Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— I możecie powiedzieć w Gildii Szczurołapów, że pracuję dla kogo zechcę i biorę za to, ile mi się podoba! — oznajmił między kolejnymi kopniakami. — I niech te pętaki przestaną utrudniać życie drobnym przedsiębiorcom!

Drugi porządkowy gildii dotarł już do wylotu uliczki. Artur kopnął Sida po raz ostatni i zostawił go w rynsztoku.

Potem wrócił do przerwanego zajęcia. Zniechęcony pokręcił głową. Pracował prawie za darmo i sprzedawał swoje szczury za połowę oficjalnej stawki — ohydna zbrodnia. A jednak Ciut Szalony Artur jakoś się na tym bogacił. Gildia swym zbiorowym rozumem nie pojęła jeszcze idei fiskalnej względności.

Artur brał za swoje usługi o wiele więcej niż oni. O wiele więcej, naturalnie, z bardzo szczególnego, a przede wszystkim niskiego punktu widzenia Ciut Szalonego Artura. Ankh-Morpork dopiero miało zrozumieć, że im ktoś jest mniejszy, tym więcej są warte jego pieniądze.

Człowiek za dolara mógł sobie kupić bochenek chleba, który zjadał w kilku kęsach. Za tego samego dolara Ciut Szalony Artur kupował taki sam bochenek, ale mógł się nim żywić przez tydzień, a to, co zostało, wydrążyć i używać jako sypialni.

Problem różnicy wymiarów był także przyczyną częstych pijaństw Artura. Mało który oberżysta skłonny był sprzedawać piwo na naparstki albo miał kufle dla gnomów. Ciut Szalony Artur chodził więc się napić w kostiumie pływackim.

Ale lubił swoją pracę. Nikt nie likwidował szczurów tak jak Ciut Szalony Artur. Szczury stare i chytre, wiedzące wszystko o pułapkach, zapadkach i truciznach, były bezsilne, stając z nim twarzą w twarz — zresztą twarz właśnie najczęściej atakował. Ostatnie, co czuły, to ręce łapiące je za uszy; ostatnie, co widziały, to jego zbliżająca się prędko głowa.

Pomrukując pod nosem, Artur wrócił do rachunków. Ale nie na długo.

Odwrócił się nagle, z czołem gotowym do ataku.

— To tylko my, Ciut Szalony Arturze — powitał go sierżant Colon i szybko odstąpił o krok.

— Dla ciebie to pan Ciut Szalony Artur, glino — rzucił groźnie Ciut Szalony Artur, ale uspokoił się trochę.

— Sierżant Colon i kapral Nobbs — przestawił się Colon.

— Tak. Pamiętasz nas chyba? — dodał przymilnie Nobby. — To my ci pomogliśmy, kiedy się biłeś z tymi trzema krasnoludami w zeszłym tygodniu.

— Odciągnęliście mnie od nich, jeśli już o tym mowa. Akurat kiedy wszystkich położyłem.

— Chcemy porozmawiać o szczurach — wyjaśnił Colon.

— Nie mogę przyjąć nowych klientów — odparł stanowczo Artur.

— O szczurach, które parę dni temu sprzedałeś delikatesom Świdry.

— A co was to obchodzi?

— On uważa, że były zatrute — odparł Nobby, który wcześniej rozsądnie schował się za Colona.

— Nigdy nie używam trucizny!

Colon uświadomił sobie, że cofa się przed człowiekiem wzrostu sześciu cali.

— No, niby… rozumiesz… znaczy się… Często się bijecie i w ogóle… Nie lubicie się z krasnoludami… I niektórzy mogliby uznać… znaczy… może to wyglądać, jakbyś miał do nich urazę.

Zrobił jeszcze krok w tył i niemal potknął się o Nobby’ego.

— Uraza? Jaka uraza, koleś? To nie ja łapię się na kopniaki — stwierdził Ciut Szalony Artur, idąc za nimi.

— Słuszna uwaga, słuszna uwaga — przyznał Colon. — Ale by nam pomogło, znaczy, jakbyś tak powiedział… skąd miałeś te szczury…

— Na przykład z pałacu Patrycjusza, może — dodał Nobby.

— Z pałacu? Nikt nie łapie szczurów w pałacu. To zabronione. Nie; pamiętam te szczury. Dobre, tłuste… Chciałem pensa za każdego, ale wytargował trójkę za cztery, liczykrupa jeden.

— Więc gdzie je upolowałeś?

Artur wzruszył ramionami.

— Koło targu bydła. Targ bydła załatwiam we wtorki. Ale nie powiem wam, skąd tam przyszły. Ich tunele sięgają wszędzie, nie?

— A mogły zjeść truciznę, zanim je upolowałeś?

Ciut Szalony Artur najeżył się.

— Nikt tu nie wykłada trucizny. Nie pozwalam na to, jasne? Mam wszystkie kontrakty przy Rzeźniczej, a nie będę robił interesów z żadnym pętakiem, który używa trucizny. Nic nie biorę za eksterminację, rozumiecie? Gildia tego nienawidzi. Ale sam sobie dobieram klientów. — Uśmiechnął się złośliwie. — Chodzę tylko tam, gdzie jest najlepsze żarcie dla szczurów, i pozbywam się ich tak, że je opycham ozdobom trawnikowym. I jak spotkam kogoś, kto na moim terenie używa trucizny, to niech płaci stawki gildii za robotę gildii. Zobaczymy, jak mu się to spodoba.

— Widzę, że będziesz wielkim człowiekiem w żywieniu zbiorowym — stwierdził Colon.

Ciut Szalony Artur przechylił głowę na bok.

— Wiesz, co się stało z ostatnim kolesiem, który rzucał takie dowcipy?

— Eee… nie.

— Ani nikt inny. Nigdy go nie znaleźli. Skończyliście? Bo zanim wrócę do domu, muszę jeszcze załatwić gniazdo os.

— Czyli łapałeś je pod Rzeźniczą? — nie ustępował Colon.