Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

— Cicho bądź!

— Pamiętam, kiedy byliśmy w tym lesie, pozwoliłaś… Babcia Weatherwax usiadła na pniu.

— Ktoś plącze drogi — stwierdziła. — Bawi się sztuczkami.

— Pamiętam taką bajkę o dwójce dzieci, które zabłądziły w lesie. Przyleciało do nich mnóstwo ptaków i przykryło je liśćmi. — Nadzieja pojawiła się w jego głosie niczym duży palec sterczący spod krynoliny.

— Bo rzeczywiście tylko durne ptaki mogły wpaść na taki pomysł. — Babcia drapała się w głowę. — Ona to robi — orzekła. — To elfia sztuczka: prowadzić wędrowców na manowce. Ona miesza mi w głowie. W mojej własnej głowie! Przyznaję, dobra jest. Idziemy tam, gdzie ona chce. Chodzimy w kółko. I robi to mnie!

— Może zajęta jesteś myślami o czymś innym — podpowiedział Ridcully, nie całkiem jeszcze rezygnując z nadziei.

— Oczywiście, że myślę o czymś innym, skoro ty wiecznie się przewracasz i gadasz bez sensu. Gdyby pewnego sprytnego maga nie naszła ochota, żeby odgrzebywać sprawy, które w ogóle nigdy nie istniały, nie byłoby mnie tutaj. Byłabym w samym centrum zdarzeń i wiedziałabym, co się dzieje. — Zacisnęła pięści.

— Przecież wcale nie musisz. Jest piękna noc. Możemy tu posiedzieć i…

— Na ciebie też to działa — zauważyła babcia. — Całe te marzenia-wspomnienia, spojrzenie przez zatłoczoną salę i w ogóle. Nie mam pojęcia, jak udaje ci się zachować stanowisko szefa magów.

— Głównie sprawdzając wieczorem łóżko i pilnując, żeby ktoś inny spróbował wcześniej trochę tego, co mam zamiar zjeść — wyjaśnił z rozbrajającą szczerością Ridcully. — To naprawdę nie takie trudne. Polega przede wszystkim na podpisywaniu różnych papierów. I trzeba mieć mocny głos…

Poddał się w końcu.

— Ale naprawdę byłaś zaskoczona, kiedy mnie zobaczyłaś — stwierdził. — Całkiem zbladłaś na twarzy.

— Każdy by zbladł, gdyby zobaczył dorosłego mężczyznę wyglądającego jak owca, która właśnie ma się udławić.

— Nie ustąpisz, co? Zadziwiające. Nie popuścisz ani trochę. Liść spłynął w dół. Ridcully nawet nie drgnął.

— A wiesz — powiedział całkiem spokojnym głosem. — Albo jesień w tych stronach przychodzi wcześniej, albo tutejsze ptaki to właśnie te z bajki, o której mówiłem, albo ktoś siedzi na drzewie nad nami.

— Wiem.

— Wiesz?

— Tak, ponieważ uważałam, kiedy ty pędziłeś na złamanie karku szlakiem wspomnień. Jest ich co najmniej pięciu, i to dokładnie nad nami. Jak tam te twoje magiczne palce?

— Myślę, że dałbym radę wystrzelić kulę ognistą.

— Nie podziała. Możesz nas stąd zabrać?

— Nie oboje.

— Tylko siebie?

— Prawdopodobnie, ale nie zostawię cię samej. Babcia przewróciła oczami.

— Wiesz, to prawda — powiedziała. — Wszyscy mężczyźni są jak łabędzie. Uciekaj stąd, ckliwy mięczaku. Oni nie chcą mnie zabijać. Przynajmniej na razie. Ale przecież nic nie wiedzą o magach, więc załatwią cię bez namysłu.

— I kto tu jest ckliwy?

— Nie chcę widzieć, jak umierasz, kiedy mógłbyś zrobić coś pożytecznego.

— Ucieczka nie jest pożyteczna.

— O wiele bardziej niż pozostawanie tutaj.

— Gdybym odszedł, nigdy bym sobie tego nie wybaczył.

— A ja nigdy ci nie wybaczę, jeśli zostaniesz, a jestem bardziej pamiętliwa od ciebie — ostrzegła babcia. — Kiedy już będzie po wszystkim, spróbuj odszukać Gythę Ogg. Powiedz, żeby zajrzała do mojego pudełka. Będzie wiedziała, co tam jest. A jeśli zaraz nie znikniesz…

Strzała wbiła się w pień obok Ridcully’ego.

— Ci dranie do mnie strzelają! — zawołał. — Gdybym tu miał swoją kuszę…

— Na twoim miejscu poszłabym po nią — poradziła babcia.

— Słusznie! Za moment będę z powrotem! Ridcully zniknął. Po chwili kilka wyrwanych z zamkowych murów brył opadło na ziemię z przestrzeni, którą przed chwilą zajmował.

— Przynajmniej o niego nie muszę się martwić — rzekła babcia, nie zwracając się do nikogo konkretnego. Wstała i rozejrzała się dookoła.

— W porządku — powiedziała. — Jestem tutaj. Nie uciekam. Przyjdźcie po mnie. Jestem. Jestem tu cała.