Niezwyciężony [Invincible - pl]

Podwładni sierżanta jęknęli z obrzydzenia, zaczęli też uważnie patrzeć, gdzie stawiają stopy i czego dotykają.

Większość oddziałów trafiła na podobne pomieszczenia, a potem jeden z plutonów podniósł alarm, zwracając na siebie uwagę Geary’ego.

— Poruczniku, chyba znaleźliśmy ich sterownię, ale nie wygląda na taką, która obsługiwałaby cały rdzeń reaktora.

— A skąd ty to możesz wiedzieć, Winski?

— Pomagałem w przejęciu syndyckiego pancernika na Welfridzie. Był znacznie mniejszy od tego cholerstwa, a i tak miał większą sterownię od tej, w której stoję.

— Taniu — poprosił Geary — mogłabyś rzucić na to okiem? — Przesłał też tę transmisję do kapitana Smythe’a. — Co pan na to?

W głosie Desjani wyczuł powątpiewanie.

— Może to jakaś podrzędna sterownia. Jest zbyt mała, nawet jak na standardy „Nieulękłego”.

Smythe poparł ją, dodając też coś od siebie:

— Może być tak, że trafimy wyłącznie na takie podrzędne sterownie. Obserwując plany pokładów uaktualniane dzięki postępom naszych komandosów, doszedłem do wniosku, że krodźwiedzie nie używają jednego czy dwóch głównych źródeł zasilania, tylko wielu mniejszych reaktorów. Może chodzi im o dodatkowe zabezpieczenie. Albo o uzyskanie rezerw mocy. A może przy jednostkach tej wielkości lepiej jest mieć miejscowe źródła zasilania, zamiast dystrybuować je kilometrami z jednego bądź dwóch głównych reaktorów.

— Dlaczego ich więc nie wysadzili? — Geary wrócił do wcześniej wałkowanego pytania.

— Może nie wpadli jeszcze na to, że można coś takiego zrobić. Może pokonali drapieżców na swojej planecie, odmawiając poddania się, a nie walcząc do ostatniej kropli krwi. — Smythe zmrużył oczy, wykrzywił też usta. — Gdy pokazywał mi pan wygląd tej sterowni, zobaczyłem kilka prowadzących do niej korytarzy wypełnionych zwałami poległych zeków. Dlaczego oni nadal walczą? Dlaczego dają się zabijać w beznadziejnej sytuacji?

— Domyślam się, iż są przekonani, że i tak ich zabijemy, chcą więc odejść z hukiem. — Geary nie lubił krodźwiedzi. Więcej, on ich nienawidził za to, że zmusili go do walki na Pandorze i tutaj, ale musiał też przyznać, choć niechętnie, że czuje szacunek dla ich poświęcenia, podobnie zresztą jak Desjani. Teraz wiedział już, jakim cudem udało im się zawładnąć własnym światem i wyrżnąć całą konkurencję.

To był kolejny powód, dla którego ludzie nie mogli pozwolić, by te istoty poleciały za nimi do przestrzeni Sojuszu.

Komandosi docierali do coraz dalszych zakątków wraku, likwidując po drodze coraz mniejsze skupiska Obcych, którzy wciąż odmawiali kapitulacji i kontynuowali ataki, dopóki nie zostali wszyscy zabici. Tylko z rzadka mniejsze oddziały krodźwiedzi uciekały przed ludźmi, ale gdy zapędzano je w ślepy zaułek, zawracały i ruszały na prześladowców.

Komandosi trafili na koszary, wielkie, ciągnące się w nieskończoność sale oddzielone od siebie hermetycznie zamkniętymi lukami. Na każdym kroku natykali się na pomieszczenia służące Obcym za stołówki, jakby zekowie musieli nieustannie jeść. Trafiono też na szpitale wypełnione zminiaturyzowanym sprzętem medycznym, w których ludzie czuli się tak, jakby trafili do dziecięcych bawialni. I zbrojownie ogołocone z broni. I kolejne sterownie.

W końcu jeden z oddziałów dostał się na mostek superpancernika, do pomieszczenia, w którym fotel dowódcy otaczały trybuny przywodzące na myśl stadiony, jakby wydawanym tutaj rozkazom przyglądały się całe rzesze Obcych.

— To mocno dziwne — stwierdziła Desjani. — Ciekawe, o co tu może chodzić?

— Zabij mnie, ale nie wiem — zapewnił ją Geary.

Moment później zgłosiła się generał Carabali; zdając raport, wyglądała i zachowywała się jak stuprocentowa profesjonalistka.

— Nie natrafiamy już na zorganizowany opór przeciwnika, admirale, ale jestem daleka od twierdzenia, że zabezpieczyliśmy teren. Zalecam więc daleko idącą ostrożność. Moi komandosi pozostaną w gotowości bojowej, a każdy człowiek spoza korpusu, który pojawi się na pokładzie superpancernika, otrzyma eskortę.

— Dziękuję, pani generał — odpowiedział Geary. — Świetna robota. Gratuluję sukcesu i składam kondolencje z powodu poniesionych strat.

— Dziękuję, admirale.

— Schwytaliście jakichś żywych krodźwiedzi?