Czasopodobna nieskończoność [Timelike Infinity - pl]

A więc statek był unieruchomiony z braku zasilania. Nie dysponował nawet wewnątrzsystemową szalupą, nie miał jak zmienić swej pozycji w przestrzeni.

Nie narzekał z tego powodu, ani też nie obawiał się przyszłości, jakakolwiek by go czekała. Na cud zakrawało to, że w ogóle przeżył podróż siecią tuneli czasoprzestrzennych… Cała reszta stanowiła dziwaczną nagrodę dodatkową…

Harry oczywiście odszedł.

Wszechświat na zewnątrz kopuły robił wrażenie starego, martwego, mrocznego. Kopuła mieszkalna stanowiła niewielką, odizolowaną bańkę światła i życia.

Michael był tu sam. u kresu czasu. Czuł to.

Przygotował sobie resztkowy posiłek. Ta rutynowa czynność, wykonywana w jasnej plamie światła otaczającej niewielką przestrzeń, w niepokojący sposób dodała mu otuchy. Zaniósł jedzenie na kanapę, położył się. balansując trzymanym w jednej dłoni talerzem, po czym przyciemnił światła kopuły.

Bóg jeden wiedział, dokąd go zaniosło… jeśli „dokąd” miało jeszcze znaczenie po tak olbrzymim przemieszczeniu w czasoprzestrzeni. Gwiazdy były odległe, ciemne, czerwone. Czyżby upłynęło aż tak wiele czasu? — a może coś. jakaś nieznana siła przyspieszyła starzenie się gwiazd w ciągu eonów otaczających porównywalny z okresem życia żarówki skrawek czasu, jaki zajmowali ludzie?

Nigdzie nie dostrzegał oznak ludzkiej obecności czy aktywności. W rzeczy samej ani śladu jakiegokolwiek inteligentnego życia.

Michael uznał, że inteligencja miała aż zbyt wiele czasu na działanie. Miliony lat. setki gatunków dysponujących szybszym niż światło napędem superprzestrzennym i technologią osobliwości — wszechświat powinien zostać odmieniony…

Przekształcenie wszechświata powinno być równie oczywiste co neon wysoki na tysiąc lat świetlnych.

Lecz wszechświat jedynie się postarzał.

Z subiektywnego czasu podróży przez tunele czasoprzestrzenne wywnioskował, że nie mógł pokonać więcej niż parę milionów lat ułamek odległości do czasopodobnej nieskończoności a jednak fala życia już zdążyła się cofnąć. Czy gdziekolwiek pozostali jeszcze jacyś ludzie?

Uśmiechnął się ze smutkiem. Tyle jeśli chodzi o wspaniałe marzenia Shiry o życiu pokrywającym cały wszechświat, manipulującym dynamiczną ewolucję samej czasoprzestrzeni…

W takim razie nie zjawi się żaden „Ostateczny Obserwator”. Projekt Przyjaciół Wignera nie mógł zakończyć się powodzeniem: nikt nie wysłucha ich starannie przygotowanego posłania. Jednak patrząc na zdegenerowany wszechświat, Michael musiał przyznać, że, na Boga, mieli genialną koncepcję. Pomyśleć tylko, że śmiertelni ludzie, którzy już dawno temu rozsypali się w proch, mieli odwagę rzucić wyzwanie tym otchłaniom czasu…

Skończył jeść i starannie odstawił talerz na podłogę. Wypił szklankę czystej wody, podszedł do prysznica i umył się pod mgiełką gorącej wody. Starał się oczyścić wszystkie zmysły, cieszyć się każdą cząstką odbieranych wrażeń. Na wszystko przychodzi ostatni raz, nawet na najbardziej prozaiczne czynności.

Zastanowił się nad wyszukaniem jakiejś płyty albo książki. Czegoś, co pasowałoby do tej chwili.

Światła zgasły. Nawet sygnał przywołania wysyłany przez zbuntowane limfoboty umilkł.

Cóż, tyle jeśli chodzi o dobrą książkę.

Przy bladym blasku gwiazd, po omacku, znalazł drogę do kanapy.

Robiło się coraz zimniej. Wyobraził sobie, jak ciepło wycieka z kopuły w olbrzymi pochłaniacz pomroczniałego, starego nieba. Co też dopadnie go pierwsze? Zimno, czy brak powietrza?

Nie odczuwał strachu. Miał wrażenie, że narodził się na nowo: czuł się młodo, pierwszy raz po upływie subiektywnego stulecia. Ciężar upływającego czasu nareszcie nie spoczywał na jego barkach.

Być może ogarniał go ów spokój śmierci, gotowość na opuszczenie trosk zbyt długiego życia, jaką odkrył przed nim jego ojciec. I wreszcie poczuł zadowolenie z życia wystarczająco długiego, by zobaczyć wszystko, co chciał.

Splótł ramiona na piersiach. Zaczynał drżeć, zimne powietrze szczypało go w nozdrza. Zamknął oczy.