Dzieci Boga [Children of God - pl]

— To możliwe. Sam nie wiem zbyt wiele o mechanice międzygwiezdnej. Były cztery gwiazdy, które system musiał brać pod uwagę. Zaraz… ludzie z „Magellana” weszli na pokład „Stelli Maris”, prawda? Może kiedy dobrali się do pamięci systemu pokładowego, wyłączyli kod dostępu. — Im bardziej się nad tym zastanawiał, tym bardziej wydawało mu się to możliwe. — Ostatni pakiet prawdopodobnie wciąż jest w pamięci systemu. Mogę go ściągnąć, jeśli chcesz.

— Mogę poczekać do rana.

— Nie. To rzeczywiście ciekawe. — odpowiedział Danny, ucieszony, że może zrobić coś konkretnego. — Zajmie mi zaledwie parę minut. Nie wiem, dlaczego ktoś wcześniej tego nie sprawdził.

Podeszli razem do ściany urządzeń fotonicznych i Żelazny Koń zalogował się do zasobów pamięci „Stelli Maris”.

— Zobacz. Jest. Wciąż zakodowany i skompresowany.

Zresetował system, żeby zdekompresować dane. Czekali.

— Uaau. Dużo tego — zauważył Sandoz, wpatrując się w ekran. — Jest tu trochę nowych raportów Marca. Joseba będzie zachwycony. Tak! Jest i mój. Wiedziałem, że już to zrobiłem. — Stał przez chwilę w milczeniu, patrząc na ekran ponad ramieniem Danny’ego. — A to coś dla ciebie — powiedział, kiedy pojawił się nowy plik. — Sofia pracowała nad sieciami handlowymi… Zaraz. Poczekaj, poczekaj, poczekaj. Wróć! Możesz to zatrzymać?

— Nie. Najpierw musi się wszystko zdekompresować… No, już.

Sandoz odwrócił się, oddychał ciężko.

— Nie dla Towarzystwa. Nie dla Kościoła — wyszeptał. — Nie. Nie. Nie. Widziałem ją martwą.

Danny obrócił się razem z fotelem.

— O czym ty właściwie mówisz, mistrzu?

— Zjeżdżaj — warknął nagle Sandoz.

Danny wstał z fotela, a Sandoz zasiadł przed ekranem. Usadowił się wygodnie i odetchnął głęboko, jakby się spodziewał ciosu, a potem wyraźnie podał hasło identyfikacyjne, ściągając ostatnią grupę plików czekających w kolejce. Zapytał o datę. Były zalogowane wiele miesięcy po jego ostatniej transmisji. Teraz od ich zalogowania minęło na Rakhacie jakieś osiemnaście lat.

— Sandoz, co jest? Co zobaczyłeś? Nie rozumiem… — Przerażony bladością Emilia, Danny zawisł nad jego ramieniem i spojrzał na wyświetlany plik. — Och, Boże… — wyszeptał.

W ciągu ostatnich miesięcy, studiując raporty i naukowe doniesienia wysłane na Ziemię przez członków załogi „Magellana”, Daniel Żelazny Koń miał czasami dziwne poczucie nieokreślonej winy, kiedy otwierał pliki zawierające portrety analityka Al Sofii Mendes: zdigitalizowane i przekazane przez radio akwarele malowane przez ojca Marca Robichaux, przyrodnika pierwszej wyprawy. Pierwsza zrobiona była podczas ślubu Sofii z astronomem Jimmym Quinnem; inne zostały namalowane później, kiedy ciąża zmiękczyła klasyczne linie jej twarzy. Kiedy Danny ujrzał te portrety po raz pierwszy, pomyślał, że Robichaux musiał ją idealizować, bo na ostatniej akwareli Sofia Mendes była piękna jak Madonna z bizantyjskiego Zwiastowania. Musiał to namalować na kilka dni przed jej śmiercią podczas masakry koło Kashanu. Kiedy jednak dla porównania wyświetlił parę zarchiwizowanych zdjęć Sofii, pozostało mu tylko podziwiać naukową dokładność Robichaux. Niezwykła kobieta… Pod każdym względem.

— Och, mój Boże — powtórzył Daniel Żelazny Koń, wciąż wpatrując się w ekran.

— Nie wrócę tam nawet dla niej — wyszeptał Sandoz, dygocąc.