Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

— Co?

— Zdawało mi się, że coś przeleciało na tle księżyca i jestem wściekle pewna, że to nie Esme.

Casanunda spróbował się rozejrzeć, nie otwierając oczu.

— Elfy nie potrafią latać — wymamrotał.

— To ty tak myślisz. Dosiadają pędów krwawnika.

— Pędów krwawnika?

— Tak. Sama też kiedyś próbowałam. Można wyciągnąć z nich jakąś siłę nośną, ale przy podmuchach całkiem wariują. Nie ma to jak porządna wiązka witek. Zresztą — szturchnęła Casanundę znacząco — powinieneś czuć się tu jak w domu. Magrat twierdzi, że miotła to jedna z tych, no, metyfor seksualnych[34].

Casanunda otworzył jedno oko akurat na czas, by zobaczyć, jak w dole wolno przepływa dach. Zrobiło mu się niedobrze.

— Różnica polega na tym — mówiła dalej niania — że miotłę można podnieść na dłużej. I można jej też użyć do sprzątania, a to więcej, niż… Dobrze się czujesz?

— Naprawdę wcale mi się to nie podoba, pani Ogg.

— Próbowałam tylko podnieść pana na duchu, panie Casanunda.

— Na duchu może być, pani Ogg. Ale czy moglibyśmy darować sobie podnoszenie?

— Niedługo lądujemy.

— To mi się podoba.

Buty niani Ogg zaszurały po ubitej ziemi na podwórzu kuźni.

— Zostawię magię włączoną. Zaraz wracam — rzuciła.

Nie zwracając uwagi na błaganie krasnoluda o litość, zeskoczyła z miotły i pobiegła do tylnych drzwi.

Przynajmniej tutaj elfy nie zajrzały — za dużo żelaza. Niania porwała z warsztatu łom i szybko wyszła.

— Możesz to trzymać. — Wręczyła łom Casanundzie. Zawahała się. — Trudno wciąż liczyć na szczęście — stwierdziła i wróciła do kuźni. Tym razem zjawiła się o wiele szybciej. Wsunęła coś do kieszeni. — Gotów? — spytała.

— Nie.

— No to lecimy. I uważaj, co się dzieje. Z otwartymi oczami.

— Mam szukać elfów? — spytał Casanunda, kiedy miotła wzniosła się ku księżycowi.

— Możliwe. To nie była Esme, a jedynym, który oprócz niej tu lata, jest pan Ixolite, banshee. On zawsze pamięta, by wsunąć nam liścik, że zamierza się zjawić w okolicy. Dla kontroli ruchu powietrznego.

Większa część miasteczka była pogrążona w ciemności. Księżyc rzucał na ziemię szachownicę srebrno-czarnych prostokątów. Po chwili Casanunda poczuł się lepiej. Łagodne poruszenia miotły wręcz uspokajały.

— Woziła pani już sporo pasażerów, co? — zapytał.

— Zdarzało się, nie powiem — przyznała niania Ogg. Casanunda zastanowił się nad czymś. Po czym odezwał się głosem wyrażającym czysto naukowe zaciekawienie:

— Niech pani powie, pani Ogg, czy ktoś próbował uprą…

— Nie — odparła stanowczo niania. — Wtedy by spadł.

— Przecież nie wie pani, o co chciałem zapytać.

— Założymy się o pół dolara?

Przez kilka minut lecieli w ciszy. Potem Casanunda klepnął nianię po ramieniu.

— Elfy na godzinie trzeciej!

— No to nie ma zmartwienia. Mnóstwo czasu.

— Chciałem powiedzieć, że są tam!

Mrużąc oczy, niania spojrzała w gwiazdy. Coś poszarpanego przesuwało się wśród nocy.

— A niech to!

— Możemy im uciec?

— Nie. W czterdzieści minut potrafią zamknąć pętlę wokół świata.

— Czemu? Nie jest aż taki gruby. — Casanunda czuł, że chętnie połknąłby garść pigułek z suszonej żaby.

— Chciałam powiedzieć, że są szybkie. Nie wyprzedzimy ich, nawet jeśli stracimy trochę na wadze.

— Mam wrażenie, że ja już tracę — stwierdził Casanunda, gdy miotła zanurkowała w stronę drzew.

Liście zaszeleściły na butach niani Ogg. Księżyc zabłysnął przez moment na popielatoblond włosach po lewej stronie.

— Niech to licho, stwory i demony!

Trzy elfy otaczały miotłę. Tak zwykle postępowały. Ścigały człowieka, aż opadł z sił, aż krew zakrzepła mu ze zgrozy. Jeśli na przykład krasnolud chciał kogoś zabić, ciął go toporem przy pierwszej okazji. Ale krasnoludy są o wiele bardziej dobroduszne od elfów.

— Doganiają nas! — poinformował Casanunda.

— Masz ten łom?

— Tak.

— To dobrze.

Miotła zniżyła się, zygzakując nad milczącym lasem. Jeden z elfów dobył miecza i zanurkował. Zepchnij ich między drzewa, zachowaj przy życiu, póki to możliwe…

Miotła przeskoczyła na wsteczny bieg. Głowa i nogi niani Ogg wysunęły się do przodu tak, że częściowo siedziała na własnych rękach, ale głównie na pustce. Elf pikował na nią ze śmiechem…

Casanunda wysunął łom.

Rozległo się głośnie „doioinng!”.

Miotła znów skoczyła naprzód, a niania Ogg wylądowała w objęciach Casanundy.

— Przepraszam.

— Nie ma o czym mówić, pani Ogg. Właściwie nawet może to pani zrobić jeszcze raz.