Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Mamy ze Strefy pewne korzyści — kontynuował wujek Dick. — Choćby to, na przykład… że samochody przestały zatruwać powietrze. Nawiasem mówiąc, wie pani, Guta, że byli i tacy, co chcieli zastosować zdobycze ze Strefy w innych dziedzinach? Jako broń. Na szczęście nic z tych pomysłów nie wyszło. Prócz zbiorowej mogiły dla badaczy. A co się tyczy waszej rodziny… — Zerknął spod oka na Marię, jakby pytał, czy pamięta ich wcześniejszą rozmowę.

Matka zrozumiała jego wątpliwości po swojemu.

— W porządku, Dick — powiedziała. — Niech pan wali! Dziewczyna jest już zupełnie dorosła.

— Powinna pani już dawno się przystosować, Guto — powiedział wujek Dick. — Zupełnie sobie nie wyobrażam, jak ciągnęliście przez tyle lat. Powrotu do przeszłości, sądząc po wszystkim, już nie ma. W każdym razie nie za naszego żywota.

— A jeśli coś się mimo wszystko stanie?

— Jeśli coś się stanie, historia się powtórzy. Na świecie zawsze znajdą się ludzie, którzy nie uspokoją się, póki kogoś nie załatwią. Najlepszym wyjściem byłoby, gdyby załatwili tylko siebie, ale to zdarza się bardzo rzadko. — Rozczulony wujek Dick zaczął pleść ogólniki, ale na czas się opamiętał.

W kuchni znowu zapanowała niespokojna cisza. Matka krzątała się przy sałatce, wujek Dick gapił się przez okno, a Maria kończyła drugą szklankę soku. Potem matka powiedziała:

— Szuwaks dzisiaj wpadł.

— Co u niego? — ożywił się wujek Dick. — Dawno cholery jednej nie widziałem!

— Nic! — powiedziała matka. — Jest wykidajłą w jakiejś knajpie. Chyba w Trzech Stopniach. Może będzie mniej pił. A jak nie będzie, to go wywalą.

Wujek Dick patrzył teraz nie przez okno, lecz na matkę. Widocznie już się oswoił. Albo udawał, że się oswoił.

— Proszę powiedzieć, Dick — ciągnęła matka. — Pal diabli mnie. Sama wybrałam sobie los. Ale co zawinili tacy ludzie jak Szuwaks? Kiedy Strefa był otwarta, miał przynajmniej jakiś cel. Niech będzie, że idiotyczny z punktu widzenia innych, ale była to najważniejsza sprawa w jego życiu. Oczywiście i wtedy był pijakiem i zabijaką, ale jak się zmieniał, kiedy czytał swoje kazania!

Matka mówiła o Szuwaksie, ale Maria rozumiała, że ma na myśli innego człowieka.

Wujek Dick znowu poprawił się na krześle, jakby sprawdzał, czy wytrzyma wagę jego odpowiedzi.

— Guto, wie pani, moje słowa pewnie wydadzą się pani banalne, ale skoro pani zapytała, to proszę! — Uśmiechnął się, jakby ostrzegając, że zamierza żartować. Ale nie żartował. — Proszę uważać, że miała pani po prostu wielkiego pecha. Proszę uważać, że znalazła się pani w strefie działań wojennych między ludźmi i Nieznanym. I że w tym zamieszaniu nie udało się pani uniknąć przypadkowej kuli. Kto tu winien? Ten, co strzelił, czy ten, kto w złym momencie wysunął głowę z okopu? Chwała Bogu, że jest pani tylko ranna, a nie martwa. Teraz nadszedł czas na leczenie ran. Nie jest to łatwe i boli, ale inaczej się nie wyżyje. Odpowiedziałem na pani pytanie?

Guta, skończywszy krzątaninę przy sałatce, wyłożyła ją do srebrzystej miski i popatrzyła na Nunnuna.

— Rozumiem pańską filozofię, Dick. — Rozłożyła ręce. — I skłamałabym, gdybym powiedziała, że mi się podoba.

Na twarzy wujka Dicka pojawił się pełen winy uśmiech.

— To jest męska filozofia — odezwał się. — Dlatego się pani nie podoba. Zresztą gdyby to ode mnie zależało, przed Lądowaniem wywiózłbym z miasta wszystkie kobiety, część mężczyzn też. Niestety, przybysze zaczęli swoje bojowe działania z Ziemianami bez wypowiedzenia wojny. Zapewne przy jej wypowiedzeniu wasz znakomity rząd też by palcem nie kiwnął, żeby uniknąć ofiar. — Wujek Dick znowu zaczął pleść ogól ki. — Rządy i ludzie mieszkają w różnych światach. Kiedy znajdą się we wspólnym świecie, na Ziemi nastąpi Królestwo Boże.

Marii przyszło nagle do głowy, że ona i reszta Harmont też żyją w różnych światach i że jeśli tak będzie trwało dalej, ktoś będzie musiał leczyć rany. Jeżeli nie okażą się śmiertelne…

— Ale to nigdy nie nastąpi — zakończył swój wywód wujek Dick. — Nie pora budzić Rudego?

Obudzili go z trudem. Z jeszcze większym trudem wepchnęli go pod zimny prysznic. Kazali mu włożyć czystą koszulę i wyprasowane spodnie. Potem posadzili go przy stole, ale uprzedzili, żeby ani-dudu. Bo inaczej będzie miał osobiście do czynienia z Richardem G. Nunnunem.

Jasne jak oczy własne, tatek nie wystraszył się kontaktu z Richardem G. Nunnunem. Nie ten kaliber… Ale Maria nie zamierzała uczestniczyć w tej sprawie, więc odkleiła się i poszła do swojego pokoju. Powiedziała dziadkowi, żeby nie schodził do salonu. Otworzyła okno. Tuż pod nim kwitł bez. Z ogrodu dochodziły takie oszałamiające zapachy, że Marię przechodziły ciarki po plecach.