Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Właściwie to kradną wszystko.

Nigdy nie będziemy tak swobodni jak oni, tak piękni jak oni, tak mądrzy jak oni, tak świetliści jak oni: jesteśmy zwierzętami.

Chłodny wiatr poruszał gałęziami w lesie za miastem. Zawsze był to miły las, w którym przyjemnie jest spacerować nocą. Dziś jednak wiedziała, że to się skończyło. Drzewa będą miały oczy. Wśród wiatru będzie słychać dalekie śmiechy.

W końcu zabierają wszystko.

Magrat uderzyła konia piętami. Ruszył kłusem. Gdzieś w mieście trzasnęły drzwi.

A to, co nam dają, to strach.

Z drugiej strony ulicy dobiegło głośne stukanie — jakiś mężczyzna przybijał coś nad wejściem. Obejrzał się przerażony, zauważył Magrat i skoczył do wnętrza.

To, co przybijał, okazało się podkową.

Magrat mocno przywiązała konia i zsunęła się z siodła. Nikt nie odpowiedział na jej pukanie.

Zaraz, kto tu mieszka? Chyba Woźnica, ten tkacz… A może Tkacz, piekarz?

— Otwieraj, człowieku! To ja, Magrat Garlick!

U progu stało coś białego. Okazało się, że to miseczka z mlekiem.

I znowu Magrat przyszedł na myśl Greebo. Cuchnący, niesolidny, okrutny i mściwy — ale za to mruczał miło, więc co wieczór miał swoją miseczkę mleka.

— No już! Otwierać!

Po chwili szczęknęły rygle i w bardzo wąskiej szczelinie ukazało się oko.

— Kto tam?

— Jesteś Woźnica, piekarz. Tak?

— Jestem Tkacz, dekarz.

— Wiesz, kim jestem?

— Panną Garlick?

— Tak. Wpuść mnie.

— Jesteś sama, panienko?

— Tak!

Szczelina poszerzyła się do rozmiaru Magrat.

W izbie paliła się świeca. Tkacz ustępował przed Magrat, aż oparł się niezgrabnie o blat. Magrat zajrzała za niego.

Reszta rodziny Tkaczów chowała się pod stołem. W mroku błyszczały cztery pary przerażonych oczu.

— Co się dzieje? — spytała.

— Tego… — zająknął się Tkacz. — Nie poznałem panienki w tym latającym kapeluszu…

— Myślałam, że występujesz w Rozrywce? Co się stało? Gdzie są wszyscy? I gdzie jest mój przyszły mąż?!

— Tego…

Tak, to chyba rzeczywiście był hełm. Do takiego wniosku doszła Magrat już po wszystkim. Istnieją pewne obiekty, takie jak miecze, kapelusze magów, korony i pierścienie, które przejmują w pewnym stopniu naturę swych właścicieli. Królowa Ynci pewnie nigdy w życiu nie haftowała makatki i na pewno wybuchała gniewem szybciej, niż spadał krowi placek[33]. Lepiej wierzyć, że coś z jej charakteru przeszło na hełm i teraz działało na Magrat. Lepiej pozwolić Ynci przejąć ster.

Chwyciła Tkacza za kołnierz.

— Jeżeli jeszcze raz powiesz „tego” — ostrzegła — obetnę ci uszy.

— Te… aaargh… znaczy się, panienko… to Panowie i Damy, panienko.

— Naprawdę elfy?

— Panienko — jęknął błagalnie Tkacz. — Nie mów tego głośno. Słyszałem, jak idą ulicą. Dziesiątki. Porwały starą krowę Dekarza, kozę Skindle’a, wyłamały drzwi do…

— Dlaczego wystawiłeś miseczkę mleka? — przerwała mu Magrat.

Tkacz kilka razy otworzył i zamknął usta.

— Widzisz, panienko — wydusił z siebie w końcu. — Moja Ewa powiedziała, że jej babcia zawsze wystawiała im miseczkę mleka, żeby były zado…

— Rozumiem — rzekła lodowatym tonem Magrat. — A król?

— Król, panienko? — Tkacz usiłował zyskać na czasie.

— Król — powtórzyła Magrat. — Niewysoki, załzawione oczy, uszy trochę odstające, w przeciwieństwie do innych uszu w pobliżu, i to już niedługo.

Palce Tkacza splatały się wokół siebie nawzajem niczym udręczone węże.

— No więc… no… no…

Dostrzegł wyraz twarzy Magrat i zgarbił się lekko.

— Przedstawiliśmy tę sztukę — wyjaśnił. — Mówiłem im, pokażmy zamiast tego taniec kijów i wiader, ale oni uparli się na sztukę. Wszystko zaczęło się dobrze, a potem… potem… Nagle byli tam Oni, całe setki, wszyscy zaczęli uciekać, ktoś wpadł na mnie, a ja potoczyłem się do strumienia, zrobił się straszny hałas, zobaczyłem Jasona Ogga, jak trafia cztery elfy pierwszą rzeczą, jaka mu wpadła w rękę…

— Piątym elfem?

— Właśnie, a potem znalazłem Ewę i dzieciaki, mnóstwo ludzi uciekało do domów, jakby się paliło, ale były te… te… te Szlachetne na koniach, słyszałem, jak się śmieją. Jakoś wróciliśmy do domu i Ewa kazała mi przybić nad drzwiami podkowę, i…

— Co z królem?

— Nie wiem, panienko. Ostatnie, co pamiętam, to jak się śmiał z Dekarza w słomianej peruce.

— A niania Ogg i babcia Weatherwax? Co się z nimi stało?

— Nie wiem, panienko. Nie pamiętam, żebym je tam widział, ale ludzie biegali we wszystkie strony…