Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

Wybrali tę drugą i przejechali przez region Avendroyne bez żadnych przeszkód.

Było już późne popołudnie. Zostawili za sobą góry i znaleźli się na rozległej, usianej lasami równinie, deszczowej i mrocznej, typowej dla wschodniego terytorium Metamorfów. Zalzan Kavol jechał jak szalony i zatrzymywał się tylko wtedy, kiedy Shanamir, powołując się na spoczywające na nim obowiązki chłopca stajennego, z całą bezwzględnością upominał się o prawa wierzchowców, bo choć może były niezmordowane i sztucznego pochodzenia, ale jak każde żywe stworzenia potrzebowały od czasu do czasu odpoczynku i strawy. Skandar, który wydawał się wprost opętany pragnieniem opuszczenia co rychlej Piurifayne, pokrzykiwał na nie nieustannie.

To, przed czym uciekali, spotkało ich o wczesnym zmierzchu, w ulewnym deszczu, pośród dzikich leśnych ostępów. Bez żadnej zapowiedzi.

Valentine jechał w środkowej kabinie z Deliamberem i Carabellą; większość kompanii już spała, a Heitrag i Gibor Haern powozili, kiedy na drodze przed nimi rozległ się huk, trzask i łomot, a wóz zatrząsł się i stanął w miejscu.

— Burza zwaliła drzewo! — zawołał z kozła Heitrag. — Leży w poprzek drogi!

Zalzan Kavol zaklął pod nosem i szarpnął śpiącą Lisamon Hultin. Valentine nie widział przed sobą niczego poza koroną olbrzymiego drzewa. Żeby usunąć zawalidrogę, stracą noc, a może i następny dzień. Skandarzy zarzucili na ramiona miotacze i wyszli z wozu, aby zbadać sytuację. Valentine ruszył za nimi. Przywitała ich ciemność, porywisty wiatr i strugi lodowatego deszczu.

— Bierzmy się do roboty — burknął strapiony Zalzan Karol kuląc się z zimna. — Thelkarze! Zaczynaj od dołu! Rovornie! Tnij te duże gałęzie! Erfonie…

— Może byłoby prędzej, gdybyśmy zawrócili i poszukali innej drogi — wtrącił nieśmiało Valentine.

Nie od razu Zalzan Karol pogodził się z faktem, że ktoś inny też może podejmować decyzje i wydawać rozkazy.

— Tak — wydusił z siebie wreszcie. — To nie jest głupia myśl. Jeśli teraz…

Za nimi runęło na drogę następne drzewo. Wóz znalazł się w pułapce.

Valentine pierwszy pojął, co się stało.

— Do wozu! Wszyscy! To zasadzka! — krzyknął pędząc w stronę otwartych drzwi.

Za późno. Z lasu, w absolutnym milczeniu, zaczęły wyłaniać się ciemne postaci i kilkunastu Metamorfów stanęło między nimi a wozem. Zalzan Kavol ryknął z wściekłości i wypalił z miotacza. Drogę, wóz i najbliższe drzewa zalało niesamowite fosforyzujące światło. Jak w biały dzień widać było padające na ziemię dwa zwęglone ciała Metamorfów, ale także — dwa przebite strzałami ciała Skandarów, Heitraga i Thelkara.

Wydarzenia potoczyły się błyskawicznie.

Tył wozu stanął w ogniu. Lisamon Hultin, torując sobie drogę mieczem wibracyjnym, osłaniała uciekających z płomieni. Valentine, zaatakowany przez Metamorfa noszącego jego twarz, kopnął stwora, wykręcił się na pięcie, przejechał nożem — jedyną bronią, jaką posiadał — po ciele następnego napastnika i ze zdziwieniem przyjrzał się wypływającej z rany brązowawej cieczy. To niesamowite, zdążył tylko pomyśleć, tak ranić, a może nawet zabijać.

Metamorf z jego obliczem, nie bawiąc się w sentymenty, znów go zaatakował. Valentine uskoczył w bok i ponownie pchnął nożem. Ostrze weszło głęboko, a Metamorf zatoczył się, przyciskając dłonie do piersi. Valentine zadrżał, lecz musiał odpowiedzieć na atak następnego przeciwnika.

Walka i zabijanie były dla niego zupełnie nowym doświadczeniem. Poczuł ból w duszy, ale zdawał sobie sprawę, że uleganie w tej sytuacji uczuciom oznaczałoby zgodę na własną śmierć. Nie miał wyjścia. Dźgał i ciął, ciął i dźgał. Za plecami usłyszał wołanie Carabelli:

— Jak sobie radzisz?

— Robię… co… mogę — odpowiedział między kolejnymi cięciami.

Zalzan Kavol, widząc swój wspaniały wóz w ogniu, zawył, schwycił wpół najbliższego Metamorfa i cisnął go w ogień. Już pędziły ku niemu dwa następne stwory, ale schwycił je inny Skandar i przełamał dwiema parami rąk niczym kruche patyki. Pośród zamętu bitwy Valentine zobaczył kątem oka, jak Carabella szamoce się z Metamorfem i jak po chwili przygniata go do ziemi. No i był jeszcze Sleet, który z dziką pasją walił wokół pięściami i buciorami. Las był jednak wciąż pełen Metamorfów, noc mijała, deszcz lał strumieniami, a wóz płonął.