Wydziedziczeni [The Dispossessed - pl]

Błędne początki i daremne trudy minionych lat okazywały się teraz podwalinami, fundamentami, które — choć kładzione w ciemności — położone zostały solidnie. Na nich to — metodycznie i ostrożnie, ze zręcznością wszakże i nieomylnością ręki, które zdawały się pochodzić nie od niego, lecz od jakiejś wiedzy, która się nim posługiwała jak narzędziem — wznosił piękną i solidną konstrukcję zasad jednoczesności.

Takver — jak zresztą każdy człowiek, decydujący się żyć u boku twórczego ducha — miała z nim życie niełatwe. Choć jej istnienie było Szevekowi niezbędnie potrzebne, jej fizyczna obecność rozpraszała go. Toteż niechętnie wracała wcześniej do domu, bo często odkładał wtedy pracę, co uważała za złe. Później, gdy już osiągną stateczność średniego wieku, będzie w stanie ignorować jej obecność; jako dwudziestoczterolatek nie potrafił. Dlatego tak układała sobie zajęcia w laboratorium, aby nie wracać do domu przed popołudniem. Ale i to nie było najlepszym rozwiązaniem, gdyż Szevek wymagał opieki. Bywało, że w dni, kiedy nie miał wykładów, zastawała go przy stole, za którym siedział od sześciu, czasem ośmiu godzin, a gdy od niego wstawał, zataczał się ze zmęczenia, trzęsły mu się ręce i mówił od rzeczy. Twórczy duch obchodzi się ze swoimi narzędziami bez pardonu, zużywa je, odrzuca, chwyta za nowy egzemplarz. Lecz dla Takver wymiana nie wchodziła w grę, toteż widząc, jak bezlitośnie wykorzystywany jest Szevek, burzyła się. Podnosiła krzyk, jak niegdyś Asieo, mąż Odo, który wołał: „Na miłość boską, dziewczyno, czy nie mogłabyś służyć Prawdzie po troszk u?” — z tą różnicą, że tu dziewczyną była ona i do tego nie miała znajomości z Bogiem.

Prowadzili ze sobą rozmowy, szli na spacer albo do łaźni, potem na kolację do stołówki w Instytucie. Po kolacji jakaś impreza, koncert lub spotkanie z przyjaciółmi — Bedapem, Salasem oraz ich gronem znajomych, Desarem i kolegami z Instytutu, znajomymi i przyjaciółmi Takver. Ich życie nie koncentrowało się jednak wokół spotkań i przyjaciół. Udzielanie się — czy to społecznie, czy towarzysko — nie było im niezbędnie potrzebne; wystarczało im ich partnerstwo i nie umieli ukryć tego faktu. Pozostałych nie zdawało się to jednak urażać. Wprost przeciwnie. Bedap, Salas, Desar i reszta przychodzili do nich jak spragnieni wędrowcy do źródła. Inni ludzie nie byli dla nich najważniejsi — ale oni byli najważniejsi dla innych. Nie odznaczali się niczym wyjątkowym, nie byli ani uczynniejsi od innych, ani szczególnie błyskotliwi w rozmowie, mimo to przyjaciele kochali ich, polegali na nich i znosili im prezenty — drobne podarunki, jakie krążyły wśród tych ludzi, którzy nie mieli nic i posiadali wszystko: a to szalik zrobiony na drutach, a to odłamek granitu wysadzany karmazynowymi granatami, a to wazon ulepiony ręcznie w pracowni związku garncarzy, a to wiersz miłosny, a to komplet drewnianych, rzeźbionych guzików, a to spiralną muszlę z Morza Sorruba. Wręczając taki prezent Takver, mówili: „Weź to, może się przyda Szevowi jako przycisk do papieru”, wręczając zaś Szevekowi: „Przyjmij to, Tak się spodoba ten kolor”. Ofiarowując te dary, pragnęli się włączyć w to, co ci dwoje dzielili między sobą, uczcić to, uhonorować.