Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Valentine popatrzył na klatki z leśnymi braćmi. W każdej z nich ruchliwe małe ręce wyciągały się przez pręty i szarpały bezskutecznie drzwi.

— Nie skończyliśmy jeszcze roboty — zawołał za Sleetem, który już zbierał się do odwrotu.

Sleet bez zbędnych słów ponownie sięgnął po nóż i przystąpił do dzieła. Już po chwili drzwi wszystkich klatek stały otworem, a dziesiątki leśnych braci zaczęły znikać w mroku.

— Dlaczego tak postąpiłeś? — spytał Sleet w drodze powrotnej. — A jak miałem postąpić? Oni też chcą żyć — odpowiedział Valentine.

Kiedy znaleźli się na miejscu, wóz stał gotowy do drogi, wierzchowce były doczepione, a wirniki pracowały na pełnych obrotach. Lisamon Hultin, która zamarudziła gdzieś po drodze, wpadła zdyszana do środka i z hukiem zatrzasnęła za sobą drzwi. Zalzan Karol, nie zwlekając dłużej, ruszył z kopyta.

W tej samej chwili kilkunastu Metamorfów rzuciło się za nimi w pogoń. Skandar natychmiast zwiększył prędkość i Metamorfowie zaczęli zostawać w tyle, a w momencie, kiedy wóz zanurzał się w ciemny las, zniknęli z oczu podróżnych.

Sleet jednak wciąż popatrywał do tyłu.

— Jak myślicie, nadal biegną za nami?

— Nie dogonią nas — odparła Lisamon Hultin. — Przecież poruszają się na piechotę. No, mieliśmy szczęście uchodząc z ich rąk. Teraz jesteśmy bezpieczni.

— Jesteś pewna? — Sleet nie potrafił opanować lęku. — A co będzie, jeśli nas wyprzedzą sobie tylko znaną boczną drogą i przygotują zasadzkę?

— Nie martw się na zapas — powiedziała Carabella. — Przecież poruszamy się szybko. I oby dużo czasu upłynęło, nim znów zobaczymy Ilirivoyne!

Valentine siedział w pewnym oddaleniu od pozostałych. I choć zdawał sobie sprawę, że tak musi być, to jednak nie sprawiało mu to przyjemności. Nadal czuł się bardziej Valentinem niż Lordem Valentinem, a wynoszenie się ponad przyjaciół było obce jego naturze. Carabella i Sleet, wiedząc już od jakiegoś czasu, z kim mają do czynienia, pogodzili się z tym, tak jak umieli; Deliamber, który znał prawdę wcześniej od Valentine'a, uważał rozwój wydarzeń za normalny i konsekwentny, ale inni, choć może w skrytości ducha podejrzewali, że pod maską beztroskiego włóczęgi kryje się ktoś o wyższej pozycji społecznej, byli wstrząśnięci pantomimą Metamorfów i prawdą, jaką ona objawiła. Spoglądali na niego w milczeniu, siedząc sztywno, w nienaturalnych pozach, czyż bowiem można się garbić w obecności Koronala? I jak należy traktować władcę Majipooru podróżującego wozem Skandara? Czy należy wciąż od nowa wznosić dłonie i pozdrawiać go znakiem gwiazdy? Valentine był zdania, że znak gwiazdy jest czczym gestem, śmiesznym rozstawieniem palców, niczym więcej. Narastające w nim poczucie własnej ważności nie szło na razie w parze z zarozumialstwem.

Obcy przedstawił się jako Khun z Kianimotu, planety krążącej wokół gwiazdy stosunkowo bliskiej Majipooru. Sprawiał wrażenie niezbyt sympatycznego ponuraka, kogoś, kto nosi w sobie zapiekłą gorycz i gniew. Valentine dostrzegł to w gorzkim grymasie błąkającym się wokół ust obcego, w tonie głosu i w niezwykle intensywnym spojrzeniu niespokojnych purpurowych oczu. Oczywiście, pomyślał, mogła to być opinia z gruntu fałszywa, a Khun, według kryteriów Kianimotu, mógł być osobą wesołą i uprzejmą, choć, prawdę mówiąc, Valentine szczerze w to wątpił.

Khun przybył na Majipoor przed dwoma laty w interesach, ale w jakich, tego nie chciał wyjawić. Ta wyprawa, mówił z gorączką w głosie, była największym błędem, jaki popełnił w życiu. Nierozważnie wyruszył na Zimroel, nie zdając sobie sprawy, że na tym kontynencie nie ma żadnego portu gwiezdnego, z którego mógłby powrócić do własnego świata; wśród wesołych mieszkańców Majipooru rozstał się ze wszystkimi pieniędzmi, no i postąpił jeszcze bardziej nierozważnie, bo chcąc powetować sobie straty przybył do krainy Metamorfów, gdzie zamierzał prowadzić handel, ale gdy tylko się wśród nich pokazał, pojmali go, uwięzili i całymi tygodniami przetrzymywali w klatce, mając zamiar złożyć go w ofierze przy Fontannie w kulminacyjną noc swego święta.

— Co być może byłoby najlepszym wyjściem z sytuacji — zakończył swoją opowieść. -Jeden potężny wytrysk wody i cała tułaczka wreszcie by się skończyła. Majipoor mnie nuży. Jeśli moim przeznaczeniem jest śmierć na waszej planecie, to wolałbym, żeby nastąpiła jak najprędzej.

— W takim razie wybacz nam, żeśmy cię uwolnili — powiedziała uszczypliwie Carabella.

— Nie, to nie tak. Nie chciałem być niewdzięczny. Ale… — Khun zawiesił głos. — Majipoor nie przyniósł mi szczęścia. Kianimot zresztą też. Czy jest we wszechświecie takie miejsce, w którym życie nie przysparza cierpień?

— To aż tak źle ci się tu żyło? — spytała Carabella. — My nie narzekamy na swój los, oby tylko nie był gorszy. Powiedz mi, czy zawsze tak ponuro patrzysz na świat?