Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Dlaczego nie byli zwyczajnie mordowani?

— Może dlatego, że jesteśmy cywilizowanymi ludźmi? Nie zabijamy ot, tak sobie — Tym razem głos lekarza ociekał sarkazmem.

— Teraz już wiem, dlaczego blokady robi się w takiej tajemnicy — mruknął admirał. — Gdyby o ich istnieniu dowiedział się ktoś spoza wąskiego kręgu wtajemniczonych, doszłoby do ogromnego skandalu. Jak często Syndycy używali takich środków?

Lekarz pokręcił głową.

— Nie robili tego. Jestem pewien, że wiedziałbym, gdyby było inaczej. Syndycy, jako mniej cywilizowani od nas, po prostu rozstrzeliwali ludzi posiadających niewygodną dla nich wiedzę. To o wiele skuteczniejszy sposób na eliminację zagrożeń, jeśli spojrzeć na ten problem z zimną krwią.

I co mógł odpowiedzieć?

— Dziękuję za informację, doktorze. Czy dzięki tej wiedzy może pan od tej chwili zająć się lepiej komandorem Benanem?

— Mogę wprowadzić kilka dodatkowych procedur, choć wątpię, by wiele pomogły. Blokadę należy usunąć, admirale. Dopiero potem możemy się zabrać do naprawiania szkód.

— Czy mogę nakazać panu usunięcie tej blokady?

— Nie, admirale. — Doktor Nasr rozłożył bezradnie ręce. — Nawet przyparty do muru nie wiedziałbym, od czego zacząć. W teorii wiem, jak wprowadza się takie blokady do mózgów, ale nie mam bladego pojęcia, jak to jest robione w praktyce, i może mi pan wierzyć, za nic nie chciałbym się tego uczyć. A to z kolei oznacza, że nie mogę wiedzieć, jak usunąć blokadę.

— Zatem komandor Benan musi poczekać na odpowiednią terapię do chwili, gdy znajdziemy się w przestrzeni Sojuszu.

— O ile dożyje, a pan po powrocie otrzyma autoryzację na usunięcie blokady. Ludzie, którzy jako jedyni umieją zdjąć blokadę, nie zrobią nic, jeśli nie otrzymają odpowiednich rozkazów konkretnymi kanałami. — Nasr potrząsnął głową. — Przykro mi, admirale.

— To nie pańska wina.

— Jeśli to wszystko, pozwoli pan, że zakończymy tę rozmowę. Za piętnaście minut muszę być na bloku operacyjnym.

— Kiedy ostatnio pan spał?

Lekarz spojrzał mu w oczy.

— Pacjenci na mnie czekają, admirale. Jeśli mogę prosić… — Zamilkł, spuszczając wzrok, by odczytać otrzymaną właśnie wiadomość. — Jeden z krodźwiedzi odzyskał przed momentem przytomność. I już nie żyje.

— Nie żyje… — Geary poczuł gorycz w ustach. — Zmarł, gdy tylko zdał sobie sprawę, że trafił do niewoli.

— Tak. Wyłączył własny metabolizm. Nie wiem jak, ale przez izolację, której poddaliśmy te istoty, nie byliśmy w stanie zareagować w porę.

— Miałem nadzieję, że będą mieli czas, by zrozumieć, iż kazaliśmy opatrzyć im rany, co znaczy, że nie zamierzamy ich skrzywdzić.

Doktor Nasr zawahał się ponownie, zanim przemówił grobowym głosem:

— Admirale, te inne istoty…

— Pająkowilki.

— Tak. Czy przyszło panu kiedyś na myśl, że one mogą odżywiać się w podobny sposób jak znane nam pajęczaki?

— Szczerze powiedziawszy, doktorze — zapewnił go Geary — robiłem wszystko, by nie myśleć o tym, co i jak jedzą.

— To zrozumiałe. — Nasr się skrzywił. — Wie pan, niektóre pająki nie zabijają swoich ofiar od razu. Paraliżują je albo unieruchamiają, owijając szczelnie pajęczyną, i zostawiają, aby mieć coś na ząb, gdy zgłodnieją. Nie chcą też, by ich ofiary były poranione, tylko żywe i gotowe do wyssania z nich życia.

Geary dopiero po chwili zrozumiał, co naprawdę chce mu powiedzieć lekarz.

— Krodźwiedzie mogli już wcześniej trafić na pająkowilki, wiedzą więc, że ci drudzy mają ich za pokarm, a że lubią pożerać ofiary żywcem…

— Musimy rozważyć i taką możliwość — stwierdził lekarz. — Nie wiemy niczego na pewno, ale to dość rozsądne przypuszczenie. Trudno powiedzieć, czy krodźwiedzie mieli do czynienia z podobnymi drapieżnikami na własnej planecie, zanim zdominowali cały glob. Nie wiemy też, czy spotkali wcześniej inne gatunki istot inteligentnych, które zasmakowały w ich mięsie. Ludzie na ogół nie uważają się za ofiary, ale gdy do człowieka dociera, że jest niczym innym niż następną przekąską, zaczyna się bać. Zastanawiałem się z początku, dlaczego istoty obdarzone rozumem wykształcają mechanizm pozwalający im na spowodowanie własnej śmierci, aż w końcu dotarło do mnie, że krodźwiedzie od zarania dziejów mogli być ofiarami. Być może rozwinęli samobójcze skłonności w momencie, gdy posiedli inteligencję. Potrafię sobie wyobrazić fizyczny ból towarzyszący pożeraniu, ale nie mam bladego pojęcia, co myśli istota, która wie, że zostanie żywcem zjedzona. W jej sytuacji ucieczka przed koszmarem wydaje się więcej niż usprawiedliwiona.

Nasr wzdrygnął się na dźwięk brzęczyka.

— Moja operacja, admirale. Muszę już iść.

— Rozumiem, doktorze. Proszę zadbać o to, by pozostała piątka krodźwiedzi pozostała nieprzytomna.

Lekarz zatrzymał w pół ruchu rękę, którą zamierzał rozłączyć komunikator.