Dzieci Boga [Children of God - pl]

„Miłe” listy pochodziły głównie od dawnych studentów Emilia; najdawniejsi mieli po piętnaście lat, kiedy uczył ich początków łaciny, a teraz byli panami w średnim wieku, czule wspominającymi szkolne lata. Niektórzy — prawnicy, adwokaci — oferowali swoje usługi, proponując wytoczyć proces Konsorcjum Kontakt o oszczerstwo i zniesławienie. Giną podziwiała ich lojalność, ale Emilio wciąż uważał się za winnego pewnych zarzutów, które postawiono mu zaocznie. Odłożyła więc te listy na bok, mając nadzieję, że może kiedyś się przydadzą.

Wśród „śmiesznych” było kilka listów od kobiet, których samokontrola nad popędem reprodukcyjnym była słabsza od znajomości podstaw szantażu; przypisywały one ojcostwo swoich dzieci księdzu, którego nawet nie było na planecie Ziemi w czasie ich poczęcia. Emilio przeczytał jeden z nich, ale nie był tak rozbawiony jego treścią, jak Giną, więc cały stosik został skazany na spalenie.

Pozostały więc „interesujące”.

Większość z nich, jak sądziła, można było od razu odrzucić: prośby o wywiad, umowy o książkę i tak dalej. Był jednak list od firmy prawniczej z Cleveland w stanie Ohio, a koperta zawierała również kopię odręcznej noty z datą 19 lipca 2021 roku, podpisanej przez Annę Edwards — lekarkę, która wraz ze swoim mężem, inżynierem George’em Edwardsem, była członkiem pierwszej misji jezuickiej na Rakhat. Emilio niechętnie mówił o Annę, więc Giną zastanawiała się, czy rozdrapywać tę ranę. Uznała jednak, że list dotyczy ważnej sprawy prawniczej, wręczyła go zatem Sandozowi, który przeczytał go i pobladł.

— Caro, czy to coś złego? O co chodzi?

— Nie wiem, co z tym zrobić — odpowiedział, kręcąc głową i rzucając papiery na biurko. Wstał i odszedł parę kroków, wyraźnie wyprowadzony z równowagi. — Nie. Nie chcę tego.

Czego? Co tam jest? — zapytała Celestina, siedząca na podłodze. Przestraszona, spoglądała to na matkę, to na Emilia, a potem się rozpłakała. — Mamo, czy to jeszcze jeden dokument rozwodowy?

— O mój Boże… — jęknął Emilio i podszedł do dziecka, aby przy nim uklęknąć i wziąć w ramiona. — Nie, nie, cara mia — To nic takiego, Celestino! Nic złego. — Spojrzał na Ginę, która wzruszyła bezradnie ramionami. — To coś o pieniądzach. Nic ważnego, cara… To tylko pieniądze. Może to coś dobrego?

Muszę to przemyśleć. Nie jestem przyzwyczajony do tego, że inni ludzie o mnie myślą. Może to coś dobrego.

Testament Annę był krótki; napisała go w pewien słoneczny dzień, w trakcie przygotowań do wyprawy, wspominając o swojej śmiertelności zdawkowo i teoretycznie. „Nie można kupić szczęścia, moi kochani. Zdrowia też nie. Ale trochę forsy nigdy nie zaszkodzi. Bawcie się dobrze”. Ona i George ustanowili fundusze powiernicze dla każdego z członków jezuickiej misji, a jak informowała firma prawnicza, po czterdziestu latach wartość imiennych depozytów znacznie wzrosła. Poza tym Emilio Sandoz, Sofia Mendes i James Quinn dziedziczyli cały majątek osobisty Edwardsów, więc należała mu się jedna trzecia. Warunki szczegółowe testamentu głosiły, że jeśli Sandoz będzie nadal członkiem Towarzystwa Jezusowego, powinien założyć fundację wspomagającą zagraniczne dzieła miłosierdzia w zakresie edukacji i medycyny. Jeśli jednak z jakiegoś powodu porzuci kapłaństwo, może zrobić z pieniędzmi to, co uzna za stosowne.