Wielobarwny kraj [The Many-Colored Land - pl]

Aiken wskazał w stronę okna.

— W drogę. Popatrzymy sobie, jak tu żyje ludzka połowa. Ciekawi mnie, jak w układach Wygnania funkcjonują normale. Nie wysilał się na latanie, Ray. Potrafię utrzymać dwie osoby.

— Wykapują nas.

— Mam jeszcze jedną metafunkcję. Tę od złudzeń.

Spójrz no na to!

Złocisty człowieczek znikł z bezgłośnym pstryknięciem. Pasiasty motyl żeglarek wzbił się do góry i wylądował prosto na nosie Raima.

Rączki przy sobie, albo zmienię się w szerszenia rozległ się głos Aikena. Motyl znikł i znów przed Raimem stał żartowniś dotykając jednym palcem jego nosa.

— O kurza twarz, Aik! Ależ ty tego masz!

— Mowa, Rębaczu. Dawaj łapę. No jazda, nie wygłupiaj się. Start!

Dwa żółte motyle odfrunęły z dzielnicy Tanów i poleciały nad Roniah. Nurkowały nad warsztatami garncarzy, dachówkarzy, tkaczy, stolarzy, kowali, szkutników, płatnerzy, dmuchaczy szkła i rzeźbiarzy. Naprzykrzały się kamieniarzom, malarzom, koszykarzom i muzykom podczas próby; spijały nektar z jaśminów rosnących koło basenów pływackich, gdzie spacerowały i śmiały się kobiety w ciąży; przeleciały nad klasą szkolną na wolnym powietrzu, gdzie z tuzin smukłych jasnowłosych dzieci pokazywało ich w zdumieniu palcami, a zaniepokojony nauczyciel Tanu wystrzelił niebezpiecznym pytaniem w kierunku pałacu Bormola.

— Na przystań — wydał rozkaz Aiken.

Pofrunęli w stronę brzegu rzeki. Do nabrzeża prowadziły szerokie schody. Ramowiedokerzy rozładowywali barki, a pracujący tam jako robotnicy portowi ludzie, wielu z nich było obnażonych do pasa z powodu porannego upału, zajmowali się swoimi sprawami albo leniuchowali w cieniu, czekając, aż inni ukończą swoją pracę.

Dwa motyle wylądowały na szczycie grubego pachołka cumowniczego i zmieniły się na powrót w Aikena i Raima. Któryś z ludzi krzyknął. Mewy poderwały się z chodników i palowań i wrzeszczały na alarm. Aiken spokojnie odmaszerował w powietrzu ze słupa cumowniczego i zatrzymał się w malowniczej pozie. Raimo został na miejscu; mrugał w zdumieniu oczami. Krępy marynarz wybuchnął śmiechem i zawołał:

— Czy to nie Peter Pan we własnej osobie?! Ale tego tam partacza lepiej odeślij do remontu!

Odpoczywające leniuchy ryczały na całe gardło. Raimo wyciągnął ręce na boki. Na jego skośnookiej fińskiej twarzy o krzywym uśmiechu pojawił się wyraz niezwykłego skupienia. Natychmiast zleciał z góry tuzin mew, które obsiadły ręce Raima od nadgarstków po ramiona.

— Hej, Aik! Strzelnica! Strzelaj dwunastkę albo przegrałeś?

Unoszący się w powietrzu człowieczek wycelował z palca i zawołał:

— Paf! Pif-paf-pif-paf-paf! W stronę wyciągniętych na boki rąk Raima poleciały małe błyskawice. Otoczyła go chmura dymu i poszarpanych białych piór. Publiczność klaskała i gwizdała z zachwytu, a Raimo kichał.

— Brawo, malutki, brawo?

— A na bis — zawołał Aiken i wykonał kilka czarodziejskich gestów w stronę pachołka cumowniczego — pokażę wam… czary-mary!

Rozległ się głośny wybuch. Ciężkie bale pachołka rozsypały się. Raimo zawisł w powietrzu z zaskoczoną miną.

— I ładnie to tak?! — zawołał eksdrwal. Popłynął w powietrzu do chichoczącego Aikena, złapał go za naramienniki złotego ubrania i zaproponował:

— A może tak popływalibyśmy dla ochłody?

Dwie fruwające postacie zaczęły się mocować pikując tuż nad mętnożółtymi wodami Rodanu wśród zacumowanych galarów, barek i łodzi jak dwa rzucane wiatrem baloniki karnawałowe.

Dość tego!

Myślowy rozkaz Creyna uderzył w nich jak batem, przeniósł obu na nabrzeże i rzucił boleśnie na chodnik. Czterech służących z pałacu Bormola podeszło i twardo chwyciło jeszcze parskających niegodziwców. Był to oczywisty koniec zabawy, więc dokerzy i marynarze wrócili do swych zajęć.

— Nakładam mentalną blokadę waszych głównych funkcji metapsychicznych do chwili, aż poddacie się właściwemu treningowi w stolicy — oświadczył Creyn. — Koniec z tą dziecinadą.

Aiken pomachał ręką w stronę Elżbiety, Bryana i Sukey, których prowadzono po schodach na nabrzeże; niesiono też leżącego na noszach Steina.

— Ojej, Szefie, jakże inaczej moglibyśmy się dowiedzieć, co możemy? — powiedział Raimo.

— Lord Bormol powiedział nam zeszłej nocy, byśmy się w to pchali od zaraz. No i tak zrobiliśmy! — dodał Aiken. Mrugnął na Sukey, która groźnie na niego spojrzała.

Creyn odrzekł:

— Od tej chwili będziesz się uczył w kontrolowanym środowisku. Nie odpłaca się Lordowi Bormolowi za gościnność demolowaniem jego przystani.

Człowieczek w złocistym ubraniu wzruszył ramionami.

— To tylko dlatego, że nie znam jeszcze pełni moich możliwości. Chcesz, abym to urządzenie poskładał z powrotem?

Oczy Creyna, mętnoniebieskie w świetle słonecznym, zwęziły się.