Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

— Ustawili je w tym samym czasie co Tancerzy — wyjaśniła swobodnym tonem niania. — Ale dziura tutaj jest pionowa, więc wystarczyły trzy. Możesz zostawić łom. I zdejmij buty, jeśli są podkute gwoździami.

— Te buty zszywał najlepszy szewc w Ankh-Morpork — zapewnił Casanunda. — Pewnego dnia mu zapłacę.

Niania odsunęła skóry. Para buchnęła na zewnątrz.

Wewnątrz panował mrok, gęsty i gorący jak melasa, pachnący szatnią dla lisów. Idąc za nianią, Casanunda wyczuwał w cuchnącym powietrzu niewidoczne postacie, słyszał ciszę przerwanych nagle, prowadzonych półgłosem rozmów. W pewnym momencie miał wrażenie, że dostrzega misę rozgrzanych do czerwoności kamieni; zaraz jednak niewyraźna ręka przesunęła się nad nimi, przechyliła chochlę i wszystko zniknęło w kłębach pary.

To niemożliwe, żebyśmy byli pod Długim. To przecież nie grota, tylko długi namiot ze skór.

Nie może być jednym i drugim naraz.

Uświadomił sobie, że ocieka potem.

W wirujących kłębach pary pojawiły się dwie żagwie; ich światło było zaledwie czerwonym poblaskiem w ciemności. Ale wystarczyło, by ukazać ogromną postać wyciągniętą przy następnej misie gorących kamieni.

Podniosła głowę. Jelenie rogi poruszyły się w wilgotnym, lepkim upale.

— Aha. To pani Ogg.

Głos brzmiał jak czekolada.

— Wasza wysokość — powiedziała niania Ogg.

— Przypuszczam, że oczekiwałbym zbyt wiele, chcąc, by pani uklękła?

— W samej rzeczy, wasza miłość. — Niania uśmiechnęła się.

— Pani Ogg, zna pani sposoby okazywania szacunku swemu bogowi, na widok których przeciętny ateista zzieleniałby z zazdrości — stwierdziła mroczna postać. Ziewnęła.

— Dziękuję, wasza łaskawość.

— Dzisiaj nikt nawet dla mnie nie tańczy. Czy o zbyt wiele proszę?

— Sam powiedziałeś, wasza wysokość.

— Wy, czarownice, już we mnie nie wierzycie.

— I znowu się zgadza, wasza rogowatość.

— Ale, ale, mała pani Ogg, skoro pani już tu dotarła, jakim sposobem może pani sądzić, że się stąd wydostanie?

— Bo mam żelazo — odparła niania ostrym nagle tonem.

— Oczywiście, że pani nie ma, mała pani Ogg. Żadne żelazo nie może się dostać do tej dziedziny.

— Mam żelazo, które dotrze wszędzie.

Niania sięgnęła do kieszeni i wyjęła podkowę.

Casanunda usłyszał ruch wokół siebie — to niewidoczne elfy usiłowały odsunąć się jak najdalej. Zasyczała para, gdy któryś z nich przewrócił naczynie z gorącymi kamieniami.

— Zabierz to!

— Zabiorę odchodząc — obiecała niania. — A teraz mnie wysłuchaj. Ona znowu zaczyna. Musisz z tym skończyć. Trzeba grać uczciwie. Nie chcemy znowu Dawnych Kłopotów.

— Dlaczego miałbym to zrobić?

— A więc chcesz, żeby stała się potężna? Rozległo się głośne parsknięcie.

— Nie możesz znowu władać w świecie — powiedziała niania. — Zbyt wiele jest muzyki. Zbyt wiele jest żelaza.

— Żelazo rdzewieje.

— Ale nie to w głowie. Król parsknął znowu.

— Mimo wszystko… nawet ono… pewnego dnia…

— Pewnego dnia. — Niania kiwnęła głową. — Tak, za to mogę wypić. Pewnego dnia. Kto wie? Pewnego dnia. Każdy potrzebuje pewnego dnia. Ale jeszcze nie dzisiaj. Rozumiesz chyba? Dlatego musisz wyjść i wszystko ustawić jak należy. A jeśli nie, powiem ci, co zrobię. Każę im rozkopać Długiego żelaznymi łopatami, rozumiesz, a oni powiedzą: Przecież to tylko stare kopce. Emerytowani magowie i kapłani, którzy nie mają nic lepszego do roboty, będą grzebać w ziemi i pisać nudne, grube księgi o tradycjach pogrzebowych i takich różnych, a to będzie kolejny żelazny gwóźdź do twojej trumny. Będzie mi trochę żal, bo wiesz, że zawsze cię lubiłam. Ale mam dzieci, rozumiesz, i one nie chowają się pod schodami ze strachu przed burzą, nie wystawiają mleka dla elfów i nie uciekają do domu przed nocą. I zanim powrócą te mroczne, dawne dni, dopilnuję, żeby cię przygwoździć.

Słowa rozcinały powietrze.

Rogaty mężczyzna wstał. I wyprostował się. Końce rogów dotknęły stropu.

Casanunda rozdziawił usta.

— Sam widzisz — ciągnęła już spokojnie niania. — To jeszcze nie dzisiaj. Pewnego dnia… może. Więc siedź tu pod ziemią i oblewaj się potem aż do Pewnego Dnia. Nie dzisiaj.

— Ja… zdecyduję.

— Bardzo dobrze. Decyduj. A ja już pójdę. Rogaty mężczyzna spojrzał na Casanundę.

— Czemu się tak przyglądasz, krasnoludzie? Niania szturchnęła towarzysza.

— No, odpowiedz temu miłemu panu. Casanunda przełknął ślinę.

— Niech mnie licho — powiedział. — Zupełnie nie jesteś podobny do swojego portretu.