Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— I co my teraz poczniemy? — spytała Carabella.

Valentine zdał sobie nagle sprawę, że to pytanie jest skierowane do niego. On tu dowodził. Zalzan Kavol, klęczący nad ciałami braci, wydawał się ogłuszony ich śmiercią, jak również stratą cennego wozu.

— Nie mamy wyboru — odpowiedział dziewczynie. — Musimy przedrzeć się przez las. Jeżeli pójdziemy drogą, spotkamy na niej następne zastępy Metamorfów. Shanamirze, co z wierzchowcami?

— Nie żyją — szlochał chłopiec. — Wszystkie nie żyją. Metamorfowie…

— No cóż, w takim razie pójdziemy pieszo, choć będzie to długa i uciążliwa wędrówka. Deliamberze, jak daleko jest według ciebie do rzeki Steiche?

— Podejrzewam, że kilka dni drogi. Nie mamy jednak pewności, gdzie jej szukać.

— Jeśli będziemy trzymać się kierunku, w którym teren się obniża i zmierzać wciąż na wschód, to prędzej czy później się na nią natkniemy.

— Chyba że góry staną nam na drodze — zauważył Deliamber. — Musimy znaleźć rzekę — rzeki stanowczo Valentine. — Steiche wpada do Zimru w Ni-moya, prawda, czarodzieju?

— Tak — potwierdził Deliamber — ale to niebezpieczna rzeka.

— Zdążymy się o tym przekonać. Myślę, że najmądrzej będzie zbudować tratwę. Ale nie pora na takie dalekie plany. Chodźmy stąd wreszcie, bo inaczej znów nas napadną.

Z pożaru nie ocalało nic. Ani ubranie, ani jedzenie, ani rzeczy osobiste, ani przybory do żonglowania. Valentine nie miał czego żałować, ale Skandarzy ponieśli szkody nie do powetowania. Wóz od dawna był ich prawdziwym i jedynym domem.

Trudno było namówić Zalzana Kavola do porzucenia ciał braci i zwęglonych resztek wozu. W końcu Valentine w sposób łagodny, acz zdecydowany postawił go na nogi. Powiedział mu, że jakiś Metamorf mógł umknąć w ferworze walki i teraz gotów jest sprowadzić posiłki. Niebezpiecznie byłoby tkwić tutaj zbyt długo. W pośpiechu wykopali w miękkim leśnym gruncie płytkie groby i złożyli w nich na wieczny odpoczynek Thelkara i Heitraga. Po spełnieniu smutnego obowiązku, nie zważając na noc i deszcz, ruszyli przed siebie w przekonaniu, że idą we właściwym kierunku. Na wschód.

Szli ponad godzinę, ale dalszy marsz w ciemnościach stał się niemożliwy. Zbici w mokrą gromadkę, przytuleni jedno do drugiego przetrwali pod drzewem całą noc, a o pierwszym brzasku dnia, rozcierając skostniałe, przemoczone ciała, podjęli dalszą wędrówkę. Na szczęście deszcz już nie padał, a niezbyt gęsty las nie nastręczał wielu trudności. Jedynym kłopotem było pokonywanie rwących potoków i choć zachowywali ostrożność, nie zawsze udawało się sforsować je bez przygód. Raz skąpała się Carabella, a uratowała ją Lisamon Hultin, za drugim razem niebieskoskóry Khun przyszedł z pomocą unoszonemu przez prąd Shanamirowi. W południe zrobili dwugodzinny odpoczynek, zjadając naprędce przygotowany posiłek, na który składały się surowe korzenie i jagody. I znów szli, tym razem aż do zmierzchu.

Tak upłynęły dwa dni.

Na trzeci dzień natknęli się na polanę z drzewami dwikka. Rosło tam osiem tych grubych, przysadzistych olbrzymów, ze zwisającymi z gałęzi nieprawdopodobnie wielkimi owocami.

— Jedzenie! -wrzasnął Zalzan Karol.

— Nie jedzenie, tylko święty pokarm leśnych braci. Lepiej uważaj — ostrzegła go Lisamon Hultin.

Nie bacząc na jej słowa, wygłodzony Skandar już zdejmował z ramienia miotacz energii, by z jego pomocą strącić aromatyczny owoc, kiedy Valentine rzucił ostro:

— Nie rób tego! Zabraniam ci!

Zalzan Kavol popatrzył na niego z niedowierzaniem. Zabraniać jemu, Skandarowi? Walczyły w nim przez chwilę stare przyzwyczajenia i był bliski rzucenia się na Valentine'a.

— Popatrz — powiedział Valentine.

Zza każdego drzewa zaczęli wychodzić uzbrojeni w dmuchawy leśni bracia. Nieludzko zmęczony Valentine, widząc, jak otaczają ich te małe, podobne do małp stworzenia, z ulgą pomyślał o śmierci. Jednak po chwili odzyskał ducha.

— Zapytaj — zwrócił się do Lisamon Hultin — czy możemy posilić się ich świętym pokarmem i czy nas zaprowadzą do rzeki Steiche. Jeśli zechcą zapłaty, możemy żonglować dla nich kamieniami albo kawałkami owocu, wszystko mi jedno.

Olbrzymka podeszła do leśnych braci i wdała się z nimi w dłuższą pogawędkę. Kiedy wróciła do żonglerów, na jej twarzy widać było szeroki uśmiech.

— Wiedzą już, że to my uwolniliśmy ich braci w Ilirivoyne! -A zatem jesteśmy ocaleni! — krzyknął Shanamir.

— Całkiem szybko rozchodzą się wieści w tutejszych lasach — zauważył Valentine.

— Jesteśmy ich gośćmi! Nakarmią nas! Poprowadzą dalej! — wykrzykiwała Lisamon Hultin.

Tego wieczora wycieńczeni wędrowcy objedli się do syta owocem dwikka i innymi leśnymi specjałami. Co ważniejsze, wreszcie zaczęli się śmiać, pierwszy raz od czasów zasadzki. Po uczcie gospodarze urządzili dla nich mały pokaz taneczny, a w rewanżu Sleet i Carabella zaimprowizowali żonglerkę, używając do niej wszystkiego, co tylko znaleźli w lesie i co mieściło się w dłoniach. Po skończonej zabawie Valentine zasnął spokojnym głębokim snem. Tym razem śniło mu się, że obdarzony zdolnością latania wznosi się na szczyt Góry Zamkowej.