Zamek Lorda Valentine'a [Lord Valentine's Castle - pl]

— Ten obcy nie pochodzi z Majipooru.

— I ja tak sądzę — zgodził się Deliamber. — Nigdy jeszcze nie widziałem kogoś takiego.

— A ja widziałam — wtrąciła Lisamon Hultin. — To istota z innego świata, z jakiejś bliskiej nam gwiazdy, tylko już nie pamiętam z jakiej.

— Cóż mogliby tu robić obcy? — spytała Carabella. — Ostatnio nie ma dużego ruchu między gwiazdami i na Majipoor nie przybywa wiele statków.

— Jakieś się jednak zdarzają — rzekł Deliamber. — Nie jesteśmy jeszcze całkowicie odcięci od gwiezdnych szlaków, chociaż z pewnością wycofujemy się pomału z handlu międzyplanetarnego. A to…

— Czyście poszaleli? — wybuchnął Sleet wyprowadzony z równowagi. — Siedzimy sobie tutaj i jak gdyby nigdy nic dyskutujemy o handlu między światami, podczas gdy zamknięta w klatce cywilizowana istota błaga o pomoc; istota, która pewnie zostanie ugotowana i zjedzona na festynie Metamorfów! Zamiast zająć się nią, my spokojnie zmierzamy do miasta tych potworów? — Ruszył ku siedzącemu na koźle Skandarowi.

Valentine, obawiając się kłopotów, pośpieszył za nim. Sleet szarpnął Zalzana Karola za płaszcz.

— Widziałeś go? — spytał gwałtownie. — Słyszałeś, jak krzyczał? Ten obcy, w klatce?

Nie odwracając się nawet, Zalzan Kavol rzucił przez ramię:

— No więc?

— Chcesz obojętnie pojechać dalej?

— To nie nasza sprawa — skwitował krótko Skandar. — Czy mamy uwalniać więźniów, których zamknął suwerenny lud? Pewnie miał po temu powód.

— Powód? Oczywiście, ugotują go na obiad, a my znajdziemy się w następnym garnku. Proszę cię, zawróćmy i uwolnijmy go!

— To niemożliwe.

— Wobec tego przynajmniej zapytajmy, dlaczego jest uwięziony! Zalzanie Karolu, całkiem możliwe, że nie zdając sobie z tego sprawy, jedziemy po własną śmierć! Czy aż tak bardzo śpieszysz się do Iliriroyne, że obojętnie mijasz kogoś, kto być może więcej wie od nas, co tu się dzieje, i kto jest w tak żałosnym położeniu?

— Sleet mądrze mówi — zauważył Valentine.

— No dobrze. Niech wam będzie! — parsknął Zalzan Karol zatrzymując gwałtownie wóz. — Valentine, idź i zbadaj sprawę! Tylko nie marudź długo!

— Idę z nim — powiedział Sleet.

— Ty zostajesz w wozie. Jeśli on uzna, że potrzebny mu strażnik, to niech weźmie olbrzymkę.

Zabrzmiało to całkiem rozsądnie. Valentine skinął na Lisamon Hultin i razem opuścili wóz, kierując się ku miejscu, w którym stały klatki. Leśni bracia natychmiast podnieśli niesamowity wrzask i zaczęli walić w pręty swoich klatek. Metamorfowie-tragarze — uzbrojeni, jak teraz zauważył Valentine, w dosyć groźnie wyglądające krótkie rogowe, a może drewniane sztylety — niespiesznie uformowali na drodze szyk bojowy, zagradzając Valentine'owi i Lisamon Hultin dojście do dużej klatki. Jeden z nich, niewątpliwie przywódca, wystąpił do przodu i z kamiennym spokojem oczekiwał na intruzów.