Een Kroon van Zwarden

Gevoel stroomde een hoekje van haar geest in, een klein holletje gevoel en bewustzijn, alsof ze het zich verbeeldde. Maar het was geen inbeelding, het was al te echt. Deze armband, de helft van een a’dam, schiep een binding tussen haar en de vrouw met de andere helft; een zilveren ketting die de draagster niet zelf kon afdoen. Ze vormden zonder saidar een koppeling van twee, waarin Egwene altijd leidde doordat zij de armband bezat. Marigan lag nu te slapen. Haar voeten deden pijn van al het lopen van die dag en vorige dagen, maar zelfs in haar slaap druppelde heel sterk haar vrees door. Slechts haar haat kon soms even sterk zijn als de vrees die door de a’dam stroomde. Egwenes weifeling werd veroorzaakt door de voortdurend knagende angst bij de andere vrouw, maar ook doordat ze zelf ooit de halsband had gedragen en omdat ze de vrouw aan het andere eind kende en niets, nog niet het kleinste met haar gemeen wilde hebben.

In het kamp wisten slechts drie vrouwen dat Moghedien gevangen en te midden van de Aes Sedai verborgen was. Als dat ooit ontdekt werd, zou Moghedien binnen de kortste keren worden gevonnist, gesust en ter dood gebracht. Als het ooit uitkwam, zou Egwene haar waarschijnlijk heel snel volgen en ook de twee andere vrouwen die het wisten, Siuan en Leane. In het gunstigste geval zou haar de stola ontnomen worden.

Voor het onttrekken van een Verzaker aan de gerechtigheid, dacht ze grimmig. Als ik geluk heb, gooien ze me alleen terug tussen de Aanvaarden. Onbewust streek ze met haar duim over de Grote Serpent-ring aan de wijsvinger van haar rechterhand.

Daarentegen was zo’n bestraffing, hoe terecht ook, heel onwaarschijnlijk. Haar was geleerd dat de meest wijze zuster tot Amyrlin Zetel werd verheven, maar inmiddels wist ze beter. De keuze van een Amyrlin was een even felle strijd als de verkiezing van een dorpsmeester in Emondsveld. Of erger, want in Emondsveld deed niemand nog moeite om het tegen haar vader op te nemen, maar ze had geruchten opgevangen over de verkiezingen in Devenrit en Tarenveer. Siuan was alleen verheven tot Amyrlin omdat de drie Amyrlins vóór haar binnen enkele jaren waren gestorven. De Zaal had een jong iemand gewild. Met een zuster over haar leeftijd praten was even onbeleefd als haar een klap geven, maar ze kreeg langzamerhand enig inzicht in de levensduur van een Aes Sedai. Een zuster werd zelden Gezetene voor ze de stola minstens zestig of zeventig jaar had gedragen. Amyrlins waren meestal ouder. Vaak véél ouder. Dus toen de Zaal het niet eens werd over vier zusters die nog geen vijftig jaar Aes Sedai waren en Seaine Herimon van de Witte Ajah een vrouw voorstelde die de stola met de blauwe franje slechts tien jaar had gedragen, kon de keuze van Siuan Sanche net zo goed ingegeven zijn geweest door uitputting als door het feit dat zij de boeken zo goed bijhield. En dus waren de Gezetenen voor haar opgestaan.

En Egwene Alveren, die in veler ogen nog steeds novice had moeten zijn? Een vaandel, gemakkelijk in het gebruik. Een kind dat in hetzelfde dorp was opgegroeid als Rhand Altor. Dat laatste had zeker meegeteld. Ze zouden de zevenkleurige stola niet afpakken, maar Egwene zou merken dat het beetje gezag dat ze had weten op te bouwen, was verdwenen. Romanda, Lelaine en Sheriam zouden slaande ruzie krijgen over wie haar mocht aanpakken.

‘Die lijkt op de armband die ik Elayne zag dragen.’ De papieren op Sheriams schoot ritselden, terwijl ze zich voorover boog om beter te kijken. ‘En Nynaeve. Ze droegen hem samen als ik me het goed herinner.’

Egwene schrok. Ze was onvoorzichtig geweest. ‘Het is dezelfde. Een aardigheidje als aandenken bij hun vertrek.’ Ze draaide de zilveren band om haar pols en voelde een steek berouw die geheel van haarzelf was. De armband leek uit segmenten ie bestaan, maar was zo knap gemaakt dat je niet precies kon zien hoe. Ze had nauwelijks aan Nynaeve en Elayne gedacht sinds hun vertrek naar Ebo Dar. Misschien hoorde ze hen terug te roepen. Hun speurtocht verliep blijkbaar niet zo best, al ontkenden ze dat. Maar als ze vonden wat ze daar zochten...

Sheriam fronste, en of dat vanwege de armband was wist Egwene niet. Ze kon echter niet toestaan dat Sheriam al te veel over die armband begon na te denken. Als ze ooit merkte dat Marigans ketting erbij paste, konden er heel pijnlijke en lastige vragen worden gesteld.

Egwene stond op, streek haar rok glad en liep om de tafel heen. Siuan had vandaag verschillende brokjes inlichtingen opgedoken en een ervan kwam nu heel goed van pas. Ze was niet de enige met geheimen. Sheriam keek verbaasd toen Egwene zo dicht bij haar ging staan dat ze niet kon opstaan.