Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

– Siler-Spence, Watson i Calderon.

– Świetnie się spisałeś, Fletcher – stwierdził sarkastycznie prezydent. – Kobieta, czarny i Kubańczyk! Gdzie się podziali biali? Wydaje mi się, że jasno określiłem kryteria. Mieli być młodzi, biali, twardzi, o jasno sprecyzowanych konserwatywnych przekonaniach i nieposzlakowanej opinii. Chciałem mężczyzn, którzy jeszcze trochę pożyją na tym świecie. Czy nie mówiłem ci tego?

– Muszą zostać zatwierdzeni, szefie – powiedział Coal, nie przerywając czytania.

– Czy zdajesz sobie sprawę, że w poprzednich wyborach głosowało na mnie dziewięciu z dziesięciu białych mężczyzn?

– Osiemdziesiąt cztery procent.

– Zgadza się. Więc co masz im do zarzucenia?

– To nie jest poparcie, o jakie nam chodzi.

– Kurwa, więc o co nam chodzi? Pamiętaj, że to ja nagradzam przyjaciół i karcę wrogów. Tylko w ten sposób można przetrwać w świecie polityki. Tańczy się z tymi, którzy cię o to proszą. To niepojęte, że wysuwasz kandydaturę kobiety i czarnego! Gdzie się podziały twoje jaja, Fletcher?

Coal nadal przerzucał kartki. Słyszał już wcześniej tyrady prezydenta.

– Myślę o przyszłorocznych wyborach – stwierdził cicho.

– A ja nie? Rozdałem stanowiska tylu Azjatom, Latynosom, czarnym i kobietom, że ktoś, kto mnie nie zna, gotów pomyśleć, że jestem demokratą. Do cholery, Fletcher, co masz przeciwko białym? Posłuchaj, w całym kraju na pewno jest przynajmniej ze stu dobrych, wykwalifikowanych, konserwatywnych sędziów, prawda? Dlaczego nie potrafisz znaleźć choćby dwóch… tylko dwóch, którzy wyglądają i myślą tak jak ja?

– Popiera pana dziewięćdziesiąt procent Kubańczyków.

Prezydent rzucił tekst przemówienia na fotel i wziął do ręki poranne wydanie “Posta”.

– Niech ci będzie. Zgadzam się na Calderona. Ile ma lat?

– Pięćdziesiąt jeden. Jest żonaty i ma ośmioro dzieci. Katolik z biednej rodziny. Kiedy studiował w Yale, ciężko pracował, by opłacić naukę. Nieskazitelna przeszłość. Bardzo konserwatywne przekonania. Ogólnie jest bez zarzutu, ale dwadzieścia lat temu leczył się z alkoholizmu. Od tamtej pory nie pije. Abstynent.

– Palił trawę?

– Zaprzecza.

– Podoba mi się – powiedział prezydent zza gazety.

– Mnie również. Departament Sprawiedliwości i FBI zaglądali mu w pranie: jest czysty. Nawet bardzo. Życzy pan sobie omówić Siler-Spence i Watsona?

– Siler-Spence… Co to za nazwisko? Według mnie coś jest nie tak z tymi babami o podwójnych nazwiskach. A gdyby nazywała się Skowinski i wyszła za Levondowskiego? Czy wtedy jej małe wyzwolone ego domagałoby się, żeby szła przez życie jako pani F. Gwendolyn Skowinski-Levondowski? Daj spokój, Fletcher. Nigdy się nie zgodzę na kandydaturę baby o podwójnym nazwisku.

– Kiedyś już pan się zgodził.

– O kim mówisz?

– O Kay Jones-Roddy, naszej pani ambasador w Brazylii.

– Wezwij ją do kraju i wywal na zbity pysk.

Coal zdobył się na lekki uśmiech i odłożył papiery na fotel. Wyjrzał przez okno na ulicę. Kandydatura numer dwa może poczekać. Calderon miał już nominację w kieszeni. Linda Siler-Spence była osobistą faworytką szefa gabinetu, więc będzie naciskał na prezydenta, by mianował czarnego, przez co ten skłoni się ku kobiecie. Prosty chwyt psychologiczny.

– Wydaje mi się, że powinniśmy odczekać jeszcze dwa tygodnie z ogłoszeniem nominacji – rzekł.

– Wszystko jedno – mruknął prezydent. Artykuł z pierwszej strony wciągnął go. Ogłosi nominacje, kiedy przyjdzie mu na to ochota, bez względu na sugestie Coala. Nie był jeszcze pewny, czy powinien przedstawić je razem.

– Sędzia Watson jest bardzo konserwatywnym czarnym, cieszącym się opinią osoby bezwzględnej i surowej. Nadawałby się idealnie.

– Nie wiem – mruknął prezydent, nadal zajęty artykułem o Gavinie Verheeku.

Coal czytał już wcześniej relację z drugiej strony “Posta”. Verheeka znaleziono martwego w pokoju hotelowym w Nowym Orleanie. Okoliczności śmierci są bardzo niejasne. FBI nie zajęło oficjalnego stanowiska i nie miało nic do powiedzenia na temat przyczyn wizyty Verheeka na Południu. Wiadomość o jego śmierci bardzo poruszyła dyrektora Voylesa, według którego Verheek był wzorowym, lojalnym pracownikiem i tak dalej.

– Nasz przyjaciel Grantham milczy ostatnio – odezwał się prezydent, przeglądając strony “Posta”.

– Węszy. Według mnie usłyszał gdzieś o raporcie, ale nie może go zdobyć. Wydzwania po całym mieście, ale nie wie, o co pytać. Walczy z wiatrakami.

– Taaak… Wczoraj grałem w golfa z Gminskim… – oznajmił zadowolony z siebie prezydent -…który zapewnia mnie, że nad wszystkim panuje. Porozmawialiśmy sobie od serca, gdy wędrowaliśmy od dołka do dołka. Nawiasem mówiąc, Gminski gra fatalnie, bez przerwy wpada do bunkrów i do wody. Rozbawił mnie do łez.

Coal nigdy w życiu nie miał w ręku kija golfowego i nienawidził całej tej czczej gadaniny o dołkach, bunkrach, przewagach i rozmiarach piór.

– Myśli pan, że Voyles naprawdę się wycofał?

– Tak. Dał mi słowo. Oczywiście nie wierzę mu.

– Na ile ufa pan Gminskiemu? – spytał Coal, rzucając okiem na prezydenta i marszcząc przy tym brwi.