My, Dzieci Z Dworca Zoo

Wprawdzie nie bardzo się nad tym zastanawiałam, ale w gruncie rzeczy od początku było dla mnie jasne, że tam wrócę. No bo gdzie miałam się podziać? Mamę by chyba szlag trafił, jakby mnie zobaczyła pod drzwiami. Poza tym moja siostra wyniosła się akurat od ojca i mieszkała teraz z mamą, w moim łóżku i w moim pokoju. Nie chciałam pryskać na giganta. Być kompletnie zależną od jakiegoś klienta, który zgodzi się mnie przenocować, to już było dla mnie ostatnie dno. Nigdy jeszcze nie zostałam u klienta na noc, bo to automatycznie oznaczało dymanie. Ale przede wszystkim wciąż naprawdę chciałam wyjść z nałogu, i dalej mi się wydawało, że mi się to uda w Narkononie, no bo innego wyboru nie miałam.

W domu – Narkonon nazywaliśmy po prostu domem – przyjęli mnie chłodno, ale nic nie gadali. Nie gadali też nic na Janie. Było tu już ze dwadzieścia kotów, a teraz doszedł jeszcze pies.

Przyniosłam ze strychu stare koce i zrobiłam dla Janie legowisko obok swojego łóżka. Następnego dnia rano pies obsrał i zasikał cały pokój. Janie nigdy nie nauczyła się czystości. Miała normalnego zajoba. Tak jak i ja. Kochałam Janie. Nie miałam żadnych oporów, żeby po niej sprzątać.

Od razu wrzepili mi dodatkową sesję. Zupełnie mi to wisiało. Wszystko odwalałam mechanicznie. Wkurzało mnie tylko, że przez tyle godzin nie jestem z psem. W tym czasie zajmowali się nim inni, i byłam przez to cała chora, bo to miał być przecież mój pies. Każdy się z Janie bawił, a ona szła do każdego, bo miała w naturze coś z dziwki. Wszyscy ją dokarmiali i robiła się coraz grubsza. Ale tylko ja z nią rozmawiałam, jak byłyśmy same. Przynajmniej miałam kogoś, z kim mogłam pogadać.

Pryskałam stamtąd jeszcze dwa razy. Za ostatnim razem nie było mnie cztery dni. Czyli po raz pierwszy na trasie. Mieszkałam przez ten czas u Stelli, bo jej mama pijaczka była akurat na odwyku w klinice psychiatrycznej. Znowu zaczął się stary syf. Klient, działka, klient, działka. Potem dowiedziałam się, że Detlef pojechał z Berndem do Paryża. Normalnie padłam.

To już dno, żeby chłopak, który był dla mnie prawie jak mąż, wyjeżdżał sobie z Berlina i nawet mnie o tym nie powiadomił. Zawsze marzyliśmy, żeby wspólnie wyjechać do Paryża. Chcieliśmy wynająć mały pokoik na Montmartrze czy gdzieś i zapomnieć o ćpaniu, bo nigdy nie słyszeliśmy, żeby w Paryżu byli narkomani. Wydawało się nam, że tam nikt nie ćpa. Że jest tylko kupa zwariowanych artystów, którzy popijają kawę i od czasu do czasu wino.

No więc Detlef pojechał z Berndem do Paryża. Nie miałam już przyjaciela. Byłam sama na tym świecie, bo z Babsi i Stellą znowu zaczęłyśmy się ścinać o jakieś duperele. Została mi tylko Janie.

Zadzwoniłam do Narkononu, a oni mi mówią, że mama już zabrała moje rzeczy. Czyli, że mama też mnie skreśliła. Jakoś tak mnie to wściekło. Pomyślałam sobie, że ja im jeszcze wszystkim pokażę. Chciałam im udowodnić, że potrafię dać sobie radę sama.

Pojechałam do Narkononu, no i jakoś mnie przyjęli z powrotem. Jak wściekła łaziłam na wszystkie sesje. Robiłam wszystko, co mi kazali. Zrobiłam się autentyczna prymuska i znowu chodziłam do tego detektora kłamstw, i wskazówka nigdy się nie wychyliła, kiedy mówiłam, że sesja niesamowicie dużo mi dała. Myślałam sobie, teraz dasz radę, nie ma siły. Właśnie teraz. Nie zadzwoniłam do mamy, chociaż zabrała stąd wszystkie moje rzeczy. Pożyczałam łachy od ludzi. Chodziłam w majtkach chłopaków. Ale było mi wszystko jedno. Nie chciałam prosić mamy, żeby mi przyniosła z powrotem moje rzeczy.

Któregoś dnia zadzwonił ojciec: – Cześć, Christiane. Słuchaj no, gdzie ty wylądowałaś? Właśnie przypadkowo się o wszystkim dowiedziałem.

Ja na to: – Tak” To wspaniale, że chociaż raz się o mnie martwisz.

On: – Powiedz no, ty naprawdę chcesz zostać w tej idiotycznej instytucji?

Ja: – Tak, a bo co?

Ojciec najpierw długo nabierał powietrza, a potem zapytał, czy nie poszłabym z nim i jednym jego kolegą na miasto coś zjeść. Powiedziałam: – Okay, zgoda.

W pół godziny później zawołali mnie do biura, a tam już czekał mój ukochany tatuś, którego nie widziałam od miesięcy. Na początek poszedł ze mną do pokoju, w którym spałam z czterema innymi dziewczynami. Powiedział: – Jak to w ogóle wygląda! – Zawsze miał hopla na punkcie porządku. A w naszym pokoju rzeczywiście było nieźle, tak samo zresztą, jak w całym domu. Brudno, pełno śmieci, wszędzie poniewierały się jakieś łachy.

Mieliśmy właśnie wychodzić na to miasto, ale jeden z szefów powiedział do ojca. – Musi pan podpisać oświadczenie, że przyprowadzi pan Christiane z powrotem.

Ojciec się wściekł. Zaczął wrzeszczeć, że jest moim ojcem i sam decyduje o tym, gdzie ma być jego córka. Zaraz mnie stąd zabierze i nie ma mowy, żebym wróciła

Cofałam się tyłem w kierunku pokoju terapii i krzyczałam: – Tato, ja chcę tu zostać! Ja nie chcę umrzeć! Tato, proszę cię, daj mi tu zostać!

Ci faceci z Narkononu, których cała gromada zleciała się na te krzyki poparli mnie Ojciec wybiegł wrzeszcząc – Zaraz zawołam policję1