Niezwyciężony [Invincible - pl]

— Brak sztucznej grawitacji? — Geary usłyszał pytanie zadane przez generała Charbana. — Komandosi są szkoleni do działania w podobnych warunkach, jak sądzę.

— Zgadza się — odparła Desjani. — Wolą walczyć w polu grawitacyjnym, ale przy zero g także dadzą sobie radę. — W jej głosie dało się wyczuć dumę z faktu, że piechota przestrzeni umie sobie poradzić w warunkach, o których siły powierzchniowe nawet nie myślały. Admirał słyszał wielokrotnie, jak narzeka na komandosów w rozmowach z innymi oficerami floty, lecz gdy tylko pojawiał się ktoś obcy, na przykład z sił powierzchniowych albo z obrony przeciworbitalnej, piechota przestrzeni stawała się natychmiast nietykalna.

Komandosi, których obserwował Geary, poruszali się szybko, ale zarazem ostrożnie, badając rozległy magazyn. Ich czołowe sensory podświetlały natychmiast każdą rzecz, która wydawała się podejrzana. Tym razem znaczników było mnóstwo, ponieważ żołnierze znajdowali się pomiędzy sprzętem Obcych, który czasami tylko wyglądał znajomo. Nic więc dziwnego, że wzrok zwiadowców kierował się na wszystko, co nie było płaską grodzią. Czasami jednak czujniki alarmowały ludzi nawet tam, gdzie sufit albo pokład wydawały się całkowicie normalne.

— Włączniki naciskowe? — zastanawiał się właśnie jeden z komandosów obserwowanych przez admirała.

— Możliwe — odparł jego sierżant. — Mogły służyć do systemu śledzenia dostaw albo i nie. Lepiej trzymać się od nich z dala.

— A to co, u licha?

— Jeśli nie wiesz, po prostu nie dotykaj! Przestańcie się bawić w turystów i znajdźcie mi natychmiast śluzę powietrzną i jej sterowanie!

Geary przełączał się z jednostki na jednostkę, oglądając bardzo podobne sceny. Komandosi, którzy przedostali się za wysadzone przez saperów pokrywy luków towarowych, poruszali się przy zerowej grawitacji, próbując znaleźć drogi prowadzące do właściwego wnętrza tego gigantycznego okrętu.

— Znalazłem coś! — zawołał nagle jeden z komandosów. — Czy to jest panel sterowania? Tutaj, nisko, tuż nad pokładem.

— Aleś ty durny. Te gnojki są strasznie niskie.

— Zamknąć mordy! — opieprzył ich kapral. — Hej, sierżancie, to mi wygląda na panel. Ale mamy tu wajchę zamiast klawiszy.

— Poruczniku?

— Czekajcie. Okay, sierżancie. Kapitan kazał użyć tej wajchy, ale przygotujcie się, oni mogą czekać po drugiej stronie. Strzelać bez rozkazu.

— Zrozumiałem. Celować we właz, pajace. Kezar, ty przekładasz wajchę.

Geary czekał, obserwując, jak wymieniony z nazwiska kapral używa dziwnego przełącznika.

Czekał, czekał…

— Nic się nie dzieje, sierżancie.

— Sam widzę. Poruczniku?

— Żadna z wajch nie otworzyła włazu. Niech wasz haker się tym zajmie.

— Cortez! Otwórz no mi to cholerstwo.

Kolejny komandos przyklęknął obok panelu, zdjął z trudem jego osłonę i zajrzał do wnętrza. Geary zmienił szybko podgląd, by zobaczyć to, co widział w tym momencie szeregowy Cortez, niewiele jednak mu to dało.

Porucznik odezwał się ponownie:

— I co tam? Dasz radę obejść sterowanie?

— Ja nawet nie wiem, jak ono może tutaj wyglądać! — zaprotestował szeregowiec. — Wydaje mi się, że w tej skrzynce nie ma niczego takiego…

— To znajdź jakieś wejście, kable, sam nie wiem…

— Poruczniku, tu nie ma żadnych wejść, żadnych kabli, tylko ta wajcha. Pełno tu też tego… cholerstwa. To jakiś żel albo coś.

— Nie możesz… Co? — Porucznik chyba patrzył na ten sam przekaz co admirał. — Jak to cholerstwo działa?

— Nie mam pojęcia, poruczniku! Wiem tylko tyle, że nie dam rady zhakować czegoś, co jest tak różne od naszego sprzętu!

Podobne rozmowy miały miejsce w każdym innym wyłomie.

— Kapitanie, trzeba będzie wysadzić te śluzy — zameldował porucznik po dłuższej rozmowie z sierżantem.

— Czy pozostałe wyłomy w kadłubie zostały uszczelnione?

— Nie wiem, sir. Ale trudno nam będzie operować w próżni…

— Otrzymaliśmy rozkazy, by niszczyć jak najmniej wyposażenia znalezionego we wnętrzu wraku. A jest tam z pewnością wiele sprzętu, który znosi kontakt z próżnią gorzej niż wasze pancerze — odparł kapitan. — Chwileczkę. Pułkowniku, musimy wiedzieć, czy wszystkie wyłomy w tej części poszycia zostały załatane.

— Yuhas! Potrzebujemy pozwolenia na wysadzenie tych śluz.

W ciągu kolejnej minuty wielu komandosów poprosiło o pozwolenie na przebicie się przez kolejną przeszkodę.

— Pułkownik Yuhas przekazał, że jego saperzy znaleźli rozwiązanie. — Niosące ulgę słowa zostały w końcu przekazane w dół łańcucha dowodzenia. — Wysadzajcie grodzie, nie same śluzy. Nie wiemy, w jaki sposób zostały zabezpieczone i zamknięte. To rozkaz z samego mostka. Wszyscy macie przebić się do następnych pomieszczeń, ale nie możecie zniszczyć tych śluz. Łapiemy zbyt duże opóźnienia. Ruszajcie się tam żwawiej.