Światy braci Strugackich - Czas uczniów

— Nic o tym nie wiedziałam. Jeśli mąż nie powiedział o swoich planach, to o pańskim synu tym bardziej nie mówił.

Barbridge przez jakiś czas uważnie badał jej twarz. Potem rzekł:

— Jestem skłonny ci uwierzyć. Więc czego chcesz ode mnie, dziewczyno moja?

— Chcę, żeby pan powiedział mi, jak się dostać tam, dokąd poszedł mój mąż.

— Wybierasz się do Strefy? Odważny pomysł…

— Już się zdecydowałam. Może mnie pan nie straszyć i nie zniechęcać.

Barbridge uśmiechnął się.

— Nie mam zamiaru cię zniechęcać. A wystraszy cię sama Strefa. To nie salon dla kobiet. Ani plaża.

Guta wzruszyła ramionami.

— Cóż, taka jest wola Boża… A na plaży nie byłam już z dziesięć lat.

Barbridge przez cały czas nie spuszczał wzroku z jej twarzy. Wtedy z kolei Guta wpiła się w niego oczami.

— No dobrze! — Stary pierwszy odwrócił wzrok. — Mój syn przyczepił się do twojego męża. Rozliczę się z nim, kiedy wrócą. Z twoim mężem też się rozliczę — w głosie kaleki słychać było groźbę — za to, że wziął go ze sobą.

Guta zmarszczyła nos i powiedziała:

— To mnie nie interesuje.

— Ale mnie interesuje! — Barbridge zaklął i dodał: — W każdym razie dam ci mapę. Jak się okazało, twój kochaniutki mąż i mój ukochany synalek poszli prosto do Złotej Kuli.

— Do Złotej Kuli?! — zdumiała się Guta. — Przecież to tylko legenda!

— Właśnie twój mężulek postanowił sprawdzić, jaka to legenda. Tylko, dziewczyno moja — Barbridge uniósł krzywy palec — droga tam jest ciężka i niebezpieczna.

Guta odniosła wrażenie, że głos starucha znowu zadrżał.

— Nie boję się niebezpieczeństw — powiedziała Guta.

— A jeśli Red i Archie zginęli?

— Cóż… Przynajmniej upewnię się, czy to prawda. Niech się pan nie boi, nie będę się pchała do niebezpiecznych miejsc. My, kobiety, jesteśmy z natury ostrożne.

— Bez dwóch zdań. — Barbridge uśmiechnął się krzywo. — Widzę, że o ciebie nie ma co się bać. Jesteś kobietą odważną, a odwaga i ostrożność to połowa sukcesu. Zresztą od dawna wiedziałem, że Guta Shoehart to odważna dama. Od chwili, kiedy wyszła pani za Rudego.

Guta zacisnęła wargi:

— Co to pana obchodzi! Nie przyszłam tu na przyjacielskie pogaduszki, panie Barbridge, potrzebuję konkretnej pomocy. Serdecznych rozmów odbyłam dość z matką.

— Wy wszyscy nie lubicie słuchać starszych! — Beznogi żartobliwie pogroził jej palcem. — A przecież my mamy czasem rację. Mamy więcej doświadczenia.

— Owszem, często macie rację. Ale my nie potrzebujemy waszej racji. Ani doświadczenia. Wolimy gromadzić własne. — Guta przypomniała sobie puste oczy Diny Barbridge. — A pańskie osobiste doświadczenie zupełnie mi nie jest potrzebne!

Barbridge z żalem pokręcił głową i chrząknął:

— Krzywdzisz starego, dziewczyno moja. Jeszcze się uprę i nic ci nie dam.

Dasz, bydlaku beznogi, pomyślała Guta. Wszystko mi dasz. Dlatego że tam nie tylko jest mój mąż, ale i twój syn. Sam do niego się nie wybierzesz, a twoja gładkoskóra suka wyraźnie w tych sprawach ci nie pomaga.

— No dobrze — wymamrotał Barbridge. — Przekonałaś mnie. Dam ci wszystko, co niezbędne: mapę okolicy i speckombinezon. I nawet kilka rad.

— Ile czasu zajmą pańskie rady?

— Dwa dni.

— Jeszcze dwa dni? — Guta prychnęła oburzona: — Pan zwariował! Ich już nie ma cztery doby. Może w ciągu tych dwóch dni umrą.

— Cicho, dziecino! — Jej oburzenie zupełnie nie obchodziło; Barbridge’a. — Jeśli żyją teraz, przeżyją jeszcze dwa dni. A jeśli nie przeżyją, to w swoim obecnym stanie na pewno ci się nie spodobają.

— Co pan chce przez to powiedzieć?

— Nic! Pomogę ci przygotować się w ciągu dwóch dni. Szybciej można tylko rozmnażać muchy.

Nie kłamał. W ciągu dwóch dni rzeczywiście przygotował ją do podróży do Strefy. W każdym razie kiedy Guta opuszczała go dwa dni później, bardzo chciała w to wierzyć.