Niezwyciężony [Invincible - pl]

Dziesięć

— Wiem, że to niezbyt pocieszająca ocena sytuacji. — Admirał Lagemann rozłożył ręce w przepraszającym geście.

— Za to niezwykle trafna i celna — stwierdził Geary. — Nie wiem, czy uda mi się zrobić na czas to, co jest konieczne, ale teraz mam przynajmniej świadomość, na czym powinienem się skupić. — Zerknął w stronę gwiezdnej mapy i odległego Midway, zdając sobie sprawę, że dzieli go od tego systemu zbyt wielka odległość, by mógł zdążyć na czas. — To może być niewykonalne, zwłaszcza że musimy holować wrak superpancernika.

— Nie możemy go stracić — zgodził się Lagemann. — Był pan już na jego pokładzie?

— Tylko wirtualnie. Widziałem kilka przedziałów, parę korytarzy, wszystko wyłącznie podczas akcji zajmowania wraku.

— Strasznie ciężka operacja — przyznał admirał. — Wszyscy generałowie i pułkownicy, z którymi rozmawiałem na pokładzie „Mistrala”, przyznawali, że Carabali odwaliła kawał dobrej roboty. Wracając do tematu… Odwiedziłem wrak osobiście. W czasie gdy moi współpracownicy dogrywali ostatnie szczegóły raportu, zgłosiłem się do jednej z grup czyścicieli, ponieważ chciałem zobaczyć na własne oczy prawdziwy okręt Obcych. Poza tym żołnierze i komandosi powinni wiedzieć, że nawet admirał umie pracować fizycznie… — Lagemann zamilkł, pogrążając się we wspomnieniach. — Przebywając na tym superpancerniku, czułem się, jakbym śnił. Naprawdę. Znajome wnętrza, ale jednocześnie takie dziwne. Gdy szedłem korytarzem, wszystko wydawało się takie jak trzeba… jakbym znajdował się na którejś z naszych jednostek… a potem niespodziewanie trafiałem na coś, co zupełnie nie pasowało do tego obrazu. Nie zastanawiamy się nawet, jak wiele wytworów naszych rąk powstaje według pewnych standardów, ponieważ wszyscy wokół robią to w bardzo podobny sposób, ale zrozumienie przychodzi, gdy człowiek trafia na dzieło obcych istot, które myślą zupełnie inaczej.

Geary przytaknął.

— Nasi inżynierowie piszczą ze szczęścia, gdy trafiają na nowe rozwiązania, i rwą sobie włosy z głowy, nie mogąc rozgryźć ich tajemnicy.

— Kto zostanie dowódcą tej jednostki, jeśli zabierzemy ją z nami?

Geary nie zdążył jeszcze o tym pomyśleć.

— Będzie pan potrzebował co najmniej kapitana — zasugerował Lagemann. — Może nawet admirała, jeśli taki zgłosi się na ochotnika.

— A gdzie ja znajdę wystarczająco szalonego admirała, który zechce objąć to stanowisko? — zapytał Geary, uśmiechając się pod nosem. — To będzie okropna robota. Systemy podtrzymywania życia ledwie zipią po tylu uszkodzeniach, jedynym pożywieniem będą racje bojowe, a całe wyposażenie nadaje się dla dzieci, a nie dorosłych.

— Skrawek raju normalnie — rzucił Lagemann.

— Czy ktoś z „Mistrala” będzie trzymał rękę na pulsie, jeśli oddeleguję pana na superpancernik? — Admirał był wiarygodnym źródłem informacji i bardzo ważnym czynnikiem stabilizującym wśród oficerów, którzy po uwolnieniu odkryli, że nie będą już odgrywać ważnej roli w przyszłości tej floty i Sojuszu.

— Pani admirał Meloch. Angela ma równie twardą rękę, jak i głowę. Albo generał Ezeigwe. Jest wprawdzie z wojsk obrony przeciworbitalnej, ale proszę mu tego nie wypominać.