Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Casanunda spróbował wyplątać się z krzaka malin.

— Esme nigdy tu nie przychodzi — odezwała się niania Ogg gdzieś z przodu. — Mówi, że wystarczą jej piosenki ludowe, gaiki i różne takie, nawet bez całej scenerii, która robi aluzje. Oczywiście — mówiła dalej — dawniej to nie było miejsce dla kobiet. Moja prababka opowiadała, że za dawnych, ale naprawdę dawnych dni przychodzili tu mężczyźni i dokonywali dziwnych rytuałów, których nikt nigdy nie oglądał.

— Z wyjątkiem pani prababki, która chowała się w krzakach — dokończył Casanunda.

Niania zatrzymała się jak wryta.

— Skąd wiesz?

— Powiedzmy tylko, że zaczynam nieco pojmować kobiecość rodu Oggów — odparł krasnolud. Malinowy krzew rozerwał mu płaszcz.

— Opowiadała, że budowali szałasy, cuchnęli jak u kowala pod pachą, pili jabłkownik i tańczyli przy ognisku z rogami na głowach. I sikali pod drzewami jak nie wiem co. Mówiła, że byli trochę jak dzieci. Ale moim zdaniem mężczyzna musi być mężczyzną, nawet jeśli to trochę dziecinne. Co się stało z twoją peruką?

— Jest chyba na tym drzewie za nami.

— Ale masz łom?

— Tak, pani Ogg.

— No to jesteśmy na miejscu.

Stanęli u stóp podłużnego kopca. Trzy duże, nieregularne kamienie tworzyły tam niewielką grotę. Niania Ogg schyliła się i pod poziomym głazem weszła w wilgotną, pachnącą amoniakiem ciemność.

— Tyle powinno wystarczyć — stwierdziła. — Masz zapałki?

Siarkowy blask odsłonił płaską powierzchnię kamienia z wykreślonym na niej rysunkiem. W rysy ktoś wtarł ochrę. Malowidło przedstawiało człowieka z wielkimi jak sowa oczami, noszącego zwierzęcą skórę i rogi.

W migotliwym świetle zdawał się tańczyć.

Pod malowidłem biegły znaki runicznej inskrypcji.

— Ktoś odczytał, co tu jest napisane? — zainteresował się Casanunda.

Niania Ogg przytaknęła.

— To wariant ogghamu — wyjaśniła. — W największym skrócie napis głosi „Mam bardzo wielkiego stukacza”.

— Oggham? — zdziwił się krasnolud.

— Moja rodzina żyje w tych częściach… częściach Ramtopów, oczywiście, już od bardzo dawna.

— Poznać panią to prawdziwa edukacja, pani Ogg — zapewnił dwornie Casanunda.

— Wszyscy tak mówią. A teraz wciśnij ten łom z boku kamienia, dobrze? Zawsze chciałam mieć jakiś pretekst, żeby tam wejść.

— A co tam jest?

— To wejście do Lancrańskich Jaskiń. Podobno sięgają wszędzie. Nawet pod szczyt Miedzianki. Słyszałam, że jest też przejście do zamku, ale nigdy go nie znalazłam. Przede wszystkim jednak prowadzą do świata elfów.

— Myślałem, że Tancerze prowadzą do świata elfów.

— To jest inny świat elfów.

— Myślałem, że mają tylko jeden.

— O tym wolą nie rozmawiać.

— A pani chce tani wejść?

— Tak.

— Chce pani szukać elfów?

— Zgadza się. Masz zamiar stać tu całą noc, czy jednak podważysz ten kamień? — Szturchnęła go porozumiewawczo. — Wiesz, tam na dole jest złoto.

— A tak, dziękuję pani uprzejmie — odparł sarkastycznie Casanunda. — To gatunkizm w czystej postaci. Tylko dlatego, że jestem pionowo upośledzony, próbuje pani skusić mnie na złoto, tak? Krasnoludy to taka chciwość na nogach, co?

Niania westchnęła.

— No dobrze — powiedziała. — Mam inny pomysł. Kiedy wrócimy do domu, upiekę ci prawdziwy chleb krasnoludów. Co ty na to? Twarz Casanundy rozciągnęła się w pełnym niedowierzania uśmiechu.

— Prawdziwy chleb krasnoludów?

— Tak. Chyba mam jeszcze gdzieś przepis, a zresztą już od paru tygodni nie zmieniałam piasku w kociej skrzynce[35].

— No… No dobrze.

Casanunda wbił jeden koniec łomu pod kamień i pociągnął z całą swą krasnoludzką siłą. Głaz przez chwilę stawiał opór, po czym uniósł się wolno.

Za nim były stopnie przysypane ziemią i suchymi korzeniami.

Niania ruszyła w dół, nie oglądając się za siebie. Po kilku krokach uświadomiła sobie, że idzie sama.

— O co chodzi?

— Nigdy nie lubiłem zamkniętych przestrzeni.

— Co? Przecież jesteś krasnoludem!

— Z pochodzenia. Urodziłem się krasnoludem. Ale robię się nerwowy nawet wtedy, kiedy muszę się ukrywać w szafie. To pewne utrudnienie przy moim trybie życia.

— Nie żartuj. Ja się nie boję.

— Ale pani nie jest mną.

— Wiesz co? Upiekę go z dodatkowym żwirem.

— Jest pani kusicielką, pani Ogg.

— I zabierz pochodnie.

Jaskinie były suche i ciepłe. Casanunda dreptał koło niani, starając się nie wychodzić z kręgu światła.

— Jeszcze tu pani nie była?

— Nie, ale znam drogę.

Po chwili Casanunda poczuł się lepiej. Jaskinie okazały się przestronniejsze od szaf. Przede wszystkim nie potykał się bez przerwy o jakieś buty i raczej trudno było oczekiwać, że mąż z mieczem w dłoni otworzy nagle drzwi.

Właściwie zaczynał nawet czuć się całkiem szczęśliwy.