Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Racja — przyznał w końcu. — Czy poczuł się pan kiedyś przytłoczony podczas bitwy? Albo miał pan wrażenie, że dzieje się zbyt wiele naraz, a pan nie wie, co robić?

— Zdarzyło mi się.

— Kiedy mówił pan o naszych politykach, próbowałem sobie wyobrazić, co ja robiłbym na ich miejscu w kryzysowej sytuacji. Dość szybko zacząłem się tak czuć… — Zamilkł na moment. — To dlatego pozwala im pan nadal rządzić?

— Tak… — To było kłamstwo, choć tylko częściowe, ale Geary i tak wzdrygnął się mentalnie. Badaya święcie wierzył, że jego admirał steruje pracami rządu, samemu pozostając w cieniu. Dzięki takim pogłoskom udało się uniknąć dokonanego w imieniu Black Jacka zamachu stanu (którego Geary w życiu by nie poparł), więc chcąc nie chcąc, nie prostował przekłamań. — Chociaż są marni, większość i tak sprawuje się lepiej, niż ja bym robił na ich miejscu. Jest wśród nich wielu złych ludzi, ale znajdzie się też kilku dobrych, a co chyba najważniejsze, sprawują władzę, ponieważ zostali wybrani w demokratyczny sposób przez lud Sojuszu.

Badaya posłał w jego kierunku badawcze spojrzenie.

— Lud Sojuszu wybrałby pana, gdyby tylko ogłosił pan taką chęć.

— Wiem — przyznał z pełną szczerością admirał. — I to mnie przeraża.

— To zrozumiałe. — Badaya wstał, by zasalutować. — Dziękuję, sir.

Brzęczyk admiralskiego komunikatora odezwał się, ledwie hologram Badayi zniknął znad biurka.

— Czego chciał? — zapytała Desjani.

— Przeprosić — odparł Geary.

— Przeprosić? Pan Gafa Badaya? A niech mnie. — Tania źle przyjmowała wcześniejsze przycinki, które wspomniany kapitan rzucał pod jej adresem. — Ty to umiesz dokonać cudu.

— Bardzo zabawne. Odpoczywasz już?

— Odpoczynek i ja? Tak, sir. Tak bardzo odpoczęłam, że śniło mi się, iż śpię.

— Daj przykład swojej załodze, Taniu.

Zasalutowała mu przesadnie sztywno.

— Tak jest, admirale. Wykonam rozkaz.

Gdy pozbył się obojga kapitanów, mógł w końcu potrzeć oczy i pomyśleć o chwili snu…

System komunikacyjny okrętu przekazał sześć uderzeń w dzwon wybijanych parami. Po nim rozległ się głos:

— Przybył admirał floty Sojuszu.

Admirał. Oprócz niego w tym systemie było tylko dwóch admirałów floty Sojuszu, obaj przebywali razem z resztą uwolnionych jeńców na pokładach „Mistrala” i „Tajfuna”. Żaden z nich nie powinien pojawić się na pokładzie „Nieulękłego”.

Geary sięgał właśnie do klawiatury komunikatora, gdy nad jego biurkiem pojawił się hologram Desjani.

— Admirał Lagemann przyleciał wahadłowcem i prosi o spotkanie z panem.

— Admirał Lagemann? — Napięcie, jakie czuł przed sekundą, ustąpiło błyskawicznie. Osobiste wizyty należały wprawdzie do rzadkości, ale przy takiej masie wahadłowców krążących pomiędzy okrętami nie były niczym niezwykłym.

— Jasne. Skieruj go do mnie.

Admirał Lagemann potrzebował tylko pięciu minut, by znaleźć kajutę. Skłonił się uprzejmie, gdy mijał próg. Geary spotykał go twarzą w twarz po raz pierwszy.

— Dowiedziałem się, że pomiędzy „Nieulękłym” i „Mistralem” krąży wahadłowiec, pomyślałem więc, że skorzystam z okazji i zajrzę do pana. Jestem panu winien złożenie raportu.

— Na jaki temat? — zapytał Geary. Mając na głowie cały bałagan, jaki powstał po pokonaniu krodźwiedzi, zupełnie zapomniał, o czym rozmawiał wcześniej z ocalonym admirałem. — Miło mi pana poznać. Proszę siadać.

— Dziękuję. — Lagemann opadł na fotel, rozglądając się po kajucie z uprzejmym uśmiechem na twarzy. — Niby nic wyszukanego, ale to było nie było, dom.

— Bardzo dobrze pan to opisał. — Nie miał innego domu. Jego ojczysta planeta, Glenlyon, istniała nadal, ale kult heroicznego Black Jacka płonął na niej najjaśniejszym płomieniem. Pomysł, aby tam wrócić, do świata pełnego znajomych miejsc, w których nie ma już nikogo znajomego, ponieważ wszyscy zginęli podczas trwającej niemal sto lat wojny, do świata, w którym był czczony jak nadczłowiek i heros, przerażał go bardziej niż przystąpienie do bitwy.

— Niewiele się różni od mojego ostatniego flagowca… — W spojrzeniu Lagemanna pojawiło się na moment zgorzknienie. — To także był liniowiec. „Niezwyciężony”.