Dzieci Boga [Children of God - pl]

Giną, paliwo tej energii, przychodziła codziennie o ósmej wieczorem, żeby go stamtąd wyciągnąć, a jego uczniowie cieszyli się z jej przyjścia tak samo jak Emilio, choć z innych powodów. Gdyby nie jej interwencje, Sandoz męczyłby ich parę godzin dłużej, a pod koniec dnia wszyscy byli już tak wygłodniali, że z utęsknieniem nasłuchiwali szczebiotu Celestiny i jej drobnych kroczków na długim korytarzu wiodącym od drzwi frontowych do biblioteki.

— Chryste! Spójrzcie na nich. Gabriel i Lucyfer w towarzystwie małego cherubina — mruknął pewnego wieczoru Sean Fein, patrząc, jak odchodzą. Odwrócił się od okna z kwaśną miną; jego twarz była zbiorem krótkich poziomych linii: wąskie, pozbawionę warg usta, głęboko osadzone oczy, zadarty nos. — Lepsze dla księdza kurewstwo niż stan małżeński.

— Myślę, że kiedy święty Tomasz Morę to pisał, nie miał na względzie sytuacji Emilia — zauważył sucho Vincenzo Giuliani, wchodząc niespodziewanie do biblioteki. — Proszę siadać — dodał, gdy wszyscy poderwali się na nogi. — Stare zakony zachowały śluby czystości, ale księża diecezjalni mogą już się żenić — przypomniał Seanowi. — Czy ojciec potępia decyzję Emilia?

— Księża parafialni mogą się żenić, bo jedyną alternatywą było kapłaństwo kobiet — odrzekł cynicznie Sean. — Nie bardzo mi to wygląda na afirmację miłości rodzinnej.

Giuliani zyskał nieco naczasie, przechodząc przez bibliotekę, biorąc do ręki raporty, uśmiechając się do Johna Candottiego i witając skinieniem głowy Daniela Żelaznego Konia i Josebę Urizarbarrenę. Sam nie był zachwycony tą sytuacją, ale uznał, że już najwyższy czas, aby stawić jej czoło.

— Już za mojej młodości więcej ludzi opuszczało Towarzystwo, niż w nim pozostawało — powiedział beztroskim tonem, siadając tyłem do okna, tąk aby dobrze widzieć ich twarze, a samemu pozostawać w cieniu. — To najlepsze rozwiązanie dla wszystkich, jeśli pozostają tylko ci, którzy są naprawdę powołani do takiego życia. Ale kiedyś, dawno temu, traktowaliśmy odejście jak samobójstwo, jak śmierć w rodzinie, i to haniebną, zwłaszcza kiedy facet odchodził, żeby się ożenić. Zrywano trwające od wielu lat przyjaźnie. Często towarzyszyło temu poczucie zdrady i porzucenia i to po obu stronach.

Umilkł i rozejrzał się wokoło, widząc, że młodsi mężczyźni poruszyli się nerwowo na krzesłach.

— Zastanawiam się, co wy myślicie, patrząc na Emilia i Ginę? — zapytał, unosząc brwi z umiarkowanym zainteresowaniem.

Ojciec generał patrzył na Daniela Żelaznego Konia, kiedy to mówił, ale to Sean Fein odrzucił głowę do tyłu i przymknął powieki z miną ucznia dobrze przygotowanego do lekcji.