Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

Ludzie siedzieli nieruchomo na całej uliczce.

— Witam, witam, dobry wieczór, cóż my tu mamy? — odezwał się Marchewa.

Mężczyzna podtrzymujący własną rękę jęknął.

— Zostaliśmy brutalnie zaatakowani.

— Nie mamy czasu — odezwał się Vimes.

— Możemy mieć — zauważyła Angua. Klepnęła go w ramię i wskazała ścianę po drugiej stronie, gdzie ktoś znajomym pismem wypisał:

NIE MA WŁAŚCICIELA…

Marchewa przykucnął obok ofiary.

— Zostaliście napadnięci przez golema?

— Tak! Wściekły łajdak! Ledwie wyszedł z tej mgły i od razu się na nas rzucił! Sami wiecie, jakie one są!

Marchewa uśmiechnął się szeroko. Jego wzrok przebiegł wzdłuż ciała mężczyzny do leżącego w rynsztoku wielkiego młota; potem przemieścił się ku innym narzędziom rozrzuconym na scenie starcia. Niektóre miały połamane uchwyty. Był też długi łom wygięty w równy pierścień.

— Mieliście szczęście, że byliście tak dobrze uzbrojeni.

— Był spokojny, a potem nas zaatakował. — Jeden z mężczyzn spróbował pstryknąć palcami. — Ot, tak… Auć!

— Chyba uszkodził pan sobie palce.

— Zgadza się.

— Nie rozumiem tylko, jak mógł być spokojny, a potem się na was rzucić, a równocześnie ledwie wyjść z mgły i od razu…

— Wszyscy wiedzą, że im nie wolno się bronić!

— Się bronić… — powtórzył Marchewa.

— Nie powinno tak być, że one chodzą sobie po ulicy i w ogóle — wymamrotał mężczyzna z bolącym palcem, odwracając wzrok.

Z tyłu rozległ się tupot nóg i do strażników podbiegło kilku ludzi w poplamionych krwią fartuchach.

— Tędy poszedł! — wrzasnął jeden. — Dogonicie go, ale musicie się pospieszyć!

— No dalej, nie stójcie tak! Za co płacimy podatki? — ponaglił drugi.

— Przeszedł po wszystkich zagrodach i wypuścił zwierzęta. Wszystkie! Na Świńskiej Górce nie można się ruszyć!

— Golem wypuścił zwierzęta? — nie dowierzał Vimes. — Po co?

— Skąd mogę wiedzieć? Zabrał judascapa z rzeźni Socka, więc połowa tych bestii biegła za nim! A potem wziął i wsadził starego Fosdyke’a w maszynę do kiełbas…

— Co?

— Nie, nie pociągnął za dźwignię. Wepchnął mu tylko do ust pęczek pietruszki, wrzucił do spodni cebulę, posypał płatkami i wcisnął do podajnika!

Angui zadrżały ramiona. Nawet Vimes się uśmiechnął.

— Potem poszedł do handlarza drobiem, złapał pana Terwilliego i… — Rzeźnik przerwał, świadom obecności damy, nawet jeśli dama wydawała z siebie zduszone parskania i usiłowała nie wybuchnąć śmiechem. — I skorzystał z szałwii i cebuli. Jeśli wiecie, o co mi chodzi…

— Znaczy, że on… — zaczął Vimes.

— Tak!

Jego kolega pokiwał głową.

— Biedny Terwillie, długo nie będzie mógł spojrzeć z bliska na szałwię i cebulę.

— Zapewne to ostatnia rzecz, jaką by zrobił — rzekł Vimes.

Angua musiała odwrócić się plecami.

— Powiedz, co się zdarzyło u waszego handlarza wieprzowiny — zaproponował rzeźnik.

— Nie jest to chyba konieczne — stwierdził Vimes. — Dostrzegam już wzorzec zachowań.

— No właśnie! A biedny Sid jest dopiero uczniem i nie zasłużył na to, co mu zrobił!

— Ojej — zmartwił się Marchewa. — Eee… Mam chyba taką maść, która mogłaby…

— Pomoże na jabłko? — upewnił się rzeźnik.

— Wepchnął mu jabłko do ust?

— Źle!

— Ouć! — skrzywił się Vimes.

— I co z tym zrobić? — zapytał groźnie rzeźnik, zbliżając nos na kilka cali do twarzy komendanta.

— No, jeśli da się je złapać za ogonek…

— Mówię poważnie! Co zamierzacie z tym zrobić? Płacę podatki i znam swoje prawa! — Dźgnął palcem w napierśnik Vimesa.

Komendant zmartwiał. Spojrzał na wyciągnięty palec, potem na wielki czerwony nos rzeźnika.

— W takim przypadku sugeruję, żeby wziął pan drugie jabłko…

— Ehm… przepraszam bardzo — wtrącił głośno Marchewa. — Pan Maxilotte, prawda? Ma pan sklep przy Rzeźniczej?

— Zgadza się. I co z tego?

— Bo nie przypominam sobie, żebym widział pańskie nazwisko w rejestrze płatników podatku, co jest bardzo dziwne, bo powiedział pan przecież, że pan płaci, a przecież by pan nie kłamał w takiej sprawie, a zresztą i tak kiedy pan płaci, dają panu pokwitowanie, bo takie są przepisy, i jestem pewien, że je pan znajdzie, jak się pan rozejrzy…

Rzeźnik opuścił palec.

— E, no tak…

— Jeśli pan chce, mogę odwiedzić pana i pomóc — zaproponował Marchewa.