Dzieci Boga [Children of God - pl]

Parę chwil później Daniel Żelazny Koń stwierdził, że patrzy w jasno oświetlone okna sypialni. Zawahał się, nawet do połowy odwrócił, ale w końcu podszedł do drzwi garażu i zapukał. Na schodach rozległy się lekkie, szybkie kroki, a potem usłyszał metaliczny szczęk haczyka. W otwartych drzwiach pojawił się Sandoz i przez jakiś czas obaj stali w milczeniu, opanowując swoje reakcje; przed chwilą obaj pomyśleli o tym, że po drugiej stronie drzwi może być Giną.

— Ojcze Żelazny Koniu — odezwał się w końcu Sandoz — wygląda ojciec jak człowiek, który pragnie coś wyznać. — Danny zamrugał, uderzony tymi słowami. — Dość długo byłem księdzem, Danny. Rozpoznaję oznaki. Wchodź na górę.

Sandoz kładł się już do łóżka, ale założył z powrotem protezy i sięgnął do kredensu po dwie szklanki i butelkę Ronrico, ostrożnie nalewając sobie i Danny’emu. Jego wspomagana bioinżynierią sprawność ruchowa miała w sobie dziwny wdzięk. Usiadł przy stole naprzeciw Żelaznego Konia i pochylił głowę, gotów do wysłuchania.

— Przyszedłem, żeby cię przeprosić — powiedział Danny — za to świństwo, które ci zrobiłem zeszłej zimy… kiedy powiedziałem, że przywlokłeś to coś, na co umarł Yarbrough. Wiedziałem, że to nie to. Zrobiłem to, żeby zobaczyć, jak zareagujesz. To było nieuczciwe, zarozumiałe i okrutne. Wstydzę się tego. Sandoz milczał przez chwilę.

— Dziękuję ci — powiedział w końcu. — Przyjmuję twoje przeprosiny. — Zwarł palce wokół szklanki i wstrząsnął zawartością. — Niełatwo ci to było wyznać — zauważył, wypijając łyk.

— Ale myślę, że cel uświęca środki. Pomogłeś mi wziąć się w garść. Czuję się o wiele lepiej.

— Wierzysz w to? — zapytał Danny z dziwnym przejęciem.

— Że cel uświęca środki?

— Czasami. Oczywiście to zależy. Jak ważny jest cel? Jak przykre są środki?

Żelazny Koń obracał w dłoniach szklankę z niewypitym trunkiem; jego łokcie prawie sięgały rogów stołu.

— Powiedz mi, Sandoz — zapytał po chwili — czy jest coś, co mogłoby cię przekonać do powrotu z nami na Rakhat?

Emilio chrząknął i uniósł szklankę, upijając spory łyk.

— Szczerze mówiąc, nie sądzę, żebym zdołał tak się upić, by uznać to za dobry pomysł — mruknął — ale możemy spróbować.

— Giuliani i papież wierzą, że Bóg chce, abyś tam wrócił. D.W. Yarbrough powiedział, że zostałeś poślubiony Bogu i…

— Nietzsche byłby zdania, że jestem wdowcem — przerwał mu szorstko Emilio. — Ja uważam, że jestem rozwodnikiem. To nie było przyjacielskie rozstanie.

— Sandoz — powiedział powoli Danny — nawet Jezus myślał, że Bóg Go opuścił.

Emilio opadł na krześle do tyłu i zmierzył go pogardliwym spojrzeniem boksera stojącego przed nierównym sobie przeciwnikiem. „Nie próbuj ze mną takich sztuczek”, mówiło to spojrzenie, ale Żelazny Koń nie opuścił oczu. Sandoz wzruszył ramionami: ostrzegłem go.

— U Jezusa to trwało tylko trzy godziny — powiedział spokojnie, a Danny zamrugał. — Skończyłem z Bogiem, Danny.

Nie chcę mieć z Nim do czynienia. Jeśli piekło to nieobecność Boga, to będę rad znaleźć się w piekle.

— Córka mojego brata Waltera utonęła — rzekł Danny, biorąc szklankę z rumem i wyciągając ją przed siebie na długość ręki. — Miała cztery lata. Jakieś sześć miesięcy po pogrzebie Walter wystąpił o rozwód. To nie była wina mojej bratowej, ale Walt musiał to na kogoś zwalić. Następne dziesięć lat spędził, próbując zapić się na śmierć i w końcu mu się to udało. Pewnej nocy skasował swój samochód. Musisz być bardzo samotny — dodał ze szczerym współczuciem.