiem po suchych wargach. Zdawało się, że głos odmawia mu posłuszeństwa.

— Panie mój… — odezwał się w końcu piszczącym, dziwacznym jak na Skandara głosem.

Najpierw on, a tuż po nim pięciu jego braci z wahaniem i niezdarnie osunęło się na kolana. Trzęsącymi się palcami Zalzan Karol zrobił znak gwiazdy: bracia poszli w jego ślady. Sleet, Carabella, Vinorkis, Deliamber uklękli jednocześnie. Chłopiec Shanamir, wystraszony, z trudem pojmując doniosłość chwili, wpatrywał się w Valentine'a z otwartymi ustami. Długo nie był w stanie zrobić żadnego ruchu, lecz w końcu i on pochylił się aż do ziemi.

— Czyście wszyscy powariowali? — rozległ się okrzyk Lisamon Hultin. — Na kolana! Oddaj hołd! — rzucił zdławionym głosem Sleet. -

Widzisz przecież, kobieto! On jest Koronalem! Złóż mu hołd!

— On jest Koronalem? — powtórzyła zmieszana.

Valentine rozłożył nad nimi ramiona w geście, który mógł oznaczać i błogosławieństwo, i dodanie otuchy. Wszyscy byli jednakowo wystraszeni. Bali się i jego, i tego, co się stało. On zresztą też się bał, ale jego lęk szybko minął, a powróciła świadomość własnej potęgi. Samo niebo zdawało się krzyczeć: Ty jesteś Lordem Valentinem, tym, który był Koronalem na Górze Zamkowej, i to ty pewnego dnia odzyskasz Zamek, jednak pod warunkiem, że będziesz o to walczył! Poczuł, że wracają mu siły, jakimi został kiedyś obdarzony. Nawet tu, w tym ociekającym deszczem, zagubionym zakątku planety, w tej lichej tubylczej mieścinie, mokry od potu po występie, w szorstkim, pospolitym ubraniu, Valentine wiedział, że jest tym, kim był kiedyś, i choć nie rozumiał, w jaki sposób dokonała się ta przemiana, już dłużej nie wątpił w autentyczność przesłań, które nawiedzały go w snach. I dlatego nie czuł ani winy, ani zawstydzenia, ani obłudy, odbierając hołd od wprawionych w osłupienie kompanów.

— Wstańcie — rzekł łagodnie. — Wszyscy. Musimy wydostać się z tego miejsca. Shanamirze, zakrzątnij się przy wierzchowcach. Zalzanie Kavolu, przygotuj wóz. — Zwrócił się także do Sleeta. — Każdy musi być uzbrojony. Miotacze energii dla tych, którzy potrafią się nimi posługiwać. Noże do żonglowania dla reszty. Dopilnuj tego.

— Panie mój — odezwał się Zalzan Kavol głosem, w którym drżał niepokój. — To wszystko wydaje mi się snem. Pomyśleć tylko, że przez całe tygodnie podróżowałem z… Pomyśleć, że odzywałem się szorstko… że kłóciłem się…

— Przestań — przerwał mu Valentine. — Nie mamy teraz czasu na rozmowę o takich rzeczach.

Zwrócił się do Lisamon Hultin, która stojąc samotnie poruszała ustami, gestykulowała, potrząsała głową na tak i na nie. Przerwał ten jej wewnętrzny dialog spokojnym, lecz stanowczym głosem: