Dzieci Boga [Children of God - pl]

Nie wiedziała, jak Kanchay i inni zareagują na wiadomość, że zamierza opuścić Rakhat, ale kiedy im o tym powiedziała, z ulgą stwierdziła, że Runowie nie bardzo się zmartwili.

— Ktoś się zastanawiał, kiedy wrócisz do domu — powiedział Kanchay. — Musisz zawieźć towary swoim ludziom, bo pomyślą, że twoja podróż zakończyła się fiaskiem.

W ten sposób upewniła się, że Runowie od początku uważali, że celem jezuickiej misji na Rakhat jest wyłącznie handel. Kiedy dowiedzieli się, że Supaari postanowił jej towarzyszyć, pomyśleli, że to rozsądny pomysł, aby prowadzić interesy w obcym kraju, gdzie nie będzie na nim ciążyć wyrok śmierci.

A więc jezuicka misja po to przybyła na Rakhat… Sofia pogodziła się z tym; w końcu była kobietą praktyczną, córką ekonomisty. Handel był chyba najstarszym motywem wszelkich wypraw odkrywczych i teraz uznała, że to motyw całkowicie wystarczający. Jej marzenia o wyższych celach okazały się tym, czym naprawdę były: reakcją na osamotnienie, pragnieniem odegrania jakiejś ważnej roli. Bałamutne to, ale ułatwiające przystosowanie, pomyślała. Sposób na opanowanie strachu przed śmiercią na obcej planecie, w samotności i zapomnieniu.

Praca analityczna i organizacyjna przy wróciła jej dawno utraconą energię. Z zapałem oddała się pieczołowitym przygotowaniom do podróży. W konsultacji z Supaarim przygotowała listę lekkich, nie zabierających wiele miejsca towarów i próbek, które uznała za posiadające największą wartość materialną i naukową na Ziemi: kamienie szlachetne o biologicznym pochodzeniu, podobnie jak ziemskie perły i bursztyn, ale występujące tylko na Rakhacie; małe i zwykłe, ale po mistrzowsku wykonane miseczki i talerze z muszli i drewna; próbki gleb, nasiona, bulwy. Tekstylia o oszałamiająco skomplikowanych splotach i ornamentach; wspaniałąpolichromową ceramikę. Ekstrakt roślinny, który przyspieszał gojenie się ran i powracanie do zdrowia, co wypróbowała na sobie. Ozdoby. Próbki perfum. Próbki tkanin ubraniowych w opakowaniach próżniowych, które wydawały się odporne na każdą pogodę. Wskazówki i formuły dla chemików, rysunki ilustrujące różne procesy technologiczne, które uznała za unikatowe dla Rakhatu. To wystarczało, by zapewnić sobie niezależność finansową — oczywiście, jeśli wówczas, gdy powróci, będą jeszcze na Ziemi obowiązywać prawa patentowe i umowy licencyjne.

Ona i Supaari będą również mogli sprzedawać dobra intelektualne — wiedzę o kulturze Runów i Jana’atów, znajomość ich języków, jedyną w swoim rodzaju pomoc w interpretacji niezliczonej liczby gigabitów danych geologicznych, meteorologicznych i ekologicznych, gromadzonych nieustannie i automatycznie przez „Magellana” i przesyłanych na Ziemię. Sofia nie była jednak naiwna i jej własne doświadczenia życiowe strzegły ją przed optymizmem. Wiedziała, że mogą zostać zabici natychmiast po wylądowaniu, ze strachu przed obcymi chorobami i z ksenofobii. Mogą im skonfiskować wszystko, co przywiozą, a Supaariego umieścić w ogrodzie zoologicznym. Mogą jej odebrać syna, a ją samą odizolować od reszty świata.

Ale może Bóg, który to wszystko rozpoczął, doprowadzi to do doskonałości, myślała, wspominając Marca Robichaux. Może powitają nas jezuici. Może Sandoz…

Kiedy pomyślała, czym może być ponowne zobaczenie Emilia dla niej, a dla Emilia spotkanie z Supaarim, przeżyła wstrząs. Może do tego czasu przebaczy Supaariemu… Chrześcijanie powinni przebaczać. Przyszło jej na myśl, że kiedy jej raporty w końcu dotrą na Ziemię, Emilio może zechcieć po nią wrócić, gdy tylko uda się przygotować nowy statek kosmiczny. To był typowy dla niego gest Don Kichota. Niepotrzebny, ale typowy. Możemy się minąć, pomyślała, i zadrżała na tę myśl.

Nie, uznała w końcu, Bóg nie może być tak okrutny. I zaczęła myśleć o innych sprawach.