Na glinianych nogach [Feet of Clay - pl]

— Tłumaczyłem im, że używam tylko najlepszych szczurów! — wołał Świdro. — Dobre, pulchne szczury z najlepszych lokalizacji. Nie te wasze dzikusy z latryn. I niełatwo je zdobyć, mogę was zapewnić!

— A kiedy nie może ich pan zdobyć, panie Świdro? — spytał Marchewa.

Świdro milczał przez chwilę. Bardzo trudno było kłamać kapitanowi w oczy.

— Rzeczywiście — wymamrotał. — Może faktycznie, kiedy nie wystarcza szczurów, czasem tak jakby domieszam do zapasów parę kurczaków, i może też odrobinę dodatkowej wołowiny…

— Ha! Odrobinę? — podniosły się kolejne głosy.

— Właśnie! Powinien pan obejrzeć jego chłodnię, panie Marchewa!

— Tak! On bierze stek, wycina w nim małe nóżki i polewa je szczurzym sosem!

— Sam nie wiem, człowiek stara się jak najlepiej po bardzo rozsądnych cenach i taka go wdzięczność spotyka? — bronił się rozgorączkowany Świdro. — I tak ciężko jest związać koniec z końcem!

— I nawet nie robisz ich z odpowiedniego mięsa!

Marchewa westchnął. W Ankh-Morpork nie obowiązywały żadne prawa dotyczące zdrowia i higieny. Ich wprowadzenie przypominałoby instalację w piekle czujników dymu.

— No dobrze — powiedział. — Ale przecież nie można się otruć stekiem. Nie, poważnie. Nie. Nie, zamknijcie się wszyscy! Nie, nie interesuje mnie, co wam tłumaczyła mama. A teraz, Świdro, chcę się dowiedzieć czegoś o tych zatruciach.

Świdro podniósł się chwiejnie.

— Wczoraj wieczorem przygotowaliśmy szczurzą niespodziankę na doroczny bankiet Synów Krwawego Topora — powiedział. Wszyscy jęknęli chóralnie. — I to był szczur. — Podniósł głos, by przekrzyczeć narzekania. — Nie można użyć niczego innego… Słuchajcie! Przecież z ciasta muszą sterczeć ich nosy, nie? Najlepsze szczury, jakie mieliśmy od dawna, muszę przyznać.

— I wszyscy potem chorowaliście? — Marchewa wyjął notes.

— Całą noc pot mnie zalewał!

— Nie widziałem wyraźnie!

— Znam chyba na pamięć każdą dziurkę po sęku w drzwiach wychodka!

— Zapiszę to jako „zdecydowanie tak”. Czy na bankiecie podawano coś jeszcze?

— Vole-au-vents i krem szczurowy. Wszystko higienicznie przygotowane.

— Co to znaczy „higienicznie przygotowane”? — zapytał Marchewa.

— Kucharz dostał polecenie, żeby potem dokładnie umyć ręce.

Zebrane krasnoludy zgodnie pokiwały głowami. To rzeczywiście wyjątkowo higieniczne — nikt by przecież nie chciał, żeby dookoła biegali ludzie z zaszczurzonymi rękami.

— Przecież wszyscy jadacie u mnie od lat! — zawołał Świdro, wyczuwając, że opinia przechyla się lekko w jego stronę. — I pierwszy raz mieliście jakieś problemy. Moje szczury są sławne!

— Pańskie kurczaki też będą sławne — stwierdził Marchewa.

Tym razem wszyscy się roześmiali, nawet Świdro.

— No dobra, przepraszam za te kurczaki. Ale to były albo one, albo bardzo nędzne szczury, a wiecie, że kupuję tylko od Ciut Szalonego Artura. Jemu można wierzyć, cokolwiek jeszcze się o nim mówi. Nikt nie dostarcza lepszych szczurów. Wszyscy to wiedzą.

— Chodzi o tego Ciut Szalonego Artura z ulicy Błyskotnej?

— Tak. I zwykle nie ma na nich żadnego śladu.

— Zostały panu jakieś?

— Jeden czy dwa… — Świdro zirytował się nagle. — Chyba pan nie myśli, że Artur je zatruł, co? Nigdy nie ufałem temu małemu draniowi!

— Śledztwo trwa — odparł Marchewa. Schował notes. — Chciałbym dostać kilka szczurów. Tych szczurów. Na wynos.

Zerknął na menu, poklepał się po kieszeniach i spojrzał pytająco na Anguę za drzwiami.

— Nie musisz ich kupować — powiedziała z westchnieniem. — Są dowodem rzeczowym.

— Nie wolno nam ograbiać uczciwego kupca, który mógł być ofiarą niezawinionych okoliczności.

— Chce pan keczup? — zapytał Świdro. — Ale za keczup płaci się dodatkowo.